TIRMIK iZi

İlk ve son...

2009-08-22T13:53:00.005+03:00

Nihayet sona geldik işte... Tırmık İzi'nde artık sadece kitapta yer almayan bazı seçilmiş yazılar var. Yeni blogda elbette devam ediyor başka hikâyeler, başka yazılar... http://www.uygunsuzvaziyet.blogspot.com/ adresinde her zaman birlikte olmak dileğiyle, bugüne kadar Tırmık İzi'ne gösterilen ilgiye sonsuz teşekkürle...

Ek ve de dip: Tırmık İzi kitabına ulaşmak isteyenler, ''arıyoruz ama bulamıyoruz'' diyenler; internetteki hemen her kitap sitesinde satışı var, üstelik internet siparişlerinde fiyatı daha uygun. Bilginiz ve ilginiz olsun:) Sağolun...

Dedicar/ İthaf etmek...

2008-03-16T21:11:00.012+02:00

Adı Amelia; hassas, duygusal bir genç kız olduğu elyazısından belli. Sadece bu çok eski fotoğrafın arkasına değil, zamana da imza atmış olduğunu o vakitler bilmiyor tabii. Tatlı arkadaşına, cariñosuna * ithaf ediyor bu fotoğrafı, aradan onlarca sene geçtikten sonra, 2008 Mart'ının güneşli bir Pazar öğle sonrasında Madrid'in bitpazarı El Rastro'da aylak aylak dolaşan bir gezgin kadının onu ansızın farkedip bulunduğu tozlu kutunun başına çömeleceğinden habersiz. Özenle buklelenmiş saçları, zarif elbisesi ve olanca gençliğiyle hafif yandan bakıyor önündeki hayata Coruña'lı Amelia, dudaklarında belli-belirsiz, incecik ve kırılgan bir gülümseme ile... Öylesine...

Amelia'nın bu fotoğrafının bulunduğu kutuda başka sepya fotoğraflar da var; birbiri ile alâkasız, farklı zamanlarda ve farklı yerlerde çekilmiş, ama genellikle 1930'lu tarihler taşıyan fotoğraflar bunlar. Kutunun başında eşelenirken özellikle üzerine ya da arkasına elyazısı ile notlar düşülmüş olanlarını seçip ayırıyorum. Kenarda köşede kalmış bir eskici dükkânının önüne açılmış sergide, kimsenin dikkatini çekmeyen tozlu fotoğraf kutusuna bu denli ilgi gösterişim dükkân sahibini hayli şaşırtıyor. Sorduğunda başımı kaldırıp ''ben bir masalcıyım'' diyorum, ''çok uzaklardan geldim, burada kendime yeni masallar arıyorum''... ''Fàbula *? Hmmmm...'' diyor yaşlı adam, kafasında bu durumda fotoğrafların bedelini birkaç kademe yükselteceğini belirtir bir bulut dolaşıyor. Ama yere diz çöküp hüzün ve saadet arasında gidip gelen duygularla fotoğrafları ayıran gezgin ve de masalcı kadına baktığında kendi düşüncelerini ''boşveeeer'' gibi bir el hareketi ile dağıtıyor, ''seç istediğini'' diyor, ''kaç tane alırsan bir tane de benden sana hediye''... Gülümsüyorum, sepya fotoğraflardaki farklı sûretler de gülümsüyor benimle birlikte. ''Güzel Amelia'' diye fısıldıyor içimdeki masalcı, ''hikâyen nerede başladı, nerede bitti bunu bilemem ama seni daha fazla bu tozlu kutuda bekletemem, o tatlı arkadaşın, belki sevgilin seni terketmiş olabilir, lâkin kaderlerimiz kesişti bir kere, artık ben seni terkedemem''... Zarif elbisesinin kıvrımları usulca dalgalanıyor, küpeleri sallanıyor sanki, sanırım bunu sadece ben farkediyorum. Bedelini ödeyip kendi masalıma kattığım fotoğraflarla dükkândan ayrılırken gözlerimi kamaştıran Madrid güneşini Amelia'ya ithaf ediyorum... Gökten düşen üç elmadan birini yere değmeden yakalıyorum...

(Amelia'nın bileğindeki saat hangi yitik zamanı gösteriyor, seçebilen var mı? Benim gözler happı yuttu da, artık yakını hiç göremiyorum!.. Ayrıca fotoğraf arkası notun çevirisinde bana çok uzaklardan yardım eden sevgili Hakan Gürsel'e de içtenlikle teşekkür ediyorum...)

* Cariño: Sevgi, aşk...

* Fàbula: Masal...

Salida de Emergencia/ Acil Çıkış Kapısı...

2008-03-11T21:08:00.019+02:00

Dün buz gibi olan hava bugün bahara döndü, Madrid'in havasını da kendime benzettim ya, doğrusu bravo bana! Bir gün önce atkılara, eldivenlere bürünmüş olan millet bugün soyundu, dökündü. Parklar, bahçeler yeniden doldu. Dolan birşey daha vardı ki; o da benim buradaki süremdi. Havaalanından otele gelişim dışında başka hiçbir taşıma aracına binmedim, ayaklarımı seveyim:)Gitmeden önce çıktığım son yürüyüşte Puerta de Toledo'nun bir de akşamüstü fotoğrafını çekeyim dedim, aha da az önce çektim...

Almudena Katedrali içindeki şapellerden birinde çıkıverdi karşıma. Dini bütün katolikler için böyle büyük dinî merkezlerde aile mezarlığı sahibi olmak başka bir anlam taşır. Benzerleri Roma'da da vardır. Ailelerin isimleri yazılı demir parmaklıklar ardında bir sunak, aile fertlerinin arada gelip ölmüşlerine dua etmeleri için kırmızı kadife kaplı sıralar, çiçekleri sık sık değiştirilen vazolar ve üstüste dizili mermer mezarların bulunduğu ''capella/şapel'' denilen bu bölümlere her zaman girilmez. Parmaklıklar genellikle kilitli olur, dışarıdan bakarsınız. Ben dün oflaya puflaya bulunduğu tepeciğe tırmanıp katedrale girdiğimde ortalıkta benden başka kimse yoktu, öyle ki lâmbalar bile sönüktü. Meğer burası da restorasyon geçirmekteymiş, başımı yukarı kaldırıp muhteşem kubbeye baktığımda kurulu iskeleleri görünce farkına vardım. Yani koca katedral içinde bir ben, bir de tepede çalışan işçiler. Eh, bana ne, ben gezmeme bakarım. Onlarca şapel vardı katedralin içinde, ayrıca yürüdüğüm zemin de baştan sona üzeri yazılı, mermer plâkaların altında sonsuz uykularını uyuyanların mezarlarıydı. Mecburen bunlara basılıyor tabii, çünkü bütün zemin mezarlık gibi. Karanlık ve soğuk katedralin koridorlarında ayak seslerim yankılanıyordu. Neden sonra farkettim ki, bir aile mezarlığının parmaklığı hafif aralık, itip girdim ama içerisi çok karanlık. Duvar boyunca sıralı mezarlar üzerindeki isimleri bile tam seçemiyorum. Neredeyse bütün sülale buraya defnedilmiş, bazıları üstüste gömülmüş olmalı ki, aynı mezar kapağında birden fazla isim ve farklı vefat tarihleri var. Yakılıp külleri mermer odacıklara konmuş olanlar ayrı, bu aile herhalde Madrid'in köklü ailelerinden olmalı. Derken...

Kütedenek çarptım birşeye, elimle yokladığımda cam olduğunu farkettim. İş fotoğraf makinemin flaşına düştü mecburen, flaş çakınca bir de baktım ki meğer hiç istemeden cam muhafaza içinde yatan Hz.İsa'yı rahatsız etmişim! Kendisine çektirilen acılara soylu bir inançla tahammül eden ve gerildiği çarmıhta ölen büyük peygamberi dua ile selâmladım. (Bu tasvirin bir eşi İstanbul St.Antoine Kilisesi'nde görülebilir, bunu şimdi hatırladım) Daha sonra uzun müddettir kimsenin uğramadığı belli olan dua sıralarına oturdum, kubbede çınlayan rüzgârın ıslığını ve çoktan ölüp gitmiş olanların derin sessizliğini dinledim. Uzun uzun, içtenlikle dua ettim...

İspanyolların bu hayvanlarla derdi nedir, hiç bilemedim. Hem sembol olarak kullanır ve değer verirler, hem de arenalarda güreşip sonunda öldürürler! ''Toro'' dendi mi İspanya'da akan sular durur, hani denebilir ki bu memleket biraz da boğalardan sorulur. Burada da bir caddeye vermiş işte adını, bu yaman çelişki hep şaşırtmıştır benim gibi İspanyolları pek seven bir kadını?!!..

Santa Maria Real de La Almudena'nın en yüksek kubbesi üzerindeki rûzgâr gülüne takıldı gözüm, işaret ettiği tarafa dönüp baktım, aaa, o da ne, yönü Ankara'yı gösteriyordu? Ne yani, şimdi ne var-ne yok toplayıp geri dönmek mi gerekiyordu? E hani bu muzip rûzgâr dün bu taraftan esmiyordu? Bulunduğum yerden zıplayıp üflesem acaba yönü değişir miydi, hani denesem diyordum, Madrid bana ''hadi bakalım, evli evine, köylü köyüne'' demekten acaba vazgeçer miydi? Denedim de nitekim; ama rûzgârın sert nefesi benim üfürüğümle alay eder gibi yüzümü yalayıp geçti, Madrid bana ''kal'' demedi yani, sanıyorum ''ait olduğun yere dönmelisin'' demeyi seçti. Yaaa, işte böyle sevgili dostlar, ne de olsa sayılı gün, su gibi akıp geçti. Ama güzeldi, çok güzeldi. Yabancı bir memleketin başkentinde yaşadığım bu birkaç günlük yalnızlık bana gerçekten çok iyi geldi. Şimdi artık ''acil çıkış kapısı''nı kullanarak memlekete dönme vakti. Recordami Madrid, belki gene gelirim, sakın unutma beni...

El Hallazgo/ Buluş...

2008-03-10T16:30:00.018+02:00

Kendimi suyun kaldırma kuvvetini bulduğunda elinde hamam tası, belinde peştemal ile (bu bizim ifademiz tabii, bana göre anadan üryan fırlamıştır adam o sevinçle) sokağa fırlayan ve ''evreka, evreka!/ buldum, buldum!'' diye haykıran ünlü bilgin Arşimet gibi hissetmemden daha tabii ne olabilir ki? Buz gibi bir Madrid öğle üzerinde, öylesine ruhumu gezdirirken çıkıverdi karşıma, gözlerime inanamadım! Derhal ''Viva la Vida'' isimli bu organik market ve vejetaryen büfeye daldım, dükkândakileri içimden yükselen coşkulu bir aşkla selâmladım...

Burası hem tamamen organik şekilde üretilmiş vejetaryen ve vegan gıdaların satıldığı bir market, hem de çok şirin bir restoran. Mekânın tasarımı ve döşenmesinde de çevreyle dost malzemeler kullanılmış, ayrıca bütün atıklar türlerine göre titizlikle ayrıştırılıyor. Duvarların boyası bile organikmiş, genellikle verniksiz, düz ahşap malzeme ve hasır kullanılmış. İki ayrı bölüm var restoran kısmında, sıcak ve soğuk yiyecekler self servis usûlü ile müşteriye sunuluyor. Birkaç çeşit hafif tatlı da yemeğe nokta koymak üzere en son bölümde bekliyor. Bu dükkânda hiçbir yemeğe beyaz un, beyaz şeker ve rafine edilmiş tuz konmuyor...

Genellikle taze sebzeler ve tahıllar kullanılarak hazırlanmış yemekler, salatalar çeşitli soslarla tatlandırılarak yeniyor. Vejetaryen ve veganların temel gıdası olan soya fasulyesi filizinden tofusuna, sosundan sütüne kadar hemen her yemeğin baş misafiri oluyor. Nohut, mercimek, bulgur, kuskus, bol kepekli makarna ve esmer pirinç de eksik değil elbette, isteyen istediğinden istediği kadar yiyor...

Hepsinden tatmak istesem de midemin belli bir kapasitesi var, bu yüzden seçmece usûlü ile tabağımı dolduruyorum. Bir başka önemli husus da şu ki; burada porselen ya da seramik servis tabağı, madenî çatal, kaşık, bıçak, cam bardak vb. kullanılmıyor çünkü bunları defalarca yıkamak için su+deterjan+elektrik enerjisi vs. gerekiyor, her türlü yağ çözücü deterjanın da mutlaka fosfat içerdiği biliniyor. Dönüştürülmüş kartondan yapılmış bölmeli servis tabakları, aynı malzemeden bardaklar, çok ince tahtadan mamûl kaşık, çatal ve bıçaklar servis bölümünde hazır bekliyor. Peçeteler de dönüştürülmüş kağıttan, hiçbirinde boya, süs-püs yok, hepsi aynı saman rengi. Hayatımda ilk kez yediğim kızartılmış yuka gövdesine bayılıyorum, patatese beş basan bir lezzeti var. Kalın dilimlenmiş mantarın özel bir sosla pişirildiği yemek ise en etsever kişiyi bile tatmin edecek tada sahip gerçekten, yemeklerde sadece organik zeytinyağı kullanıldığını söylemeye gerek var mı? Çeşitli baharatlar, karabiber değirmenleri ve doğal deniz tuzu isteğe bağlı olarak servis büfesinde yerini almış. Taze sebze ve meyve suları, birbirinden değişik sağlıklı içecekler arasından seçim yapabiliyorsunuz. Boyalı, gazlı, kolalı hiçbir içeceğe rastlamak mümkün değil burada. Ekmekleri de kendi özel üretimleriymiş, tahıllı, kepekli, cevizli vb. bir sürü ekmek çeşidi var. ''Viva la Vida''da seçip aldığınız yiyecekler tabakla beraber tartılıyor, 100 gramı 1.80 eurodan satılıyor. Sahipleri İngilizce bilen nadir İspanyollardan olduğu için aramızdaki muhabbet giderek koyulaşıyor, dükkânda feng-shui kaidelerini uyguladıklarını ve düzenli olarak yoga yaptıklarını öğreniyorum. Mekânın giriş kapısındaki tas içinde yer alan doğal kristal taş enerji akışını düzenliyormuş, renkler ve müzik de zaten buna göre seçilmiş. Satın aldığım birkaç kutu bitki çayı dönüşümlü kese kağıdının içine konup bana veriliyor. Bu dükkâna plastiğin hiçbir çeşidi giremiyor. Varlığıma sevgiyle kattığım, kâinatla uyumlu leziz yiyeceklerle karnım doymuş olarak güleryüzlü dükkân sahiplerine veda edip çıkıyorum. Soğuk Madrid havası çarpıyor yüzüme ama hiç aldırmıyorum, karşıdaki parkta köpeklerini gezdiren çok yaşlı İspanyol teyzelere sevinçle gülümseyip yüreğimin taaa içinden ''evet yâhû, bu durumda viva la vida * gerçekten!'' diyorum:)

* Viva la Vida! /Yaşasın Hayat!..

El Acertijo/ Bilmece...

