TIRMIK iZi
Perşembe, Ekim 23, 2008
Bitti...
20 Mart 2006 Pazartesi- 23 Ekim 2008 Perşembe
Doğum yeri Çengelköy-İstanbul, ölüm yeri Beştepe-Ankara
Kimilerine göre katlanılması zor özürlü bir hayatı çok severek, kabûllenerek ve mutlu yaşadı. Bu akşam ansızın gelen kalp ve solunum krizine dayanamadı. Akşam ezanı okunurken kucağımda, usulca süzüldü ruhu bedeninden ve ne yazık ki dünyalarımız ayrıldı. Canımın parçası Umut oğlum geride kirpi, köpek, kedi, kaplumbağa ve insan dostlarıyla paylaşıp çoğalttığı muhteşem hatıralar bıraktı...
Onun için kullandığım ''yürüme özürlü-yaşama özürsüz'' sıfatı hep benimle kalacak. Kısacık hayat hikâyesi sahip olduklarıyla bir türlü yetinemeyen, mutlu olmayı beceremeyen nicelerine ders olacak. Benim canım oğlum ''göçmüş kediler bahçesinde'' artık dilediği gibi koşup oynayacak. Onun kocaman sevgi dolu yüreğini ve yaşama cesaretini saygıyla selâmlıyor, Umut'umu sonsuz bir şükranla uğurluyorum...
Ve ''Tırmık İzi''ni asıl şimdi, burada bitiriyorum. Hoşçakalın...
Fotoğraf: Sevgili Nazlı Taşpınar, oğlumun bu son fotoğrafını geçen Pazar günü bizim bahçede çeken can dostuma şükranlar...
11 Comments:
Ah benim canım... Bu son tırmık çok can yakıcı oldu. Umut'u gözyaşlarımla uğurluyorum ben de. Gittiği yerde benim Oğluş'uma, Kızım'a, Max'e, Kont'a, Elsa'ya, Şila'ya selam söylesin, onları çok özlediğimi söylesin olur mu?
Handan sabır diliyorum sana.
Köri'den sonra,tanışma fırsatım olmasa da güzel gözlü Umut için bir kez daha üzüldüğümü söylemeliyim. Gerçekten içim parçalandı. Çok koşsun oralarda, çok mutlu olsun dilerim..Bşınız sağolsun, sabrınız bol olsun.....
Çok teşekkür ederim sevgili dostlarım; sizler sağolun, sevdikleriniz sağolsun...
Merhaba handan,
After a great effort I have translated the text a bit (I'm working each day learning turkish, this beautiful idiom). I only can tell you thanks for sharing this sad story: two and a half years of life, is a short-lived "ne yakız".I love little bit more today the cats.
See you,
Selam ve iyi şanslar.
merhaba,
blogunla sans eseri tanistim, ve bir kedi sever olarak arada sirada takip ediyordum.
bugun "bitti" yazisinda "Umut"un gittigini okuyunca, 1 Ekimde kaybettigim babam icin birkac gunudr durmus olan gozyaslarim, bir anda bu sefer hem "canim kadar cok sevdigim babam" hem de hic karsilasmamis olsam da, "Umut" icin yeniden akmaya basladi...
gittikleri yerde cok mutlu olmalarini tum kalbimle diliyorum..
biz geride kalanlara da sabir diyorum...
sevgiler
ebru
Umut kimse ağlasın, üzülsün istemezdi... Etrafında hep huzur, neşe, sevgi ve sevinç olmasından, gıdısını okşayacak insanlar, patisinden çekiştirecek köpekler ve sepetini onunla paylaşacak bebek kediler bulunmasından çok hoşlanır, yalnızlığı ise hiç sevmezdi. Hatırasına hürmeten ağlamamaya çabalıyorum ben, oğlumu üzmek istemem. Herkese yeniden teşekkürle, değerli Ebru'ya da başsağlığı dilekleriyle. Allah sabrımızı çoğaltsın...
başınız sağolsun, acınızı paylaşıyorum.
Çok teşekkür ediyorum değerli Başak, sizler sağolun...
Bu sayfanın yöneticisinin ben olduğumu, dilediğim yorumu yayınlayıp dilediğimi yayınlamama lüksüne bu sebeple sahip olduğumu gözden kaçıran ''İsimsiz''lere cevabım ise ''burası kapandı kardeşim, Allah versin, hadi başka kapıya'' olacaktır. Bari burada yaşanan hüzünlere hürmet, bu ne tuhaf tavırdır yâhû! Bulandırmayın artık burayı, bitti dedik, bitirdik dedik, başka bloglara doğru yolunuz açık olsun, hadiiii...
çok üzüldüm. bu şeker kediciğe sevgi besleyip bağrına bastığın ve değer verdiğin için takdirlerimi sunuyorum. sizin gibi insanların varlığını bilmek ne güzel.
selamlar başınız saolsun size ve ebru hanıma sabırlar diliyorum çokkk üzüldümm okuyunca,"tırmık izi" bloğunuzu bitirme kararınızı saygıyla karşılıyoruz ama bloğunuzu bitirmeseniz belki daha sonra yine devam edersiniz "umut"u yaşatmak için :(
sanem
Yolun açık olsun sevgili Handan. Gittiğin yerlere hep sevinç ve mutluluk götür.
Yorum Gönder
<< Home