2008-03-09T23:25:00.031+02:00

Madrid'deki otelimin az sayıdaki tek kişilik odalarından birinde kaldığımı, Avrupa kentlerindeki otellerin tek kişilik odalarının genellikle ortalama bir banyo büyüklüğünde olduğunu ve asla otelin ön cephesine bakmadığını, buna rağmen penceremdeki sardunyalar ve pencerenin açıldığı ufak avludaki çini havuzumla hayatımdan gayet memnun olduğumu, sabahları ilk olarak sardunyalara ''buenos dias'' dediğimi ve onları suladığımı, gene de bu pencereden içeri atlayan bir kediyi düşleyerek hüzünlendiğimi, Kalmakta olduğum ''Hotel Puerta de Toledo''nun bu fotoğrafta, arka plânda görülen otel olduğunu, üç yıldızlı ortalama bir otel olmasına rağmen son derece temiz, sessiz ve 2004 çevre ödülünün sahibi olduğunu, arada duyulan siren seslerinin kaynağını merak ettiğimde otelin tam karşısındaki itfaiye merkezini neden sonra farkettiğimi, ayrıca etrafı keşfetmek üzere çıktığım şavullama yürüyüşlerden birinde ''vay be, ne güzel bina, adamlar ne harika yerlerde oturuyor kardeşim!'' dediğim ve konut zannettiğim binanın aslında bir hastane olduğunu sonradan anladığımı, hastanelerle aramda öteden beri hastalıklı bir sevgi bağı (!) olduğunu böylece bir kez daha kavradığımı, Kaldığım ''Puerta de Toledo'' bölgesinin ''Toledo Kapısı'' anlamına geldiğini ve şehrin birkaç eski kapısından biri olup adını da aha bu eski yapıdan/kapıdan almış olduğunu, özellikle geceleri muhteşem göründüğünü, çektiğim bu fotoğrafı benim bile beğendiğimi, Dinî yapılara her zaman meraklı olduğumdan etraftaki bütün katedral, kilise ve benzeri yerleri tek tek ziyaret ettiğimi, bu geceki keşfimde bulduğum ve şu anda restorasyon geçirmekte olan '' San Francisco el Grande'' bazilikasının henüz çiçeğe durmuş badem ağaçları arasından karşıma çıkıp bu hoş ışıklandırmasıyla beni büyülediğini, üstelik bir de gökyüzünde incecik yeniay bulunduğunu, biraz sert havaya rağmen bahçesinde dikilip aval aval, dakikalarca bu görüntüyü seyrettiğimi,

Ayrıca; bugün otelime hayli yakın olan ve sadece Pazar günleri kurulan meşhur bitpazarı ''El Rastro''ya bodoslama daldığımı, antika sayılabilecek türlü ıvır-zıvırı üç otuz paraya aldığımı, Ankara'da pek bulamadığım hakiki Hint tütsülerinin bolluğu karşısında şaşırdığımı, fotoğraf çekmeyi çok istememe rağmen, bu pazarın çeşitliliği ve kalabalıklığı kadar yankesicileri ile de meşhur olduğunu bildiğimden göğüs göğüse ve santim santim ilerleme koşulları altında çantamı kollamaktan fotoğraf çekme imkânı bulamadığımı,

........................................................................

Madrid'de fecî bir şalvar salgını olduğunu, yaşlı-genç herkesin ayağına şalvarı geçirip sokağa fırladığını, düşük bel blue-jeandan çok daha fazla şalvarlı hatun olduğunu, dudağa piercing takmanın da en az bir o kadar moda olduğunu, ayrıca ben kalın montla gezerken bazı sütun bacaklı İspanyol gençkızların mini şort ve mantar topuk, açık terlikle dolaştığını,

..........................................................................................

Ben millete yol soracak durumda iken, beklediğim her durakta yerli halktan birilerinin gelip bana yol ya da otobüs sorduğunu, aslında sarsak bir yabancı gezgin olmama rağmen herhalde bir tarafımın hayli İspanyol göründüğüne böylece karar verdiğimi ve buna için için sevindiğimi, Madrid'de her yaya geçidinde sesli/ışıklı sinyalizasyon sistemi bulunduğunu, kırmızı ışığa bütün yaya ve sürücülerin kesinlikle riayet ettiğini, kimsenin ''geçerim la ben!'' köylü uyanıklığı ile yollara atlayıp kazaya sebep olmadığını,

.......................................................................................

İspanya'da neredeyse su kadar tercih edilen içeceğin bira olduğunu, AB ülkelerindeki ciddî yasaklara rağmen milletin manyak gibi sigara içtiğini, ayaküstü bira içilip ''tapas'' denen mezelerle çimlenilen mekânlarda sigara izmariti, peçete vb. şeylerin direkt yere atılmasının son derece normal bulunduğunu, içki ve sigara satışında +18 kuralı olmasına karşın bunu pek kimsenin takmadığını,

....................................................................................

Vejetaryen olmanın İspanya'da bile karın doyurmaya ciddî bir engel teşkil ettiğini, kapı kapı dolaştığım restoran/cafe vb. yerlerde ''ben vejetaryenim de, bana göre bişey var mı Allah rızası için'' dediğimde herkesin bana adeta acıyarak baktığını ve derhal sebze-meyve satılan dükkânları tarif ettiğini, sabahları otelde paso yoğurt, meyve ve biraz tahıl ezmesi ile kahvaltı edip siyah zeytin, beyaz peynir ve yumurtayı şimdiden özlediğimi,

..............................................................................................

Blogger sayfasının dilini otomatikman bulunulan ülkenin diline çevirdiğini, dolayısı ile bu yazıyı İspanyolca düzeneğe göre sayfama eklediğimi, otelde kablosuz internet hizmetinin ücretsiz oluşuna fena halde sevindiğimi ve burada bile internet üzerinden Meteorolojinin Sesi Radyosu'nu dinleyerek bizim çocuklara gene rahat vermediğimi, bu durumda ''alışmış kudurmuştan beterdir!'' sözünü doğruladığımı ve bu yüzden kendime kızdığımı,

............................................................................................

Madrid sokaklarında sahipleri tarafından dolaştırılan yüzlerce köpeğe hayranlıkla baktığımı, Madrid Barajas Havaalanı'nda bile milletin rahatlıkla köpekleri ile dolaşabildiğini, ortalıkta Allah için bir tek çöp kedisi ve dahî başıboş hayvan göremediğimi, zaten Madrid şehrinin resmî/tarihî sembolünün de üzeri meyve dolu bir ağacı sallayan tombul ayıcık olduğunu, memleketimde halen hayvanlara yapılan akıl almaz eziyetleri düşündükçe yüreğimin burada daha beter sızladığını, hayvan hakları adına protesto edilecek yegâne şeyin boğa güreşleri olduğu ve hayvanı ile dolaşmanın değil, neredeyse hayvansız dolaşmanın tuhaf kaçtığı bir ülkede nefes almanın bu mücadele içinde yıllarını ve sağlığını harcamış biri olarak bünyeme sanki ağır geldiğini, bu sebeple ''gitmek'' ve ''kalmak'' kavramları üzerinde şu sıralar daha derin düşünmekte olduğumu,

BİLİYOR MUYDUNUZ?..

Ülkemizin başkentinin sembolü bu olsaydı eğer, kopacak dangalakça cayırtıları, çıkartılacak rezillikleri, küfür-kıyameti hayâl edebiliyor musunuz? İşte adam olmak böyle birşey; tabiata, tarihe, geleneğe ve yaradılışın tümüne saygıyı koruyabilmek yani, bin yıllık Eti güneş kursunu kaldırıp, yerine saçma-sapan, ne idüğü belirsiz bir sembol koymakla olmuyor bu iş bayanlar-baylar, daha kaç fırın dolusu ekmek yemek lâzım, bırakalım artık onu da başkaları düşünsün! Bak sinirim oynadı gene durup dururken, bu kadar yeter, yatıyorum ben!..

Saludo de Madrid/ Madrid'den selâm...

2008-03-09T01:16:00.011+02:00

Sabahın köründe yola düştüm; gereksizce uzun bir yol Ankara-Madrid arası, ikibinbilmemkaç kilometreyi uçarak katettiğim halde sıkıldım! Neyse, işte sonunda vardım, buradayım. Metro istasyonlarında onyüzmilyon kere kaybolmayı becerdikten sonra anladım ki; hiç durmadan İspanyolca çalışmalıyım! Flamencosunu sevdiğimin memleketinde kimse İngilizce falan takmıyor çünkü, bu ne ki, daha çooook çalışmam lâzım!..

Şu anda İspanya televizyonunda Eurovision 2008 seçmeleri yapılıyor, yarışmayı bunca sene kendisini buzlukta saklamış gibi görünen Rafaella Carra sunuyor. Kadın hâlâ filinta gibi kardeşim, insan sinir oluyor! Şarkılarda iş yok, vaziyet bizimkinden de beter görünüyor! Sadece yirmilik çıtır bir delikanlının grubuyla söylediği ''Uno Ole'' isimli şarkı sanki biraz umut vadediyor. Madrid'de hava mevsim normallerinde, ne pişiliyor, ne üşünüyor. Durum vaziyeti bundan ibaret şimdilik, memlekete bir saat geriden bolca selâm yollanıyor. Haaa, bir de; dünyanın neresinde olunursa olunsun farketmiyor, önce kedi çocuklar özleniyor...

Volver/ Dönmek...

2008-03-06T22:39:00.006+02:00

Dönmek, mümkün mü artık dönmek,

Onca yollardan sonra yeniden yollara düşmek

Neresi sıla bize, neresi gurbet

Al bizi koynuna ipek yolları

Üstümüzden geçiyor gökkuşağı

Sevdalı bulutlar uçan halılar

Uzak değil dünyanın kapıları

Neresi sıla bize, neresi gurbet

Yollar bize memleket

Gitmek, mümkün mü artık gitmek,

Onca yollardan sonra yeniden yollara düşmek

Neresi sıla bize, neresi gurbet

Yollar bize memleket...

Diye devam edip gider ya Yeni Türkü'nün eski şarkısı, hani Murathan Mungan'ın kaleminden damlamıştır, içinde bütün gidenlerin ve bütün dönenlerin özet hikâyesi saklıdır. Hani bu açıdan bakınca içindeki uslanmaz yolcuya söz geçiremeyen de, sılayla gurbeti karıştırıp bütün gitmelerinden dönmüş olan da kendince haklıdır. İşte benimki de o hesaptır; bilirsiniz, insana bazen en yakın mesafe dahî nasıl uzaktır. Zamanda bir saat geriye, mesafe olarak ise yüzlerce kilometre öteye gitmek ne kadar gitmekse aslında bir o kadar da kalmaktır. Gittiğim yere mi dönüyorum, yoksa döndüğüm yere mi gidiyorum bilinmez, belki de benimkisi bir süre kendi içine saklanmaktır. Alıp başını gitmek vakti gelince dönmeye katlanmaktır... Haliyle bu ne bir veda, ne de merhabadır. O kadardır işte, sadece o kadardır...

(Bir süreliğine buralarda olmayacağım, diyelim ki İspanya'nın başkenti Madrid'le saklambaç oynayacağım, ebesi-sobesi belli olmaz şimdiden, eğer dönersem elbette anlatacağım...)

Excelente/ Âlâ...

2008-03-02T23:44:00.007+02:00

Daha evvel onu yazdığımda mevsim sonbahardı, ''nefesi sonbahara yakışıyor'' demiştim. Nitekim; mevsim sonbahardan kışa döndüğünde de durup durup nefesini dinlemiştim. O da durdu durdu, kış bahara dönerken ''Âlâ''sını çıkarıverdi işte ortaya, doğrusu pek sevindim:)

İşini hakkıyla yapanları her zaman severim; insanları sınıflayıp sınırlandırmadığım gibi, müziklerin de emek verilip uğraşılanlarını sever, evvelâ yargılamadan bir dinlerim. Klarnetle alâkalı önyargılara da bu yüzden mesafeli durmayı seçerim ama topunu dinleyeceğim diye bir kural da koymam kendime, dedim ya, ''seçerim''. Değişmeyi, dönüşmeyi kendine yakıştırabilen vardır, üzerinde partal bir giysi gibi taşıyan da, Serkan Çağrı yakıştıranlardan oldu, e bu durumda kendisini elbette fena halde takdir ederim. Ortalıkta dolaşan abuk sabuk kakofoni bolluğu arasından kendi tarzını oluşturarak sıyrılan adamları da bittabii parayı basıp hakkını vererek, albümünü almak sureti ile dinlerim. Sadece kendim dinlemekle kalmam üstelik, yayınlarımda yer verip herkese de dinletirim. Özetle; taklitlerini boşverin, kıyın biraz paraya da işin ''Âlâ''sını görün derim. Tebrikler sevgili Serkan Çağrı; gelecekte daha da âlâsını beklerim...

Tio Pedro-2/ Pedro Amca-2...

2008-02-28T22:49:00.012+02:00

İbrahim Usta ile konuşmamı bitirip telefonu kapadım, otomobilin penceresinden akıp giden Ankara'ya baktım ama görmedim, yani biri sorsa nerelerden geçtiğimizi bilmiyorum derdim. Zaten buraya geleli bunca zaman geçmiş olmasına rağmen ben bu şehrin girdisini-çıktısını bir türlü öğrenemedim. Belki de öğrenmeyi hiç istemedim, kimbilir... Aldığım her ölüm haberinde hissettiğimin aynısını hissettim, fark yoktu, gelen her ölüm haberi bana kendimi biraz daha yenik hissettiriyordu. Sanki hep birşeyler eksik, birşeyler yarım kalıyordu. Tozu dumana katan bir rûzgâr esip geçiyordu ruhumdan, bir yanıma koyu bir acı çöreklenirken diğer yanım hafifliyor, sanki varlığım iki ayrı parçaya bölünüyordu. Ölen her kim ve her ne olursa olsun; hep aynı şey oluyordu, benim hayatta kalışım onların ölmüş oluşuna daima yeniliyordu. Yani ölüm hayatın kalesine hep bu şekilde gol atıyor ve skoru acımasızca belirliyordu. Gidenler için sorun yoktu aslında, onlar gelmeye gidiyordu, bildiğim; olan her zaman kalanlara oluyordu...

Antakya'ya ne vakit gitsem her zaman bıraktığım yerde, bıraktığım gibi sağ salim bulabileceğimi sandığım Ammo Pedro'm artık çevirdiğim telefonun diğer ucundan o kendine özgü aksanıyla bana ''Hee, geldiin? E hoşgeldin'' diyemeyecekti, bir sonraki buluşmamız için zaten telefon falan da gerekmeyecekti. 18 Kasım 2007 Pazar günü sevgili Pedro Ketremizgil'in geçen yüzyılda başlayan bu boyuttaki hikâyesi sona ermişti, ona olan sevgi ve saygımı yakından bilen ailesi hasta bir insanı daha fazla üzmemek düşüncesi ile bana haber vermemişti. Gördüğüm rûyadan yola çıkarak aramasam belki daha bir müddet de söylemeyeceklerdi. Hâlbûki bu Mayıs gibi o taraflara gitmek ve her zaman yaptığım gibi Kuyulu Çıkmazı 7 numaradaki o eve uğramak plânlarım dahilindeydi. Oğullarının anlattığına göre Ammo Pedro son güne kadar hiç değişmemiş, öyle yataklara falan da düşmemişti. Telefonda ne vakit sorsam ''e biraz ağrılarım var tabii be canım'' derdi ama gidip gördüğümdeki capcanlı, sevinçli halleri her defasında ''maşallah'' dedirtirdi. Lâkin; hayat kitabı ne kadar kalın olursa olsun çevrilen her sayfa insanı biraz daha sona yaklaştırır, elbette bir yerde o son sayfaya gelinir ve ister istemez kitabın kapağı kapatılarak ''bu da bitti'' denirdi. ''Herşey aynen muhafaza edilecek, değil mi?'' diye sordum küçük oğlu İlyas'a, ''tabii, tabii abla, herşey aynen bıraktığı gibi'' dedi. ''İkona yerinde mi?'' dedim, ''o hep orada kalacak zaten'' diye cevap verdi. ''Geldiğimde beni Ammo Pedro'ya götürür müsünüz?'' dedim, ''ne demek abla, bilirsin, o seni gördüğüne hep çok sevinirdi'' dedi. Gözlerimi kapadım, daracık sokaklardan geçerek çıkmazdaki evin kapısına ulaştım, açıktı kapı, zaten ben o kapıyı hiçbir zaman kapalı görmemiştim. Eşiği geçtim, taş avluya girerken sol tarafta kalan ufak lâvaboya ve kenarında daima duran bir kalıp defne sabununa gülümsedim. Avludaki ortancalar ve sardunyalara selâm verdim ilk, sonra hep yaptığım gibi seslendim: ''Huuuu, Ammo Pedro, bak gene ben geldim...'' Gözlerimi açtım sonra, artık bundan ötesini bilemezdim. Alnımı soğuk cama yasladım ve fısıltıyla ''güle güle'' dedim. Ölüm bir gol daha attı varlığımın kalesine, bilmem ki bu defa kaç sıfır yenildim?..

(Bazı okurlarım ikonanın fotoğrafı olup olmadığını soruyorlar, elbette çekmiştim ama fotoğraftaki görüntüsünün benzerlerinden pek de farkı olmadığından doğrusu yayınlamayı düşünmedim. Gizemli yağ halen damlamaya devam ediyor, yolu o taraflara düşecek olanlar gidip yerinde görseler bence daha iyi olur. İnançlara dokunmak ve onları hırpalamak istemem. Yazının başındaki fotoğraf onunla çekilmiş son kareydi, ayrıca mutad Cumartesi ayinlerinden birini kendi kameramla çekmeme de izin vermişti. Bu kayıt benim için zaten çok özeldi, o görüntüler şimdi her zamankinden daha anlamlı, daha değerli...)

Tio Pedro-1/ Pedro Amca-1...

2008-02-26T22:11:00.032+02:00

1996 senesiydi, TRT Hatay FM yayın hayatına yeni başlamıştı. O sıralar ben TRT İstanbul Radyosu spikeriydim ve yeni açılan bu il radyosuna merkezlerden geçici görevle giden ilk ekiplerin içindeydim. Ben ve TRT FM'in gelmiş-geçmiş en iyi yayın teknisyenlerinden biri olan sevgili Eray Zat İstanbul ekiplerinin ikincisi olarak üç haftalığına Hatay'da görevlendirilmiştik. İstanbul'dan Adana'ya giden uçağa binerken ne o, ne de ben bu görevin hayatımızda nasıl derin izler bırakacağından habersizdik. Adana Otogarı'ndan köhne bir otobüs bulmuş ve Antakya'ya doğru yola koyulmuştuk. Çocukluğumun kaygısız zamanlarından çok seneler sonra yeniden gidiyordum bu güzel şehre, rahmetli babacığım Aslantaş Barajı inşaatında görevliyken sık sık gider, Çukurova'nın kavurucu sıcağından bunalmış ruhlarımızı Harbiye'nin buz gibi sularında serinletip dönerdik, bazen de orada gecelerdik. Bu gezilere katılan barajcı ailelerin çocukları olarak en çok sevdiğimiz şey çoğu steyşın vagon tarzında olan otomobillerin en arkasına, bagaj tarafına oturtulup şamata yapa yapa Antakya'ya gitmekti. Harbiye'nin soğuk ve berrak sularında yüzgeç vuran alabalıkları seyretmek, Hidro Motel'in geniş havuzu etrafında koşuşturmak, birbirinden leziz yemekleri mideye indirmek ve yorulduğumuzda yüksek ağaçların gölgesine uzanıp kestirmek eşi-benzeri olmayan bir macera gibi gelirdi çocuk kimliklerimize. Taa o zamanlardan Antakya'yı severdim, seneler sonra iş-güç sahibi, yetişkin bir kadın olarak 21 günlük geçici görevle yeniden bu şehre gidiyor olmak benim için çok özeldi...
Radyodaki nöbetlerimizi bitirip kendimizi Antakya'nın daracık sokaklarına atmak pek hoşumuza giderdi. İstanbul gibi yorucu ve kendiyle kavgalı bir şehirden kalkıp bu sakin tarihî şehre gelen kişiler olarak,çalışma harici neredeyse bütün zamanlarımızı gezip dolaşmaya, ayrıntılarda saklanan hikâyeleri keşfetmeye ayırıyorduk. Antakya halkı artık bizi tanıyordu, gittiğimiz her yerde eşsiz bir misafirperverlikle ağırlanıyor, her akşam başka bir eve ama en çok da ''radyo dostları'' sevgili Subaşı'ların evine davetli olarak yemek yiyorduk. Kültürler ve dinlerin muazzam bir kardeşlik halkası içinde elele verdiği Antakya'da bir Pazar Katolik Kilisesi'nde gitar tınılarıyla renklenen ayine katıldıysak, diğer Pazar da Ortodoks Kilisesi cemaati arasına karışıyor, Arapça ilahîler ve tütsü kokuları eşliğinde gezgin ruhlarımızı dinlendiriyor ve ölmüşlerin ruhları için dağıtılan ekmeklerden tadıyorduk. Ama 1996 senesinin o güzel mevsiminde tanıştığımız bu sevimli yaşlı adamı buralarda tanımadık biz, arada yemek yediğimiz lokantanın garsonlarından sevgili Mehmet sıcak bir öğle sonrası bizi otelden alıp, Kuyulu Çıkmazı 7 numaradaki o çok eski eve götürdüğünde gördük ilk defa onu, avluya bakan ufak odalardan birinde derin bir öğle uykusundaydı. Biz ''uyandırma, yazıktır'' desek de, Mehmet bizi dinlememiş, hafifçe dürterek onu uyandırmıştı. Uykusundan telaşla ve sıçrayarak değil, gülümseyerek uyanan bu çok yaşlı adamı o dakika sevmiştim... Bu ev ve o Antakya halkı tarafından çok iyi bilinirdi. Çünkü Eski Antakya bölgesinde, Affan Mahallesi'nde bulunan bu mütevazı evde yetmişli yıllardan bu yana inanılmaz bir hadise yaşanmaktaydı. Evin yaşlı sahibi Pedro Ketremizgil amcanın herkes tarafından çok sevilen eşi vefat ettiği gün, evin salonunda bulunan ve hayli zaman önce Suriye'den, bir doktor ahbapları tarafından hediye getirilen el işi ahşap ''Meryem ve bebek İsa'' ikonasından damlalar halinde bir sıvı dökülmeye başlamıştı. Bunu önce farketmeyen ev halkı zeytinyağına benzeyen bu sıvı ikonadan yere akmaya başladığında durumu görmüş, ikonanın bulunduğu ahşap dolap, duvarın arkası ve çevresi yoklandığı halde yağın kaynağı bulunamamıştı. Yağın akışı durmayınca o zamanki din adamlarının fikrine başvurulmuş, önce bu ev halkının bir plânı olarak düşünülüp epey dedikodu edilmişse de kısa sürede bu işin içinde onların parmağı olmadığı anlaşılarak hayretlere garkolunmuştu! Daha sonra kendi kameramla röportaj yaptığım Pedro Amca yağın kaynağının bulunabilmesi ve ailesi üzerindeki şüphelerin giderilmesi için o vakitler zeminin kazılmasına bile izin verdiğini, buna rağmen kimsenin olaya açıklık getirememiş olduğunu anlatmıştı. Evin kutsal eşyalarından biri olan ve Antakya'da pekçok evde benzerleri bulunan bu ahşap ikona işte ilk o zamanlar ziyaretçi akınına uğramaya başlamış, gözleri görmeyen, eli-ayağı tutmayan, devasız bilinen dertleri olan yüzlerce insan Kuyulu Çıkmazı 7 numaradaki eve doluşmuş, giderek artan bu ilgi zaman zaman ev halkının rahatsızlığına bile sebep olmuştu. Ancak ne kadar rahatsız olurlarsa olsunlar, mucize saydıkları bu durumu görmek ve ibadet edip dilekte bulunmak için evlerine gelenlere hiçbir zaman kapılarını kapatmamışlardı. Zaman içinde ikonadan akan uçuk sarı renkteki yağ damlaya damlaya bir yol oluşturmuş ve ahşap dolabın raptedildiği yorgun duvarın çatlaklarından sızarak bitişik odanın kapısının ardında birikmeye başlamıştı. Kendisi de Ortodoks bir din adamı olan Pedro Amca yağın biriktiği yere büyük pamuk parçaları tıkayarak yerlere akmasını ve üzerine basılmasını engellemeye çalışmış, giderek bu yağ emmiş pamuk parçaları ziyarete gelenlerin en çok talep ettiği şey olmuştu. Çünkü bu yağ hastalıkları iyileştiriyor, yaraları geçiriyor, bazı körlerin gözü açılıyor, kimi felçliler yürümeye başlıyor, dertlerine tıbben çare bulunamamış insanların sakatlıkları düzeliyordu! Pedro Amca'nın evi artık her dinden, her inançtan ve pekçok farklı milliyetten insanların akın ettiği, adeta kutsal bir yerdi. Bu olayın bilimsel bir açıklaması bulunamadığından Hz.Meryem'in mucizelerinden biri olarak kabûl edilmiş, yağın tahlili neticesinde bitkisel özlü olduğu intibaı veren hayli düşük asitli bir yağ olduğu ortaya çıkmış ve bu sebeple evsahibi yaşlı adam her Cumartesi saat 18.00'de, ikonanın önünde toplanan cemaatle bir saygı ayini düzenleyip yönetmekle görevlendirilmişti...

Benim ''Pedruşka'' diye seslendiğim ve daha sonraki görevlerimde de muhakkak ziyaretine gidip elini öptüğüm Pedro Ketremizgil amcam Antakya'nın tarih kitabı gibiydi. Arapçayla karışık zor anlaşılan Türkçesiyle bana kahve falları bakar, küçük oğlu İlyas, gelini ya da komşularından biri falı bana tercüme ederdi. Ne vakit ziyaretine gitsem Antakya'lıların ''bahur'' dediği özel tütsülerden yakar ve bakır tütsülüğü başımın üzerinde dolandırarak nazarları, kem gözleri benden uzak tutmak için dualar mırıldanırdı. Ağrıyan yerlerime sürmem için kutsal yağla ıslanmış pamukları ufak naylon torbalara koyar, yağa batırdığı işaret parmağıyla da mutlaka alnımın ortasına bir daire çizerdi. Bu yağ çok enteresan bir şekilde cilt tarafından derhal emilir, birkaç dakika içinde yağdan eser kalmaz, sanki uçup giderdi. Sandal ağacına benzer hoş bir kokusu olan bu yağın şiddetli başağrılarımı geçirdiğine, sivrisinek ısırıkları ve kedi tırmıklarıyla örselenmiş cildimi iyileştirdiğine kaç defa tanık olduğumdan nedenini-niçinini tartışmaya hiç gerek görmeden her ziyaretimde birkaç torba yağlı pamuk alır, bununla dalga geçmeyeceğini bildiğim, inançlara saygılı eşime-dostuma dağıtırdım... O bütün Antakya'nın ''Ammo Pedro *''suydu, aramızdaki 50 seneyi aşkın yaş farkına rağmen de benim sevgili ''Pedruşka''mdı, en son kansere yakalandığımı duyduğunda aramış ve üzgün, titrek sesiyle ''çok üzüldüm ama geçecek, iyileşeceksin, korkma'' diyerek içimi ısıtmıştı. Bayramlarda, özel günlerde araşıp konuşurduk. Neden sonra, bundan bir hafta kadar önce gördüğüm bir rûya üzerine sabah uyanır uyanmaz elimde kalan son pamuk parçasını içine yerleştirdiğim cam kavanozu yokladım, aradan geçen zamana rağmen hâlâ ıslak ve taze olduğunu görerek saygıyla kokladım. Daha sonra da Meteoroloji'deki işime giderken, yoldan büyük oğlu, Antakya'nın çok meşhur humus ve baklacısı İbrahim Usta'yı aradım ve...

* Ammo/Amca (Bildiğimiz ''emmi''nin yöresel söylenişi)

Soplar/ Üflemek...

2008-02-23T22:52:00.009+02:00

Kapı çaldı, canlar geldi. Biri çayları koydu, öteki mumları dizdi. Kimse bilmez acep bu defa ne diledi? Sonra üfledi... Penceredeki tekir kedi pastaya bakıp ''hmmm, bu da etli değil, yenmez!'' dedi. Kırküçlük kadınsa rakamları içinden toplayıp sevindi, çünkü Dörtle üçün toplamı eşittir: Yedi... Gülümsedi:)

(4+3=7'mi kutlayan herkese ve üflerken nefesimi güçlendiren, yanıbaşımda olan can dostlarıma binlerce teşekkür, sizden uzak eylemesin Allah beni...)

..............................................................

Doğumgününün bir başka nefesten hikâyesi ise işte burada, zaman zaman çözüldüğüm anlarda bana da yaşam koçluğu yapıp ruhumu şifalandıran, çiziklerimi onarıp tekrar dengemi bulduran sevgili Cheetos'uma ve eşi Batos'uma daima ben+biz dolusu şükranla...

Silencioso/ Sessiz...

2008-02-20T23:07:00.007+02:00

Ey herşeyin tek ve sonsuz sahibi; yarattığın muhteşem kâinatta bana da bir yer verdiğin ve varlığımın farkında olmamı sağladığın için sana şükürler olsun. Beni bir parçası kıldığın dünyada etrafımı donattığın /ve benim geçmişte egoma yenik düşüp gördüğüm halde farketmediğim/ bütün mucizeler için sana ne kadar teşekkür etsem azdır. Benim ulaşmama izin verdiğin bilgi ve ışıkla artık hepsinin farkındayım, bana görecek göz, dokunacak ten, düşünecek akıl ve sevecek yürek bağışladığın için sana minnettarım. Sonsuzluğun içinde ufacık bir yer kapladığı halde benim için çok büyük olan gezegenimin bir köşesinde şimdi sana yöneliyor ve kendimi kâinatın huzurlu dalgalanışına bırakıyorum, herşeyin olması gerektiği için ve olması gerektiği gibi olduğunu biliyor, içimde biriktirdiğim bütün kin, öfke, nefret ve isyanı senin rüzgârınla dağılmaya terkediyorum. Beni üzdükleri, incittikleri, kırdıkları ve aldattıkları için yakıcı bir öfkeyle hırslandığım her kim ve ne varsa hepsini bağışlıyor ve serbest bırakıyorum. O kişiler ve o şeyler zihnimdeki bütün kötü hatıraları ile birlikte artık benden uzaklaşıyor, onları senin şaşmaz adaletine teslim ederek sırtımdaki yüklerinden kurtuluyorum. Senin iyi ya da kötü, her enerjiye gereken cevabı vereceğinden emin olarak kendimi senin taze nefesinle arıtıyor, bedenimi ve zihnimi bu kutsal nefesle süpürüp temizliyorum. Biliyorum ki; ben seninle BİR ve TEK olduğumda ben izin vermediğim sürece bana hiçbirşey zarar veremez, şimdi senin yüce bütünlüğün içinde uyum ve huzur içinde akıyorum, beni üzen herşeye dışarıdan ve yukarıdan bakıyorum...

Varoluşum süresince karşılaştığım her acı, yenilgi, yanılgı ve keder beni bugünkü ben yaptığı için tamamına şükran borçluyum. Hayatın dikenli yollarında yürümeseydim ve o dikenlere takılıp kanamasaydım eğer, güçlükleri aşmanın ve farkındalığa ulaşmanın ne muazzam bir şey olduğunu belki hiç bilmeyecektim. Benden aldığın ve bana verdiğin herşey için şükürler olsun ey Rab, yaşamış olduğum hiçbirşeyin boşuna ve anlamsız olmadığını şimdi çok daha iyi görüyorum. Maddî ve manevî acılar, yoksunluklar ve zorluklarla olgunlaşan ruhumda senin eşsiz varlığını hissetmekten çok mutluyum. Beni önemsediğini, beni sevdiğini, İYİ olmayı seçmemi istediğini bana yaşattığın herşeyle anlatıyorsun, bunu bilerek güçlüklere sabrediyorum, sabrımı çoğaltıyorsun. Sahip olduğumu sandıklarımı zaman zaman elimden alarak bana kaybetmeyi öğrettin, bunu öğrendiğimde özvarlığımdan başka hiçbirşeye gerçekten sahip olamayacağımı anladım. Hep benimle kalacağını sandığım sevdiklerimi ölümle buluşturdun, vaktimin kısalığını ve misafirliğimin geçiciliğini kavradım. Canım acıdıkça canımın, yitirdikçe vermem gerektiği halde vermediklerimin farkına vardım. Duvarlara çarpa çarpa gaflet uykumdan uyandım. Sımsıkı tutunup bırakamadığım, vazgeçip gözden çıkartamadığım, biriktirip sakladığım, eskidiği halde atamadığım ne çok şey varmış meğer, ben bunları zenginlik sanmışım. Oysa insan küçüldükçe büyür, azaldıkça çoğalır, verdikçe alırmış, ben göz göre göre ne yalanlara inanmışım. Ama artık kâinatın sonsuz dengesi içinde uyumla akmayı reddettikçe başaramayacağımı anladım. Böylece bencilliğimi dürüp büküp katladım, önümdeki yüksek eşikleri bu sayede atladım. Bundan önce, yani henüz uykuda iken baktığım aynalarda sadece kendimi görürdüm, şimdi ise artık seni görebilmenin ilahî sükûnundayım. Biliyorum ki varlığımdasın ve ben de senin varlığındayım. Kendi özüme duyduğum saygı sana duyduğum saygıdır, yarattıklarına duyduğum sevgi aslında bizzat sanadır. Ne yaptıysam kendime yaptım ve biliyorum, bazen yanlış yönlere saptım. Ama şu ana varabilmek için bunu da yapmalıydım. Beni erdirdiğin şimdiki anda ve şuurda, olmama izin verdiğin ben olarak, bilmeme izin verdiğin herşeyle birlikte kendimi onaylıyor ve varlığımı sevgiyle onarıyorum. Kâinatta herşeyin herkese yetecek kadar bol ve bereketli olduğunu bilerek, yokluğa değil çokluğa yönelerek elimdekileri sevgiyle paylaşıyorum. Hakettiğim lütûfları şükran ve saygıyla kabûl ediyor, geldikleri gibi alıp varlığıma katıyorum. Tekâmülümü güçleştiren bütün olumsuz enerjileri ve ruhumu ağırlaştıran engelleri senin ışıklı ırmağına salıyor, hepsini teker teker bırakıyorum. Hafifliyorum, yıkanıyorum. Parçası olduğum bütünün hayrı için dua ediyor, huzur, uyum ve uyanışta ahenkle BİR olmayı diliyorum, aldığın ve verdiğin herşey için sana bütün varlığımla şükrediyorum... Seni seviyorum varlığından varolduğum, seni seviyorum... (Galaksimizdeki gezegenlerin nadir görülen bir hizalanma içinde olacağı ve ayın tutulacağı bu özel gecede dünyamızın farklı köşelerinde bedensel ve ruhsal ibadetleri ile bütünün eşsiz enerjisine katılan herkes ve herşeyi bu dua ile kucaklıyor, dünyaya akan enerjilerle farkındalıkların artacağına içtenlikle inanıyorum. Fotoğrafı ile seslenişimi anlamlandıran sevgili Navanalini'yi de şükranla selâmlıyorum...)

Criterio/ Ölçüt...

2008-02-13T20:41:00.025+02:00

Ne o? Çok mu tuhaf buldunuz benim sayfamda bu antika nü kartpostalı? İki genç ve güzel kadın soyunmuşlar, dökünmüşler güle söyleşe yiyip içiyorlar işte, ne var ki bunda? Her ikisinin de ''mal meydanda'' vaziyette oluşu beni rahatsız etmiyor, onlar hallerinden memnunsa ve birileri de bana ''sen de böyle yiyeceksin meyveni, bundan böyle giyinik meyve yemek yok, anlaşıldı mı!'' diye dayatmadıktan sonra bana ne, kime ne?..

Bu fotoğraf ta diğer benzerleri ile birlikte dönüp durdu bütün gün internette, bana kaç defa geldi artık hatırlamıyorum bile. Oysa yukarıdakiler beni nasıl rahatsız etmediyse buradakiler de aynen öyle, varsa bir hesabı herkes kendi verir, gene bana ne? Benim ölçeklerim farklı, ben insanların ''ocu, bucu, şucu'' diye ayırılmasına, alınlarının ortasına damga vurulmasına zaten karşıyım. Kâinatın bütünlüğüne, özündeki uyum ve barış duygusuna, çekirdeğindeki teklik, birlik, heplik huzuruna direkt saldırılmadığı müddetçe hiçbirşeyi ve hiçkimseyi dışlamam. Bu sebeple başı örtülü kızlar sevgilisiyle bu şekilde öpüşemez de demiyorum, kıçı açık kızlar öyle güle oynaya meyve yiyemez de, ikisini söylemek te benim haddim değil çünkü, aynıları bana dayatılmadıkça, kimse benim başıma ya da kıçıma karışmadıkça da demeyeceğim, hiçbirşey ve hiçkimse bu gibi şeyler dedirtemeyecek bana! Fikrimi burada bu şekilde ve açıkça ifade ettiğim için kimlerin bana ne gömlek biçip neci diyeceği de hiç umurumda olmayacak, kimse kusura bakmasın. Benim büromdaki sekreterim de türbanlı, mesai saatleri içinde peruk kullanıyor, hâttâ ben artık kullanmadığım için peruklarımın bazılarını ona verdim. Çok akıllı, düzgün, becerikli, terbiyeli ve iyi eğitimli bir kız, kimselere değişmem onu. Gayet iyi anlaşıyoruz, ben açık, o kapalı olduğu için itişip kakışmıyoruz. Akşam mesai bittiğinde türbanını bağlayıp çıkarken bakıyorum arkasından, en ufak bir soru belirmiyor içimde, kendi inancı, kendi tercihi, gene bana ne elbette?

Ben de başımı değişik şekillerde bağlamayı severim zaman zaman, canım öyle ister, o gün öyle dolanırım. İnanç kaynaklı örtünen biri olmamama rağmen, üzerimde askılı blûz dahî olsa başıma birşeyler bağlamış olduğum için şucu ya da bucu sayılmaktan, etiketlenmekten, sınıflanmaktan da kurtulamamışımdır öte yandan, güler güler bu salak önyargılara gülerim, hâttâ hiç çekinmem, alay da ederim!..

Memleketimin her tarafından önyargı fışkırdığı, bunların ziftli çamur gibi paçalara, eteklere yapıştığı bu günlerden elbette hiç hoşnut değilim, ruhumun firar amaçlı sağa sola saldırmaları aslında çokça da bundan. Sevmiyorum ben bu kitlesel ''HAYIR!''ların enerjisini, zorluyor, kanırtıyor, hırpalıyor beni. Gazetelerin okur yorumlarına takılıyım şu sıralar, habire onları okuyorum, okudukça da merhum Aziz Nesin'in ruhuna rahmet okuyorum! Bi öyle okuyorum, bi böyle okuyorum yani, bi yanaktan, bi dudaktan, bi gıdıktan hesabı! İçim bulanıyor okudukça, ara verip birkaç derin nefes okaliptüs yağı kokluyorum, sonra gene okuyorum. Komplo teorileri, türlü çığırtkanlıklar, galeyanlar, borazanlar sıçrıyor üstüme, hiçbirşeyden değil ama bu berbat enerjilerden korkuyorum!

Kısa süre sonra fotoğraftaki aydınlık yüzlü adamın memleketine gideceğim ya, vallahi sokaklarda ıslık çalarak danseder gibi yürüyeceğim, kimsenin beni cart diye etiketlemeyeceği yabancı bir yerde, bu kadar kesif ve ağır olmayan bir havayı içime çekeceğim ve gene kim ne derse desin şimdiden çok sevinmekteyim, evet ya, oh ya, birkaç günlüğüne de olsa bu itiş-kakış/yoluş-atış çorbasının içinden çıkıp gideceğim!..

İstiyorum ki şöyle ufak bir yaratığım olsun, çok sıkılıp bunaldığım zaman cebimden çıkarıp gözlerine bakayım, gevşeyip rahatlayayım. Sabahları büroya geldiğimde kalemlerim, kağıtlarım, kahve kupamla birlikte onu da yerleştireyim masama. Bütün gün üzüm yesin, nar yesin, hurma yesin, çekirdeklerini sağa sola, misafirliğe gelip işin gücün çokluğuna rağmen gitmek bilmeyenlerin, o kadar uğraşıp anlattığım halde hâlâ anlamamakta direnenlerin kafasına kafasına tükürsün! Gazetelerin saçma sapan okur yorumlarının tam üzerine işesin istiyorum, birileri gözümün içine baka baka yalan söylediği vakit benim bir tek bakışımla yerinden fırlayıp çığlıklar atarak onların saçını başını yolsun, kafasını gözünü paralasın, riyâkarları, yalakaları, fitne-fesatçıları, çıkarcıları, kâinatın muhteşem uyumunu varlıkları ile bozanları huzuruma geldiklerine geleceklerine bin pişman etsin! Ben çalışırken onun önüne tekmil önyargıları yığayım, o minik parmakları ile hepsini yırtsın, un ufak etsin, üzerinde tepinsin istiyorum! Sonra herşeye şöyle okkalı bir tekme atıp, yaratığımı da avucuma alıp basıp gitmek istiyorum, kesinlikle basıp gitmek istiyorum!..

********************************************

Ben bu insanların arayışını anlamaya çalışıyorum. Teist olduğum için duamı eksik etmediğim Tanrı fikrinin bu dâhilerin anlamaya çalıştığı büyük fikir olduğunu sanıyorum.O yüzden de türban savaşı verenlere de onlara fanatik biçimde karşı çıkanlara da zerre kadar saygım yok. Tümünün cahil ve saygısız olduğunu düşünüyorum!

Bu arada ben mi ne durumdayım; ben mutluyum ve açıkça söylemek gerekirse türban konusundan anormal derece sıkılmış durumdayım. Aslında bugünlerde Orta Avrupa’da bir şehirde oturuyor olmak istiyorum. Hava durumuyla bağlantım tamamen kopmuş olduğundan içimin de sıkılması mümkün değil oralarda. Bir şişe kaliteli viski ile buz kabı yanıbaşımdayken, kuantum fiziği ile ilgili kitabımı örneğin Prag’da veya Viyana’da okuyor olmak isterim.Viskiden de sıkılırsam Bizon marka vodka da içebilirim. Tek şartım var; bunlar dışında oralardaki evimdeki televizyonda Türk kanalları aman sakın ha olmasın! Ne haber ne de gazete görmek istiyorum. Bilmem anlatabiliyor muyum?..

Demiş olan da sevgili Serdar Turgut'tur, ben ilgili yazıyı dün gece yazmıştım, o ise 10 Şubat'ta yayınlamış bunu, niye hiç şaşırmadım Allah'ım, niye hiç şaşırmadım, niye hiç........

Ek ve de dip: Aha bunu yazanın yakınması da, derhal ateşe atılıp yakılması da birebir aynı, sabır ey alemlerin büyük Rab'bı!..

Encore/ Tekrar...

2008-02-10T15:06:00.002+02:00

''6 Aralık 1997/Madrid-İspanya'' yazıyor fotoğrafın arkasında, bildiğimiz rulo filmli fotoğraf makinesi ile çekilmiş, dönüşte İstanbul'da bir fotoğraf stüdyosunda tab edilip basılmış. Yanımdaki adam o zamanki Akademi İstanbul'un ''İletişim Bölüm Başkanı'' ve benim lise yıllarından mahalle arkadaşım sevgili Nejat Şener oluyor. Ben de o sıralar ülkenin en iyi özel önlisans eğitim kurumu olarak bilinen Akademi İstanbul'un hocalarından biriyim ve bu fotoğraf çekildikten beş-altı yıl sonra okula ve okulun temel felsefesine olanları düşündüğümde rahatlıkla ''tüh, keşke hep o zamanda kalsaydık!'' diyebilirim... Neyse; konumuz bu değil elbette. Bu fotoğraf benim çok sevdiğim ülke İspanya'ya ilk gidişimde çekilmişti, ülke henüz peseta kullanıyordu, euro daha piyasalara avdet etmemişti. Daha sonra defalarca gittim, büyük bir bölümünü karayolu ile katettim, dolaştım gezdim ama o ilk gidişin lezzeti bir başkaydı zannederim. Geçenlerde bir sabah ansızın uykumdan uyandım, uyku sersemi ''ben kimim, neredeyim, burası neresi?'' diye sağıma soluma baktım ve nihayet İspanya'nın başkenti Madrid'de geçen rûyama kaldığım yerden devam edemeyeceğimi anladım. Ama yarım kalmış hiçbirşeyi sevmem huyum kurusun, ''anlaşıldı, benim İspanya'm gelmiş, tercero? Yok, yok galiba quinto, yoksa sexto muydu?'' (*) diye söylenerek yataktan kalktım ve derhal dünya tarihi ile 26 gün sonra gideceğim beş günlük seyahatin hazırlıklarına başladım. Düşündüm de; 10 yıl önce öğle yemeğini bu etcil restoranda yemeyelim diye tepinirken ve mönüyü işaret ederken yakalanmışım objektife, on yıl sonra da İspanya'nın bu meşhur gıda zinciri ''Museo del Jamon/Jambon Müzesi''nin kapısından içeri girmem. Değişen şeyler çok ama değişmeyip yerinde kalan da yok değil yani, bazı konularda hâlâ Nuh derim, peygamber demem. Bildiğim odur ki; ruhum ikidebir sağa sola kaçmaya, firar etmeye başlamıştı zaten ne zamandır, habire onu yakalamakla uğraşacağıma şimdi fanî vücudumu da yanıma alıp, ruhumun peşinden gitme zamanıdır. Bilinmez bu kaçıncıdır, kaçıncı tekrardır, benim ruhumda saymayı arada kasten unutan böyle hınzır bir yan vardır. O halde: Nos veremos (**) Madrid, benim için şimdiden güneşli bahar günleri sipariş et, gelince ararım, haaa, bu arada unutma, beni havaalanından aldır:) (*) Tercero, quinto, sexto: Üçüncü, beşinci, altıncı... (**) Nos veremos: Görüşeceğiz...

Quantos anos tienes?/ Kaç yaşındasın?..

2007-11-25T16:19:00.002+02:00

Dün aldım haberini; zihnimi, fikrimi olabildiği kadar temiz tutmak için gazete almıyorum, televizyonla aram zaten hiç yok, aptalca konuşmalarla habire bölünen ana temalara tahammülüm olmadığından radyo falan da dinlemem genellikle, baban aramasaydı herhalde uzun süre haberdar olmayacaktım gittiğinden. Büyüyüp, serpilip ne güzel bir genç kız olduğunu görmek, haberini alınca internetten yaptığım araştırmada önüme dökülen gazete haberleri ile kısmet olacakmış demek. Çok yandım sana çok, bilemezsin ve sen daha ufacık, sevimli bir kız çocuğu iken Şirince'de kutladığımız o doğumgününün hatırasını ne kadar uzağa gidersen git, hafızamdan silemezsin...

Ben o zamanlar şimdi olduğumun yarısından ancak birkaç kilo fazlaydım herhalde, çok sağlıksız ve çok mutsuzdum, çünkü çok yanlış bir yerde durup öyle bakıyordum çevreme, bu sebeple herşey korkunç ve çözümsüz görünüyordu elbette. Ama ne kadar mutsuz olursam olayım Şirince'yi severdim; anneni, babanı, kardeşini, sizin restoranda yediğim gözlemeleri, bol yıldızlı geceleri, köyün eski hikâyelerini, kedilerini, köpeklerini, güvercinlerini severdim. Senin bıcır bıcırlığını, makyaj malzemelerimle oynamanı, çocuk gülüşlerini severdim. Bu fotoğraf çekileli herhalde bir onüç sene falan olmuştur, ben fotoğrafların arkasını yazmıyorum artık, uzun zaman evvel bıraktım. Aynı dört harfle başlayan isimlerimiz ve bu fotoğraftaki gülüşlerimizin üzerinden ne çok şey geçti, değil mi? Anlamlarımız, hayattan anladıklarımız, inandıklarımız, güvendiklerimiz, görünüşlerimiz, herşeyimiz değişti tabii, çünkü değişmeliydi. Ne sen öyle kaygısız, dertsiz tasasız bir kız çocuğu olarak kalmalıydın, ne de ben öyle erimiş, kurumuş , mutsuzluğuna tutunmaktan başka çare bulamamış bir genç kadın olarak zamanda donmalıydım. O vakitler şimdiki gibi dijital kameralar, cep telefonunun içinde gizli fotoğraf makineleri falan yoktu mâlûm, bu fotoğraf ta içinde klasik film rulosu olan, sıradan bir makine ile çekilmişti, deklanşörün sesi bizi o ana, o zamana hapsetmişti, öylece kaldık sanki ama biliyorsun, aslında bu doğru değildi...

Aslında biz o sesle farklı yönlere doğru koşmaya başladık belki; sen kendi kısa hayatının dönemeçlerini geçtin nefes nefese, ben varlığımdan parçaları döke saça durmadan tur bindirdim bu fotoğraftaki eski halime, durup arkamıza hiç bakmadık, ne de iyi yaptık... Derken; baban aramaz mı dün birden, çok zaman olmuştu, sesini çıkartamadım bu yüzden, karşılıklı kısa hikâyeleşmeler olağandır bu gibi durumlarda, gene öyle olacak sandım ama babanın söylediği benim hikâyemi bölüp parçaladı işte tam orta yerinden! Baban aramasaydı haberim olur muydu bilmem, ben artık kendi içime çevirdim yüzümü, öyle yaşıyorum. Seçimlerimin sonuçlarını baştan kabûl ederek bu hayatı taşıyorum. Pek az şey bozabiliyor bu şekilde dengeye oturmuş bir ritmi ama, elini vicdanına koy da söyle be kızım, ondokuz yaş çekip gitmek için fazla erken değil mi? Ruhunun seçimlerine elbette saygılıyım, ayrıca tekamülün için seçtiğin yer de çok anlamlı, Şirince fakat... Neyse, boşver, insanın kendi uydurma tesellisi olan zaman üzerine fikirlerimi belki de kendime saklamalıyım. Tekamül plânı içinde ne erken vardır, ne de geç, ama acıyı hissetmek te gayet insanî bir vaziyet, o yüzden ben şimdi senin acını yaşayayım bir müddet, müsaade et ...

Dün geceden bu yana inanılmaz bir sisle örttü yüzünü Ankara, kedi çocuklar bile hayretle bakmaktalar pencereden görünen bu yeni ''yokdünya''ya. Sen ise iki farklı fotoğrafınla çalışma masamdasın, biri kahve kupasının ardına gizlenmiş, diğeri kalemin altından bakıyor odaya. Birinde benim yanımda, öbüründe ise tek başınasın. Demek şimdi sen vesikalık fotoğrafında solda görünen ama hakikatte sağda olan, alnında parlayan o tuhaf ışıktasın, bu boyutu ondokuzunda alelacele bitirip gittin, peki acaba orada kaç yaşındasın?..

Sevgili Hande İnal'ın ışıklı hatırasına saygı ve daima sevgi ile, kalbimdesin, aklımdasın...

Que va!/ Yok canım!..

2007-11-20T00:45:00.002+02:00

Hiç en yakınınızdaki insanların bazen yaşam enerjinizi bir vampir gibi emip tükettiğini düşündüğünüz oldu mu? Aile bireyleriniz olabilir, arkadaşlarınızdan bazıları olabilir, hâttâ eşiniz, sevgiliniz bile olabilir kimi zaman bu vampir, peki bunu farkedip konu üzerinde hiç kafa yordunuz mu?..

Yoksa farkında olduğunuz halde, ''aman kırmayayım, üzmeyeyim'' vaziyetine tutunup hep kendinizden mi verdiniz? Diyelim ki öyle; pekâla bunun aslında fena halde ikiyüzlülük olduğunu ne vakit farkettiniz? İnsan kendisini tüketen, yoran, inciten, yerinde saydıran, engelleyen, üzen, kırıp döken ama tüm bunlara rağmen gene de sevdiği şahıslara acaba neyi kurtarmak adına katlanır? Tamam; aile bireyleri konusunda durum biraz farklı ve tartışmalıdır ama iş arkadaşlığa gelince işte orada bence ''zınkkk!'' diye durmalıdır. Durmalı ve düşünmelidir kişi; hakiki arkadaşlık nedir ve ne için vardır?..

Bundan sonrası naçizane bir tavsiye listesi olacaktır, dileyen dikkate alır ve üzerinde düşünür, dilemeyense okumaya dahî zahmet etmez, mevzu tamamen tercihe bağlıdır. Efendim; evvelâ yakınlık içinde olduğunuz şahısların kendilerine saygı seviyelerine bakacaksınız, bir insanın bedensel ve ruhsal varlığına saygı duyup duymadığını anlamak hiç te zor değildir aslında. Yakınınızdaki kişi gelecek için olumlu plânları olduğundan söz ediyor, sürekli yapmak istediklerini anlatıyor, hayâllerini sizinle paylaşıyor diyelim. Eğer bu şahıs berbat besleniyor, alkol ve sigara gibi kötü alışkanlıklarından vazgeçemiyor, bedenine hoyrat davranıyor, farkında olarak kötü yaşıyor ve fiziksel varlığına iyi bakmıyorsa çizin üzerini gitsin, zira gelecek için plânları olan, iyi işler başarmak ve hedeflerine gerçekten ulaşmak isteyen kişi kendi özvarlığına bilinçli bir şekilde zarar vermez, veremez. ''Gelecek'' diyerek hayâlini kurduğu o zaman boyutuna ancak ve ancak sağlıklı olursa ulaşabileceğini bilir ve buna göre yaşar. Varlığına ve onun tamlığına özen gösterir, saygı duyarak korur...

Durmadan herşeyden ve herkesten şikayet eden, olumsuz tavırları ve kavgayı bir iletişim biçimi olarak kullanan, başına gelen şeyler için arkadaşlarını, ailesini, öğretmenlerini, ülkesini, yönetim sistemlerini, sosyal düzenekleri, iş ortamındaki kişileri, kısacası hemen herkesi suçladığı halde kendisine asla toz kondurmayan, ''herşeyi en iyi ben bilirim, ben yaparım'' havalarında olan, kendisi herkese durmadan bok attığı halde eleştiriye tahammülsüz, etrafındaki herkesi güdülmesi icap eden koyun olarak gören ve bu doğrultuda davranan, küçümseyen, hor gören, tepeden bakan, sorumluluk alırken atak olduğu halde, daha sonra bunu taşımaktan kaçınıp kenara çekilen insanlar ne kadar yakınınız olurlarsa olsunlar, ne yazık ki zarar verirler. Bu tipler genellikle dinlemeyi bilmez, kendilerinin anlatacak birşeyi olduğunda (ki; ne hikmetse her zaman anlatacak birşeyleri vardır) cümle alemin susup dikkatle dinlemesini beklerler ama karşılarındaki birşey anlatmaya başladığında söz keserek, araya girerek konuyu değiştirip gene kendilerine döndürmekte usta oldukları görülür. Çoğunun bunu bilinçli olarak yapmadığını da eklemek gerektir çünkü bu gibiler dünyanın merkezinde sadece kendilerini görürler, dolayısı ile bu tavırlarında şaşacak hiçbirşey de yoktur onlara göre, elbette onlar konuşacak, başkaları da ağzı açık dinleyecektir!.. Gözü çıkasıca süperego değil mi efendim, bunun gibi daha nelere kadirdir...

Yakın çevrenizdeki insanların bedenlerini nasıl besledikleri kadar şüphesiz ruhlarını besleme biçimleri de mühimdir. Siz siz olun, yılda en az beş kitap okumayan, okumama bahanesi olarak meşgûliyetlerini öne süren, televizyon izlemeden yaşayamayan ve televizyonu kişinin kendini donatması için yeterli bir kaynak olarak gören, dinleyeceği müziğe, izleyeceği filme popülerlik katsayısına bakarak karar veren, interneti sadece bir eğlence ve vakit geçirme aracı olarak kullanan, sizin yanınızda başkalarının dedikodusunu yapan ve küçük ya da büyük, mühim değil, yalan söylediğine tanık olduğunuz (başkalarını size çekiştiren kişi sizi de başkalarına çekiştirecektir, yanınızda yalan söylemekten çekinmeyen kişi de samimiyetle yüzgöz olmayı hayli karıştırmış demektir) kendisi inançlı olsa da olmasa da, başkalarının inançlarını eleştiren ve alay eden, şahsî açmaz ve tartışmalarını sizin bulunduğunuz ortama taşımaktan çekinmeyen şahıslardan uzak durun. Bu insanların arkadaşlığı sizi zenginleştirmez, tam tersi eksiltir, etrafınızdaki bu gibi çorak ruhlar sizin verimli düşünce tarlalarınızın zararlı çekirgesidir. Genellikle sizin inanç, ilke ve felsefelerinize saygı duymazlar, bununla da kalmaz, kendi fikirlerini durmadan dayatırlar, misaller silsilesi: ''aman ne olur sanki oturup bizimle ızgara yesen, ölür müsün, bir kadeh içsen ne çıkar yani, insan biraz etrafına uyar canım, ne yani, bu kılıkta mı geleceksin sahiden, ayy ne anlıyorsunuz bilmem şu hayvanlardan, her taraf kıl-tüy, evde oturup ne yapacaksın, sıkılırsın, öfff, nasıl okuyorsunuz Allah aşkına şu kalın kalın kitapları, kapat onu da iki çift lâf edelim vb. vb...'' Dedik ya; ruh didikleyici bu ağaçkakanlar çoğu kez ne yazık ki ''arkadaş'' kılığındadır ve insan kırmamak, üzmemek, bozmamak adına ikiyüzlü bir katlanışı göze alır. Didiklenmiş ruhuyla nihayet başbaşa kalabildiğinde ise, ilk merhalesi bunlara müsaade ettiği için kendine kızmak olan bir iç muhasebe başlayacaktır. E tabii böyle bir durumda adamda pozitif enerji mi kalır?..

Kendine acımaktan hiç vazgeçmeyen ve herkesin de aynı şekilde ona acımasını bekleyen, canı tatlı olmakla şımarıklık arasındaki çizgiyi habire çiğneyen, karşısındakinin duygularını istismar eden, sürekli işindeki meşgûliyetten, evindeki huzursuzluktan, orasının burasının ağrımasından, dış görünüşünden, hiçbirşeyin istediği gibi olmamasından, herkesin adetâ kendisine karşı olmasından, can sıkıntısından, yorgunluktan, yanlış anlaşılmaktan, parasızlıktan, trafikten, havadan, sudan, kaderinden, şundan bundan şikayet eden kişilere çok sık rastlamış olmalısınız. Onları dinledikten ve beraber zaman geçirdikten sonra kendinizi yorgun, bitkin, keyfi kaçmış hissetmeniz sizi şaşırtmış mıydı peki? Oysa ortada şaşacak birşey yok, bu gibiler insanın olumlu ve yüksek frekanslı enerjisini emerler, dolayısı ile onlarla karşılaşana kadar kendini gayet iyi hisseden siz bu etkileşimden sonra düşük frekansa geçer, enerjinizi kaybedersiniz. Hâlbûki; ''joi de vivre'' yani ''yaşama sevinci'' kutsaldır ve ihtimamla korunmalıdır. Hiçbir arkadaşlık ya da hiçbir insanî ilişki biçimi bu özdeğere karşı saldırgan olmamalıdır. Oluyorsa o ilişki sürmemelidir, konu bu kadar açık, bu kadar nettir!..

Daima beklentileri olan, herşeyi kimi koşullara bağlayan, takıntılarından kurtulamadığı gibi zaten kurtulması gerektiğine de inanmayan, korkularıyla yüzleşemeyen ve onları serbest bırakamayan, ''sevgi'' ile ''yargı''yı birbirine karıştıran, özgüven, özsevgi ve özsaygı sorunu olan, madde alemine çakılıp kaldığı için manevî boşluklar içinde yuvarlanan, doğa ve onun unsurlarından adamakıllı uzaklaşmış, hiçbir konuda dengeyi tutturamış kişiler sizi de paçanızdan tutup aşağı çekerler. Sözgelimi; aşırı titiz olan kişileri düşünün, abartılı titizlik vaziyeti kişinin varlığından temizlemek istediği halde bir türlü temizleyemediği, arıtamadığı, bağışlayıp serbest bırakamadığı şeyler olduğuna işarettir. Tutumluluk ile cimrilik nasıl farklı kavramlarsa temizlikle titizlik te öyledir, burada gereklilik ve denge mühimdir. Zaten bu dengeleri tutturabilenler arasından enerji vampirleri de pek çıkmaz...

Hülâsa; size iyi gelmeyen, yoran, üzen, sıkan, bunaltan yani kendinizi kötü hissettiren insanlar en yakınınızdakiler bile olsa onlarla aranıza mesafe koymanız gerektiği çok açıktır. Bana kalırsa insanı asıl zorlayan şey, içinden ''haaaayııııır!!!'' diye haykırmakta olduğu halde bunu kendisine hissettiren kişinin yüzüne şu ya da bu sebeple söyleyememektir. Buradan hareketle, ''hayır'' demeyi öğrenmek ve herbirimizin içinde muhakkak varolan o ''aaa, yeter ama!'' noktasını kimseye çiğnetmemek gerekir. Aksi halde kendinizi yeterince dürüst hissetmediğiniz gibi, haksızlığa uğramışlığın içsel öfkesi tarafından da kemirilirsiniz ki, bu sizi hasta edebilecek kadar güçlü bir etki dahî yaratabilir. Yeri ve zamanı geldiğinde ''benden bu kadar, herkes yerinde sağolsun'' demeyi bilmek ve köhnemiş ilişkilerin tozunu bir güzel almak gerekir. Çünkü insanın ''kendisi'' de önemlidir, ''peki fedakârlık, sevgi, bağlılık, vefa, anlayış, hoşgörü falan ne olacak o zaman?'' diye soranlara ise tarafımdan ''bütün bunların karşılığı eşittir benim azalmam, tükenmem ise hiç almayayım, o kadar da değil, yok canım!'' cevabı verilir ve nokta konulup yazı bitirilir... (Ruhsal Korunma Teknikleri/Denning&Phillips-New Age Yayınları ve Kutsalca Yaşamak Üzerine/Neale Donald Walsch-Dharma Yayınları; bu iki kitaba, yazarlarına, çevirmenlerine, yayıncılarına, yazıma notaları ile eşlik eden büyük müzisyen Frèdèric François Chopin'e ve hazır olduğumda beni bütün bu bilgilerle buluşturan evrenin yüce bilincine bütün varlığımla teşekkür ediyorum, namaste...)

De Varios Colores/ Rengârenk...

2007-10-20T20:44:00.002+03:00

Taa oralara kadar gitti evet, yeniden kalkıp gitti. Asıl adı başka ama, bizim kullandığımız adı: Navanalini... Hintli falan değil, o da Türk bizler gibi. Yıllar evvel düşürmüş yolunu ilk kez Hindistan'a, hayatı değil, bizzat kendini çözmek ve elbette dolaşıp gezmek için. Ruhundaki perdeleri bir bir kaldırmış bu seyahat, dönüp geldiğinde artık farklı biriymiş. Bunda Hint memleketinin hususî kerameti nedir-ne değildir, orasını bilemem ama bu uzun yolu göze alıp gidenlerin orada aslında kendi içlerinde olan sırrı keşfedip, ruh karmaşalarını geride bırakarak tuhaf bir sükûn içinde döndüklerini bilirim. Hani kilidin anahtarı kayıptır, bir türlü bulamazsınız koyduğunuzu hatırladığınız yerde ya, siz aramaktan usanıp bıraktığınızda koyduğunuzu sandığınız yerde değil, bambaşka bir yerde şak diye bulursunuz, ''ya ben buraya bakmıştım demin, nasıl da görmemişim, kör müyüm neyim?'' dersiniz kendinize, işte o hesap... Bazen insanın meseleleri halletmek için onlara hep olduğu yerden değil, farklı bir açıdan bakması gerekebilir. Bunun için de ya bir adım geri gitmesi, ya beş adım aşağı inmesi, yâhut üç adım yana geçmesi gerektir. Hep duradurduğu noktadan vazgeçmek ve başka yerleri denemek iyidir. İşte o da bunu yapmış aslında. Ve bulmuş olması gereken yeri, darısı halen çabalayanların başına...

Öteden beri sevmişimdir ben Hint kültürünü, sanatını, felsefesini falan. Parıltılı ve rengârenk ''sari''leri, şıngırtılı takıları, alınlara yapıştırılan ''bindi''leri, o kara kaşları, gözleri, saçları, sevimli dansları, baharatları, vejetaryen yemekleri, baygın kokulu tütsüleri, şarkıları, filmleri, dumanlı nehir kıyılarını, tapınakları hiç gidip görmemiş olsam da hep sevmişimdir. Bu sebeple Navanalini'den ''gene gidiyorum'' mesajı geldiği vakit benim de içim gittiydi. Olmayı hiç istemediğim bir yerde, üstelik ameliyatlı ve hasta vaziyette uzun, kurak, huzursuz ve işkenceli bir yaz geçirmek zorundaydım. Çaresiz geçirdim de... Bu arada keyifle izlediğim bir filmi de anmadan geçemeyecek, denk gelirseniz mutlaka izlemenizi tavsiye edeceğim.

Sonra o döndü. Biriktirdiklerini paylaşmaya koyuldu, nasıl da sevindim. İçimden defalarca ''namaste'' dedim, yaratıcımızın bize bahşettiği herşeyin önünde her zaman saygı ile eğildim. Çünkü yaradılışın özünde saygı ve sevgi vardı bana göre, bunları hissetmeden sadece dilinden şükretmenin tuğlaları hayli eksik kalır, ilk yağmurda damı akardı. E-posta yolu ile anlattıklarını ilgiyle okudum, gönderdiği fotoğraflara hasetle değil, sevgiyle baktım. İnancınız her ne olursa olsun, oralarda edindiği bilgiler ve deneyimlediği ne varsa hepsi gayet evrenseldi, herkes konuyu kendine uyan tarafından yakalayabilirdi yani. Net, yalın, mütevazı, sakin, duru ve saftı söylediği herşey, farklılıklardan doğan armoniyi anlatan, rengârenk bir huzurdu bana göre. Şimdi o bilgiyi bölüştürüyor Ankara'daki evinde, kendi içinde keşfettiği ışığı paylaşıyor insanlarla. Tek derdi evrenin kutsal uyumundan ve özünde varolan barıştan giderek uzaklaşan dünyamızın dökülen sıvalarını yenilemek, akan damını onarıp tamir etmek. Bilginin paylaşılmadıkça hiçbir halta yaramadığının farkında Navanalini, o aynı zamanda bir ''yogini'' (*) , olabildiği kadar çok kişi tam içinde durduğu halde yerini bir türlü bulamadığı huzuru keşfetsin, kendisine bahşedilenlere bu huzurla şükretsin istiyor. Bunun için yazıyor, anlatıyor, gösteriyor, öğretiyor. Her sabah pencerenizden giren aydınlık gözünüzü kamaştırıp uykunuzu böler diye perdelerini sımsıkı kapatanlardansanız muhtemelen siz de kayıp anahtarınızı arıyor olmalısınız. Aşağıdaki bilgiler bulmanıza belki yardımcı olur diye, sevgili Navanalini'ye şükranla ve bir kez daha: Namaste!..

Kennedy Cad. 22/ 9 Bahar Apt. Teras katı ANKARA (533 610 74 64)

navalanini@gmail.com

(*) Yogini: Yoga uygulayan kadın...

S.....'lar neden bu kadar mutsuz?..

2007-10-14T12:50:00.002+03:00

Eski yan komşum Esra'ya (ki; kaderin garip tecellîsi neticesinde ikimiz de aynı zamanda ayrıldık oradan) veda ederken ''yazacağım'' demiştim, ''bunu mutlaka yazacağım!..'' Ama gelin görün ki; şimdi içimde öyle tutkulu bir yazma, anlatma arzusundan eser yok, hani söz vermemiş olsam tek tuşa bile basmayacağım bu konuyla ilgili. Tuhaftır ya da belki değildir, eskiye ve ''oraya'' dair hiçbirşey düşünmek istemiyorum artık. Oysa duyan, tanık olan herkesin şaşkınlıktan donakaldığı, sonra da ruh haline göre ya küfürü bastığı, ya da lânetlediği, ''yuuuuuh!'' çektiği bu olay bizim ''orada'' yaşadığımız son bariz kötülüktü. O kadar net, o kadar açık ve o kadar kendini açığa vuran bir durumdu ki; başından beri olanların neredeyse toplamı sayılabilirdi. Kendi aramızda yaptığımız tahlillerde dönüp dolaşıp hep aynı noktaya vardık zaten, bu bir insanın etrafındakilere değil, aslında bizzat kendisine duyduğu müthiş nefretin ve daima yüzüne, bakışlarına yansıyan o kopkoyu mutsuzluğunun ayan-beyan manzarası idi. Çaresizliğin, başarısızlığın, hırsın, öfkenin, nefretin, kıskançlığın, kifayetsizliğin ve buna benzer diğer tüm ruhlara zarar hissîyatın toplamı ile zaten bakî sevgisizliğin çarpımı neticesi eşittir: ''hep o aynı, çok tanıdık mutsuzluk''tu çünkü, matematik bu kadar kesin kuralları olan bir bilimdi...

Gene çünkü; şu fotoğrafın çerçevesinden dışarı taşan evrensel sevgi o şahıs ve onun gibilerin yüreğine hiç uğramamıştı. Onun, onların kendilerine göre kuralları vardı, dış dünyayı buna göre düzenleme gayretleri aslında anlaşılabilir birşeydi ama bu düzenlemeyi ''sevgisizlik'' temeli üzerine bina edişleri içlerindeki enkazı herkes tarafından görülebilir kılıyordu ne yazık ki. Bu sebepten; o da yaptığı şeyin en doğru, en yapılması gereken şey olduğuna inanarak yaptı, eline geçen fırsatı hiç sektirmeden kullandı, böylece kendisinin ''en bir iyi komşu'', ''mükemmel vatandaş'', ''sorumluluk sahibi müstesna bir şahıs'' olduğuna adamakıllı inanacak ve vicdanını bu sayede rahat tutabilecekti, ayrıca kökü neredeyse bir sene evvelinde olan bir hikâyenin intikamını da almış olacaktı ki, bu onun için hepsinden daha mühimdi. Bundan ötürü; kendisine komşu evin (ki; bu ev içi henüz tamamlanmamış, ikamet edilmeyen, sadece ıvır-zıvır eski eşyanın deposu gibi kullanılan, sahibi tarafından ayda-yılda bir uğranılan, hâttâ arada ön veranda kapısı ya da mutfak penceresi rahatlıkla açık bırakılıp gidilebilen bir evdi) içinde mahsur kalan bir kedi farkedilip çıkarmanın yolu aranırken bahçeye fırlayıp orada bulunanlara aşağılık birer hırsız muamelesi yapmayı seçti. Oysa evin asıl sahibine zaten ulaşılacak ve bilgi verilecekti, kimse kimsenin içi inşaat halindeki boş evine keyif olsun diye girme derdinde değildi elbette, zaten demir parmaklıklardan içeri insan girebilmesi olanaksızdı ama kapı açılabilir durumda ise ufak bir kedi oradan kolayca çıkıp kurtulabilirdi. Lâkin; bu şahıs kendi mevcudiyetinin altını ancak bu şekilde çizebilir, boş bir evde mahsur kalmış, dışarı çıkmak için bağırıp yalvaran zavallı bir kedinin sırtından ancak bu tavırla ''hassas ve sorumluluk sahibi, mükemmel komşu'' primini elde ederek rahatlayabilirdi. İnsanları bir başkasının hanesine tecavüz ediyormuş durumuna düşürmekle eline daha başka ne geçtiğini bilemeyiz, bu onun sorunudur kuşkusuz ama neticeyi değiştirmedi, sadece geciktirdi. Kapı ya da pencere açıkken meraktan içeri girip sonra farkedilmeyerek üzerine kapı kilitlenen ufak kedi bu nedenle 48 saati aşkın bir süre aç-susuz, panik içinde kaldı ve kendisine ulaşılan ev sahibi gelip kapıyı açarak üçüncü günde kurtarılmasını sağladı, müthiş beyefendi ve vicdan sahibi bir insandı çünkü, değil hırsız muamelesi yapmak bize teşekkür dahî etti adamcağız haber verdiğimiz için. Biz karşılıklı memnuniyetle el sıkışırken daha önce bahçeye çıkıp ortalığı velveleye veren kişi niyeyse bu defa ortalarda görünmüyordu? Hassasiyetinin ve başardığı şeyin keyfini çıkarıyor olsa gerekti kendince...

Bu görkemli final başından beri ''orada'' yaşadıklarımızın cümle sonu, noktası gibiydi. Düşürülmek istendiğimiz vaziyet hoş değildi, bunun yansıtılış biçimi ise çok daha berbattı ama dedim ya, artık üzerinde düşünmek ve konuyu uzatarak enerjimi tekrar bozmak istemiyorum. Çünkü bu sabah uykumdan Alan Parsons'un ''Freudiana'' isimli albümünde yer alan ''I Am A Mirror/Ben Bir Aynayım'' şarkısı zihnimde çalarak uyandım. Tematik albümleri ile tanınan sanatçı bu albümünü meşhur psikanalist Freud'a adamıştı. Freud ise insan zihninin karmaşalarını kendi formülü ile açıklayarak zamanında ortalığı sallamış, halen adı ve yöntemleri üzerinde hummalı tartışmalar süren bir bilim adamıydı. Aynanın karşısında dişlerimi fırçalarken bir taraftan da şarkıyı mırıldanıyor olduğumu farkettim. Hayatlarında evrensel sevginin olması gereken yerde kocaman ve karanlık bir boşluk bulunan bu kişilere acıdım o an. Onların aynalarından iyi ve güzel hiçbirşeyin yansıması mümkün olamıyordu bu yüzden, iç huzursuzluklarını dışa vurmanın yolunu ancak incitmek, aşağılamak, itip kakmakta bulabiliyorlardı, kavga-gürültü çıkartmak, hak olarak idrâk ettikleri ne varsa tamamını bağıra-çağıra, olumsuzlukla, öfkeyle savunmak onlar için bir varoluş vesilesiydi, ne kadar zavallı, ne kadar yoksuldular aslında. Aynanın bu tarafından bakınca ortada kızılacak bir şey olmadığını görmüştüm ve fakat; onlar için üzülmek te artık içimden gelmiyordu ne yazık ki, kendi meselelerini kendileri halletsinlerdi, onların mutsuzluklarından bana neydi? Onlar bize yaşattıklarının muhasebesini yapmışlar mıydı ki? Başından beri zaten hep haklıydılar ve artık bırakalım hep öyle de kalsınlar. Ben yukarıdaki resimde olduğu gibi varımı-yoğumu, canımı-canlarımı toparlayıp gittim, bu arada sağlamken kanser olan bir parçamı da bıraktım tabii orada, bir tür sadaka veya yaşananların diyetidir bu belki, bakış açısına göre değişebilir, giden gitti, kalan sağlar gayrı benim değildir, kimin olurlarsa olsunlardır bundan böyle, aman daima selâmetle, benden uzak, Yüce Mevlâ'ya yakın mesafe! ''S.....'lar neden bu kadar mutsuz?'' diye mi sormuştuk o vakit sevgili Esra'cığım, bu nokta noktalı kısıma yazılabilecek daha nice isim vardır Allah bilir, boşver gitsin, artık kendileri düşünsün, bize ne? Aynanın bu tarafında olanlara ise bakî selâm ve sevgi ile...

Ek ve de dipnot: İçinde herhangi sahipli ya da sahipsiz bir hayvanın, canlının mahsur kaldığı işyeri, konut, depo vb. yerlerde mülk sahibi veya içinde ikamet edene ulaşılamadığı, yahût kendilerinin gelip açamadığı durumlarda polis ya da jandarma refakatinde gidilerek kapı açtırılıp, zabıt tutturularak içerideki canlı kurtarılabiliyor. Kanunlar da ''mahsur kalan canlı çırpına çırpına ölsün, mülk sahibi gelince kokmuş cesedini bulsun, girmeseydi, bize ne!'' demiyor yani, aklınızda bulunsun. Eğer sevgili Deniz Bey'e ulaşılamasaydı biz de jandarmaya haber verecektik, pürdikkat nöbette olan en bi muhteşem komşu S.....'ya rağmen yapacaktık elbette bunu, sebebini jandarma kendisine müsait bir lîsanla açıklardı nasılsa:) Özellikle sezon sonu kilitlenip gidilen yazlıklarda buna benzer vakalar yaşanabiliyor, döndüğünüzde bu gibi trajik bir sürprizle karşılaşmamak adına dikkatli olmakta fayda var derim, aman ha...

Volver algo revès/ Tersine çevirmek...

2007-09-18T21:15:00.002+03:00

Yaşadığı herşeyi hayatına kendisinin çektiğinin farkındaydı, bu sebepten başkaları gibi ''kötü kader''ine kızıp hiçbirşeyi suçlamadı. Lâkin; nereye gitse yanında götürdüğü o ''kendisi''ne biraz kırgındı sanki bu defa; ameliyat masalarından bezgin, damarlarına girip çıkan enjektörlerden ve habire etini kesip biçen neşterlerden yorgundu, bazen ''ölmek daha kolay olsa gerek'' diye düşündüğü de olmuştu çünkü o tekrarlanan birşey değildi, bir defada olup bitiyordu. O densiz ''kendisi'' hâlâ niçin uslanmıyor, neden artık biraz da doğru düzgün şeyleri çekmiyordu hayatına, değil mi ya? Kırgın olduğu ile aynı yatağa yatırırlarsa insanı öyle sorup etmeden, başını öte yana çevirip somurtmaktan başka çaresi var mıdır? İnsan başını ters tarafa çevirir, onda bir müşkül yok ta, kaderin akışını bir baş hareketi ile tersine çevirmek o kadar kolay mıdır? Ağrı ve duanın karışımından tüten efsunlu dumanı o gece O'ndan (C.C) başka da gören olmuş mudur dersiniz? Hastanın üzerine örtülen sabrın beyaz örtüsüne ilk düşen harf hangisidir peki, bu ay mübarek Ramazan, bu okunan ilk imsâk ezanı mıdır? Sabır Yâ âlemlerin Râb'bı, sabır...

El cuchillo/ Bıçak...

2007-09-14T21:08:00.003+03:00

Teni boydan boya kesip ayırdığı zannedilen o bıçak aslında bir annenin ruhunun tam ortasından geçer,
Semânın derinliklerinde salınan ruhların en cesurları ihtimâl ki kürre-î arzda ''ana'' olmayı seçer...

(Fotoğraf: ''Tırmık İzi'' Olay Yeri İnceleme Ekibi'nden Baturhan Atabey/12 Eylül 2007 Çarşamba, operasyondan hemen sonra...)

Estar pago/ Ödeşmek...

2007-09-07T19:51:00.002+03:00

''Aaa, şu karının memesine bakın lan, ne biçim, aşağıda duruyor!'' diye seslendi düşük bel taklit marka pantalonlu, göbeğini açıkta bırakan tişört giymiş, suratı bol makyajlı, en fazla onaltısında olabilecek ama hayli kaşar tavırlı kız yanında yürümekte olan kendisiyle aynı marka diğer üçüne... Ötekiler dönüp baktılar ihtimâl ama sözü edilen kişi yanlarından hızla yürüyüp geçmiş olduğu için sadece çantalı bir sırt görebildiler, zira insan denen canlının dişisi memelerini sırtında değil, göğüs kafesinin üzerinde taşıyordu, tek memeli de olsa, çift memeli de olsa bu kural değişmiyordu yani...

Sırt çantalı kadın bankaya gidiyordu, mecburdu gitmeye, başkentte yaşayan herhangi bir vatandaş olarak pek sayın başkent belediye başkanının halka revâ gördüğü bir uygulamanın icabı, evinde kartlı doğalgaz sayacı olan kişilerin kartlarındaki kredi tükenince anlaşmalı bankalara ya da gaz satış noktalarına gidip kartlarına paşa paşa kredi yükletmeleriydi çünkü. Kadın Allah'ın sıcağında üç anlaşmalı banka dolaşmış ama arıza, anlaşma iptali ya da başka salak sebeplerden ötürü kartına kredi yükletememişti, bu banka son şanstı. Kartını dolduramazsa eğer evindeki ocağı kullanamaz, sıcak su ile banyo yapamaz, ortada kalırdı. Kışın ortasında ansızın üşütüp arızalanan (!) doğalgaz kartı peşin ödenmiş yüzbilmemkaç liralık kredi ile yüklüyken doğalgaz sayacı kartı tanımlamamış, bu sebeple tam üç gün elinde kredi yüklü bozuk kartı ile oradan oraya gönderilmiş, kışın ayazında evin içinde paltoyla oturmuş, felçli kedisini hastalanmasın diye eski yün kazaklara sararak, tir tir titreyerek vaziyeti idare etmişti! Başkentte insanın doğalgazdan faydalanabilmesi için cebinde mutlaka nakit parası olması ve yakacağını tahmin ettiği kadar gazın parasını peşinen ödeyerek kartına kredi yükletmesi gerekmekteydi, kart ya da sayaç arızalanırsa paranız olsun olmasın, durum mafişti! Pek sayın başkent belediye başkanı Ankara halkına itimat etmiyordu, her an belediyeye borç takıp ortadan yok olabilirlerdi, bunlardan parayı peşin alacak, gazı öyle verecektin! Oysa yeryüzünün belki de en dangalakça belediyecilik hatasına imza atıp, koca başkenti yazın kavurucu sıcağında susuzluktan mahfettikten sonra ''haklarını helâl etsinler, evet, yanlışlıkla bir miktar kuruttuk ta başkenti, pardon yani'' denecek olan da gene aynı halktı! Susuzluğa katlandıkları gibi, bu sistemin sonuçlarına da artık bir zahmet katlanacaktı başkent ahalisi, kartları, sayaçları bozulmasındı efendim, Allah Allah yani! Mazallah bir bozulunca tamiri, kontrolü, açılması falan ortalama üç gün içinde ancak hallolabiliyordu. Bunları göz önünde tutan kadın bankaya gitmeye mecburdu, kent merkezine inip gaz kredisi alacak hali hiç yoktu, hastaydı, üç bankadan sonra burası artık son şansıydı...

Şükür ki; ancak saat 16.00'ya kadar gaz satışı yapılan bu bankada arıza, bilgisayar bağlantısı zımbırtısı, anlaşma iptali ya da başka hıyarca bir problem yoktu, taşınana kadar idare edecek miktarda gazın parasını trak diye ödeyip nihayet kartına kredi yükletebilen kadın aynı yoldan geri dönmekteydi. Yol kenarındaki bir pastanenin ön bahçesinde giderken karşılaştığı ucuz marka onaltılıklar oturmaktaydı, arkadaşlarının dikkatini tek memesi aşağıda olan kadına yukarıdaki ifadelerle çeken ama gösteremeyen kaşar kız kadını farketti ve hemen masaya eğilip ''şşşt, bakın işte gene o karı, tek memesi aşağıda olan, baksanıza lan!'' dedi. Ötekiler dönüp bakmaya hazırlanırken sırt çantalı kadın aniden zınk diye durdu ve o tarafa baktı! Dikkat çekmekten sorumlu kaşar kız kadının dikilip dimdik suratına baktığını görünce birden telâşlandı ama ne yazık ki çok geçti. Kadın söylediklerini, üstelik te ikinci kez duymuştu, artık bu noktadan geri dönüş her iki taraf için de yoktu, ne çare ki örgüye pek meraklı olan kader ağlarını eşsiz bir keyifle iki ters yedi düz lastik motifi şeklinde örüyordu:)

''Senin ananınkiler'' diye yüksek sesle seslendim, ''olması gereken yerde mi güzelim?'' Masada sırtı yola dönük şekilde oturmakta olan diğer üçü neredeyse masaya kapaklanıp büzüldüler, kanserli memelere dikkat çekmekten sorumlu kaşar ise derhal başını önüne eğerek tahtaya kaldırılıp soruyu bilemeyen zavallı öğrenci pozisyonuna geçti, sözlüden çakacağı kesindi, bu kısmı çalışmamıştı ne yazık ki... Devam ettim; ''eğer öyle ise anan yüksek ihtimâlle meme kanserine yakalanmamış ve memesi alınmamış demektir, buna sevinmelisin!..'' Onaltılığın önce kulakları, sonra suratı kızardı, pancar üzeri rendelenmiş kaşar görüntüsüne yatay geçiş yapan zavallı yeniyetmenin parmakları arasında acemîce tuttuğu sigaranın ucu titremeye başladı, hâlâ önüne bakmaktaydı, şu halini gören onun az evvelki yelloz tavırlarına herhalde asla inanmazdı. ''Ve sonra'' dedim, ''senin ve arkadaşlarınınkiler şimdilik olması gereken yerde duruyor sanırım, çünkü bakmadım ama gelecekte yerleri ve sayıları değişirse sakın şaşırmayın! Tavsiyem; benim başıma geldiği gibi sizlerin ya da yakınlarınızın başına gelebilecek bir durumun kaçınılmaz sonuçları hakkında bir daha öyle uluorta konuşmayın, elâlemin memesinin nerede durduğuna bakacağınıza bir zahmet kendinizin hayatın neresinde olduğuna bakın!..'' Onaltılık kaşarın sigarasının külü elleri zangır zangır titrediği için masaya düştü, başını kaldırıp ''şeyyy, çok özü...'' diyecek oldu, sözünü ağzına tıkıp ''birşey değil ufaklık'' dedim, ''ayrıca sigaranın külüne dikkat et, üzerine düşüp bir tarafını yakmasın!..''

O sırada pastanenin bahçesinde onaltılıklardan başka bir tek masa daha doluydu, onda da gençten bir adam oturuyordu. Baktım; bu tür durumlarda çoğunluğun yapmayı seçtiği şeyi yaptı, gözünün önünde cereyan eden bu olaya hiç tanık olmamış gibi, ''siz beni adamdan saymayın canım, devam edin, ben burada yokum zaten, üff, bugün de hava bayağı sıcak vallahi, aaa bakın kuş geçti'' tavrı içinde gözlerini kaçırıp başka tarafa baktı:) Onaltılıklar yaşadıkları (çok şükür ki hayatlarındaki bütün o ağır erozyona rağmen halen yaşayabildikleri) derin utancın ağırlığı altında birer tespih böceğine dönüşmüş vaziyetteyken biri Şark'a, öteki Garp'a bakan kanserli memelerimi alıp, gülümseyerek yürüyüp geçtim üzerlerinden...

Bildiğim ve öğrendiğim odur ki; evrenin karma yasası gereği bu gibi zavallılıklar karşısında öfkelenmek değil, tam tersi yapana acıyıp evrenin yüce sahibinden onun için merhamet dilemek gerekiyor, eskiden olsaydı çok daha farklı davranmayı seçerdim ama böyle olmaması gerektiğini bana bizzat çok şey borçlu olduğumu düşündüğüm, önce tek mememi alan, dört gün sonra da diğerini benden alacak olan o kanserim öğretti. ''Unutmayın ki; hoş olmayan her düşünce ilgili olduğu bir kötülüğü kelimenin tam anlamıyla vücuda getirir'' diyordu ''The Secret/Sır'' adlı kitapta, karma yasasının değişmez kuralları gereği benim elimde olmayan, hastalığım sonucu oluşmuş fiziksel eksikliğimle ilgili bu tarz düşünceler üreten şahıslar bunun bedelini ne yazık ki kötü yüzleşmelerle ödeyecekti, bunu ben istesem de değiştiremezdim yani. Zira; birkaç sene önce bir tanıdığının meme kanseri sebebi ile alınan memesinin ameliyat izini tesadüfen gören annem düşüncelerini kontrol edemeyerek ''aman Tanrım, ne kötü bir vaziyet, bir kadın için ne korkunç görüntü :(...'' diye içinden geçirmiş, aradan çok geçmeden kendi kızı aynı illete yakalanıvermişti! Garibim annem bunu bana sol memem alındıktan epey sonra ağlayarak ve pişmanlıkla itiraf etmişti. O sebeple; içimi dolduran amansız acıma hissini derhal duaya çevirmeyi seçtim, ''ey evrenin yüce sahibi, onların imtihanını kolaylaştır ve lûtfen merhamet et onlara, benzerini yaşayarak acı çekmesinler, ödeşmeleri daha kolay olsun'' dedim içimden. Ben ıslık çala çala geçerken bir başkent Eylül'ünün akşamından, duydum; evren usulca fısıldıyordu arkamdan: ''Durma, yürü, hâttâ uç, kanatlan...'' :)

Geçen hafta Pazar günü, Kanal B'de yayınlanan ve çekimleri bizim evde yapılan ''Doğadaki Dostlarımız'' programı özellikle izleyemeyenlerden gelen yoğun talep üzerine bu Pazar günü tekrar yayınlanacak. 9 Eylül 2007 Pazar, saat 16.00'da Kanal B ekranında, pek yakında ayrılacağımız bu sitede yapılan son çekimlerle yeniden buluşmak üzere, duyduk duymadık demesin bu defa kimse, ona göre... (www.kanalb.com ya da Digitürk 32.kanal, ayrıca kablo TV ve uydudan da yayın var. Her zaman olduğu gibi; dostumuza da, düşmanımıza da selâmlar. :)

Marcur un gol/ Gol atmak...

2007-08-15T13:09:00.002+03:00

Benim sayfamda belki de ilk kez futbolla ilgili bir başlık görmektesiniz; bu oldukça şaşırtıcı bulunacaktır yazılarımı takip edenler tarafından, biliyorum. Çünkü futbolu sevmem, hiçbir zaman da ilgi alanıma girmeyecek bir spor dalıdır ancak bazen öyle durumlar olur ki, bunu ifade edebilmek için futbol terimlerini kullanmakta hiçbir sakınca görülmez tarafımdan, bugün anlatacağım yaşanmış hikâye ve sonucu da bu başlıkla anlamını buluyordu, bu sebeple seçtim efendim...

Şimdi; yukarıdaki resimden yola çıkarak hikâyemize geçelim. Ayna hepimizin hayatında şu ya da bu şekilde varolan birşeydir, saçımızı tararken, makyaj yapar ya da traş olurken, dişimizi fırçalarken genellikle onun önünde oluruz ama bunları otomatik yaparız çoğumuz yani aynayı kullanırız ama aynanın varlığının farkında olmayız bile. Oysa; insan denen varlık zaman zaman aynanın karşısına geçip kendi sûretine uzun uzun bakmalıdır bana sorarsanız, kendisi ile yüzleşmeli, başkalarına çamur atarken kendisinin yeterince temiz olup olmadığını kontrol etmelidir. Ayna sıradan varlığının ötesine geçerek böyle bir yüzleşmeye de vesile olabilmelidir insan hayatında. Bu sebeple benim evimde her zaman dört-beş ayna bulunur, arada durup, mola verip bu aynalardan yansıyan sûretime bakar ve düşünürüm. Aynalarımı hep temiz, lekesiz, parlak tutmak istemem bu yüzdendir, hâttâ takıntılıyımdır bu konuda...

Geçtiğimiz Pazar günü, İzmir'in Karşıyaka'sındaki evlerine dönen genç bir çift yaşadıkları apartmanın ana giriş kapısını açmak istediklerinde kilidin arızalanmış olduğunu görürler. Her zaman kilidi açmak için kullandıkları anahtar kilit içinde dönmemektedir, biraz uğraşınca anahtar kilidin içinde kırılır. Mevsim yaz, şehir İzmir, apartman zaten beş katlı, her katta bir daire var, bizim çift ve üst kattaki komşularından başka kimse yok apartmanda, millet yazlığa gitmiş. Zor bir durum tabii, bizimkiler bodrum kattaki deponun camını kırarak içeri girmeyi düşünürler, kilitle biraz daha uğraşırlar falan ama olmaz. Bu sırada en üst kattaki apartman sakinleri çiftin kapının önünde içeri girebilmek için debelendiğini pencereden görürler, hemen otomata basıp kapıyı açtıklarını ya da inip kapıyı içeriden açarak sorunu çözdüklerini düşünenler eminim vardır aranızda ve gene eminim ki böyle düşünenler gayet düzgün, insan gibi insanlardır. Lâkin; vaziyet hiç te öyle olmaz, pencereden başını uzatıp bakan kadın durumu gördüğü halde camı kapatıp derhal içeri kaçar, kendileri evde olduğu halde yokmuş gibi davranırlar, kapıyı açan falan yoktur. Bu durumda genç çift Pazar akşamı Karşıyaka'da çilingir peşine düşer, haftasonu seyahatinden dönen çiftimiz oturmakta oldukları apartmana başka türlü giremeyecektir çünkü. Epey zaman alır açık bir çilingir bulmak, zor da olsa bulunur, getirilir ve kilit sökülerek kapı açılır. Bozuk olan kilit çıkarılır, yerine yenisi takılır, yedek anahtarlar da çifte verilir ve bu sayede evlerine girebilirler...

Hikâyenin bundan sonrası tam da yukarıda fotoğrafını gördüğünüz sevgili Engin Ardıç'ın üslûbu ile kaleme alınması gereken cinstendir. Zira zorunlu olarak apartman ana giriş kapısının kilit göbeğini değiştiren ve evlerine ancak bu şekilde girebilen çift ertesi sabah posta kutularına bırakılmış A 4 ebadında bir kağıt bulurlar, kağıtta şunlar yazmaktadır:

“KENDİNE YAPILMASINI İSTEMEDİĞİNİ BAŞKASINA YAPMA !!!” Dış kapının anahtarını değiştiriyorsunuz, posta kutumuza bir adet bırakmıyorsunuz, bu akşama kadar posta kutuma anahtar bırakmazsanız, yeni kilitten sizin de anahtarınız olmayacak!!!

Genç karı-koca bu yazıyı okuyup sadece gülümser, erkek olanı kağıdı özenle katlayıp cebine koyar, ikisi de işlerine gitmek üzere arabalarına biner ama bu hikâye elbette burada son bulmayacak, maçın asıl eğlenceli olan tarafı bundan sonra başlayacaktır...

Bu beş daireli küçük apartmanda mülk sahipleri ikamet etmektedir. En alt kattaki dairenin sahipleri zaten yurtdışındadır. Geriye kalan üç dairede yaşayan mülk sahipleri birbirleri ile gayet uyumludur, apartman adına alınan kararlarda fikir birliği içindedir. Sadece en üst katta ikamet edenler hariç, zira bu kişiler evlerindeki aynaları gerektiği gibi kullanamayan ve insanların ortak yaşadıkları hemen heryerde genel ahengi bozmak üzere mutlaka varolan o çok tanıdık zavallı ayrık otlarındandır. Varlıklarının altını çizebilmek, kendilerini önemsetebilmek için sorun yaratmaktan başka çaresi olmayanlardan yani. Biz onları gayet iyi tanırız, eminim sizlerin arasında da onları yakından tanıyan epey kişi vardır. Bu küçük apartmanın yöneticisi emekli bir TSK mensubudur, iki yetişkin evlâdı vardır, her ikisi de avukattır. Beyefendi tavrı ve tecrübeli kimliği ile öteki sakinler tarafından saygı duyularak sevilen apartman yöneticisinin de bu ayrık otları ile başı doğal olarak derttedir...

Beşinci kattaki daireye ortak kararla tahsis edilen bodrum kattaki depo bir süre boş kalır, daha sonra bu ayrık otları tarafından kimyevî maddeler üreten bir firmaya gene depo olarak kullanılmak üzere kiralanır. Ancak; depoyu kiralayan şahıs bodrum katta birtakım kimyevî çalışmalar yapmaya başlayıp onu ona, bunu şuna karıştırınca kimi gazlar açığa çıkacak, alt katta oturan şahıslar bu sebeple fena halde rahatsız olacaklardır. Sözgelimi; evinizin banyosunda bir miktar çamaşır suyu ile tuzruhu gibi asidik bir maddeyi birbirine karıştırırsanız derhal bir tepkime meydana gelir, açığa çıkan yakıcı buharı solursanız hayatî tehlike altına girersiniz, nefes yollarınız yanıp yapışabilir mazallah! Bu tarz tehlikeli kimyevî maddelerle çalışan kiracının varlığı apartmandaki sıhhî vaziyeti iyice tehdit eder hale gelince kiraya veren kişi yönetici tarafından ''caaaartt, kaba kaat!'' şeklinde değil, kibarca uyarılır ama aldığı cevap pek öyle kibarca olmaz! ''Biz istediğimize kiraya veririz, burasını bize tahsis ettiniz, çıkaramazsınız kardeşim! Höt, zöt!'' diyen ayrık otları ile yönetici arasında bir tartışma yaşanır ve apartmandaki huzur adamakıllı bozulur. Karşılıklı açılan davalar neticesinde kimyevî maddeler üreticisi şahıs apartmanı küllîyen havaya uçurmadan mahkeme kararı ile oradan çıkarılır. Kendilerine hakaret ettiği iddiası ile yöneticiyi mahkemeye veren ayrık otları ortada şahit-mahit olmadığından savcının verdiği takipsizlik kararı ile kıçüstü otururlar! Lâkin; insan sûreti içinde tebdîl-i kıyafet eyleyerek ortalıkta dolaşmakta olan bu gibi mahlûklar hak kavramını yalnızca kendileri açısından gördüklerinden küçük apartman içindeki gündelik hayatı çeşitli şekillerde zorlaştırmaya devam edecek, toplantılara iştirak etmeyecek ve haftada bir yıkanan merdivenler için kapılarının önüne bir kova su dahi koymayacaklardır. Bu nedenle onların bulunduğu kat temizlenmeyecek, apartman içinde yapılması plânlanan boya-badana işi kendilerinin bulunduğu kata gelince son bulacak, kimse onlarla görüşmeyecektir. Bu arada; apartman sakinlerinin tepesinde çocuk tepindirilerek, balkondan, pencereden üstlerine halı silkelenerek bazı varlık gösterme çalışmaları yapılacak, hâttâ kapı önünde park edilmiş otomobillerinde birdenbire gizemli çizik vakaları ortaya çıkacaktır! Bütün bunlara rağmen taşmamış olan malûm bardak ise ancak geçen Pazar günü vuku bulan olay üzerine artık köpürerek taşacak ve icap eden elbette yapılacaktır. Genç çift derhal tatilde olan emekli asker yönetici ile temasa geçecek, diğer mülk sahipleri ile konuşacak ve çiftimize yönetim kurulu kararı ile müthiş bir gol atma yetkisi verilecektir!..

Futbol izlemenin en keyifli kısmı ustaca kurulan bir ekip oyunu sonucunda seçilen kişinin gereken voleyi çakıp topu filelere gömdüğü an olsa gerektir diye düşünüyorum, bu durumda yukarıdaki fotoğrafta görülen sevinç ve zafer duygusu hiç te haksız değildir. Şimdi sizler de koltuklarınıza sıkıca yapışıp maçın en heyecanlı kısmını izleyiniz efendim, zira genç çiftin posta kutusuna bırakılan A 4'e cevap aynen şu şekilde gelecektir:

“KENDİNE YAPILMASINI İSTEMEDİĞİNİ BAŞKASINA YAPMA !!!”

1. Giriş kapısı kilidini özellikle ters dönük olarak bırakmayacaksınız!!
2. Komşunuz kapıda kaldığında ; camı kırmaya çalışmakta olduğunu duyup
otomat ışığını yakıp sesi dinledikten sonra, pencereden aşağı baktığınızda
ve birbirinizi gördüğünüzde, panjuru kapatıp saklanmayacaksınız!!
Yok, tercihiniz bu şekilde davranmaksa ve insanlık anlayışınız buysa;
sonrasında da aynı insanların, sizin kapınıza değişen anahtarı bir jest veya
görev olarak bırakmasını beklemeyeceksiniz !!
3. Tepenizde gürültü yapılmasını istemiyorsanız siz de yapmayacaksınız!!
4. Merdivenden, her ne saatte olursa olsun topuklarınızı vura vura
inmeyeceksiniz!!
5. Camdan örtü silkelerken aşağıda biri olup olmadığına, temiz çamasır serili
olup olmadığına bakacaksınız!!
6. Apartmanda her dairenin şikayetçi olup rica ile ilettiği bir konuda “bana
karışamazsınız” diyerek ısrarcı olup, işi mahkemelere kadar götürüp, ondan
sonra gereğini yapmak zorunda kalmayacaksınız!
7. Sizden rica edilmiş olmasına rağmen, klima defrost hortumundan akan
suyun bir “çin işkencesi” gibi rahatsızlık vermesine 3 yıl boyunca duyarsız
kalmayacaksınız!
8. Aidatlarınızı ödeyecek, ortak apartman kararlarına uyacaksınız!!

Bu liste uzar gider…

SONUÇ:
Kilit değişimi, yöneticinin ve çoğunluğun onayı ile gerçekleşmiştir. Apartmanda yaşama kurallarına uyan, aidatını ödeyen her daire ve ferdi, değişen kilit anahtarlarına sahiptir ve bu konuda bir sorun yoktur.

Birisine olumlu bir yaklaşımda ve saygı ile davranılması için onun ortak yaşam kurallarına uyuyor ve o topluluğun bir üyesi olarak kabul ediliyor olması gerekir.

Daire kapılarını tek tek çalın ve bir yedek anahtar isteyin!!
KOMŞULARI İLE UYUMLU, SAYGI GÖSTERMEYE VE BULMAYA BU KADAR HASSAS İNSANLARIN, BU KONUDA BİR SORUNU OLMASA GEREKTİR.
Sizi, bu apartmanın saygıdeğer bir ferdi ve komşusu olarak gören birisi, bu talebinizi yerine getirir (di) mutlaka. Ama öyle birisi yok ve o nedenle anahtar posta kutunuza bırakıldı.
Anlayan için bu yeterli bir açıklamadır. Hediyemiz olsun!

BUNUN DIŞINDA; APARTMAN ORTAK KULLANIMINA AİT HERHANGİ BİR KONUDA, YÖNETİM VE ÇOĞUNLUĞUN ONAYI OLMADAN YAPILACAK HER TÜR BİREYSEL MÜDAHALENİN GEREKLİ YASAL KARŞILIĞINI BULACAĞINI İHTAR EDERİZ!

RAHMİ BEY APT. YÖNETİMİ VE SAKİNLERİ

''Çaktım voleyi, attım golü!'' başlığı ile bana dün gelen e-maili okuduğumda futbolu zerrece sevmeyen ve de bugüne kadar hiç ilgilenmemiş biri olmama rağmen ''goooool, gooool, gooool!'' diye bağırarak dizlerimin üzerinde bir süre kayıp ıslık çalmam ve kendimi David Beckham gibi hissetmem nedense bana hiç tuhaf gelmedi. Bilmem size tuhaf gelecek mi? Bu siteye taşındıktan kısa bir müddet sonra bahçelerine kedi girdiği (?) için kapıma gelen bazı şahısları baştan ben de sükûnetle dinlemiş, ''hangi kedi, nereden biliyorsunuz bana ait olduğunu, bu çevrede hiç mi sokak kedisi yok, bahçelerde görülen ilk kedi vakası mıdır bu, kedi girdi ise ne yaptı peki, mevsim zaten kış, bahçeler takır takır, hayrola?'' falan diye hiiiç sormadan gereken önlemleri alacağımı gayet uygun bir dille beyan etmiştim. Nitekim bahçemin çevresini tel örgü ile çevirip, üzerine de üç sıra dikenli tel yaptırtmak sûreti ile bana maliyeti 1500 YTL.- olan önlemimi de derhal almıştım (bugün beni evden telefonla arayan ve yaşananları yakından takip eden bu konuda gayet yetkili ve tanınmış bir kişi bunu son derece gereksiz bulduğunu ifade ederek niçin o zaman kendisini aramadığımı sordu ama olan olmuştu, artık geçmiş olsundu bana!). Fakat karlı-buzlu bir kış günü, ben marketten dönerken otomobilinden ''komşuuu, komşuuuu'' diye seslenerek inen hiç tanımadığım bir kadın yanıma gelip ''siz burayı telle kapattınız ama böyle olmayacağını ben söylemiştim, aslında bahçenin üstünü tamamen kapatmanız gerekirdi, zaten suç sizin değil size ev kiralayanın, bla bla bla, ayrıca da bla bla bla bla!'' diye kafamı ütülemeye başladığında o zamana kadar sabır ve sükûnetle taşmadan muhafaza ettiğim bardağımın içine sandoz atılmış gibi cızırdayarak köpürmeye başladığını hissetmiş, hiç tanımadığım bu acaip kadına doğru yavaşça dönmüştüm!............................(Buradaki boş noktaları herkes kendine göre doldurabilir) Benim kendisine söylediklerimden sonra suratının rengi ve ifadesi hayli değişen kadın ''aaa, aaa???!!!!'' derken bahçe kapımı açıp içeri girmiş ve kapıyı da dankkkk diye suratına kapamıştım! Bu kadar kerkenezce, bu denli aptalca birşeyi karşıma geçip söylemeye cesaret ederken sonunu hiç düşünmemiş ve kendince gayet mantıklı ve de haklı birşey söylediğini zannetmiş olan o kadın+ onun gibiler bir daha asla kapımın eşiğinden dahî içeri geçemediler, geçirtmedim, geçirtmem! Sadece kendilerine yakışanı yapıp arkamdan konuşup dedikodu ederek, kapımın önünden geçerken içeriye ters ters bakarak varlıklarının altını çizmeye çalıştılar ki o da beni hiç enterese etmiyordu zaten:) Aynı kadınları geçen Regâib Kandili gecesi, üstelik benim evimde misafirim de varken karşı evlerden birinde kopan feyat figan karı-koca kavgasına müdahale etmek için, ayaklarında şıpıdık terliklerle yel yeperek, yelken kürek koşarken gördüğümüzde (bunlar her durumda onlayndır ya, olay çıksın, bunlar gidip durumu düzeltsin, barıştırsın, sonra da bolca dedikodusunu yapsın şeklinde) ayıp olmasın, özellikle kavga eden çift görüp sonradan utanmasın diye derhal içeri girip bakmamıştık bile. Sadece o sırada evimde olan ''ağır misafir'' hüzün ve utançla yüzüme bakıp ''buradan bir an evvel taşın, burası sana göre bir yer değil'' demişti, ben de başımla onaylayarak susmuştum, o mübarek gecenin huzurunun içine de bu şekilde edilmişti yani özetle, o kadar... Evveli ve sonrasında yaşananların büyük bölümü burada anlatılmıştı zaten, yinelemeye hiç gerek yok bu yüzden...

Bundan sonrasını ise müsaadenizle kendime saklayacağım efendim, zamanı gelinceye kadar elbette. Kendi çıkarları zedeleninceye kadar çevrelerinde yapılan haksızlıklara ve bizzat kendi yaptıklarına hiç aldırmayıp benzer değneğin ucu kendilerine dokunduğu vakit ayaklananlarla hiç işim olmaz, müstehaktır der, güler geçerim! Bizim ailede genetik bir tuhaflık olduğu kanaatindeyim öte yandan; babadan miras Engin Ardıç iptilâmız yanında herhangi bir haksızlık durumu ile karşılaştığımızda, ucu bize dokunsun ya da dokunmasın derhal gereken vaziyeti alıp, ustaca oyun kurup, yeri ve zamanı geldiğinde de voleyi çakıp golü atmamıza bakılırsa aynen öyle. Zira; yukarıda sizlerle paylaştığım ve hiç saptırılmadan anlatılmış olan hikâyenin başrolündeki genç çift benim erkek kardeşim ve eşi oluyor efendim, yazıyı yönetim kurulunun kendisine verdiği yetki ile kaleme alan da bizzat Halûk Demiralp, yani benim kardeşim:) Şimdi izninizle bir defa daha ellerimi yumruk yapıp dizlerimin üzerinde kayarak ''gooool, gooool, goool!'' diye bağırıyorum ve ardından süpürgeme atlayıp yeni hikâyeler avlamak üzere havalanıyorum! Lâf aramızda; ben bizim ailedeki bu genetik tuhaflığa bayılıyorum:)

Biliyor musunuz; bizim site içinde halen devam etmekte olan inşaatın amelelerinden biri bu sabah kapımı çaldı ve ''aplaa, sizin kapı önüne beton yapıcaz da, şu fişi bi takıversen aplaaa, bizi gene fırçalama da aplaaa'' deyip elindeki kablonun ucunu çekinerek bana uzattı:) ''Benim derdim sizinle değil ki kardeşim, hâlâ anlayamadınız mı bunu siz?'' derken şaşkınlıkla yüzüme bakan adamcağız ''aplaaa, bi de soğuk suyun varsa ver Allah rızası için aplaa, Allah hastalığına şifa versin aplaaa'' dediğinde anladım ki kendilerine bazı şeyler söylenmiş benim hakkımda. ''Lâfı mı olur kardeşim, elbette'' diyerek şişeyi ve bardakları eline tutuşturup gülümsedim gariban adama:) Meselenin iki-üç emekçi insana su vermek olmadığını zaten daha önce de belirtmiştim. Tornavida dandikse vazifelerini lâyıkı ile yapamayan vidaların suçu ne, e değil mi ya? Herhalde kopan cayırtıdan ve caaartlatılan o kaba kaatlardan sonra ''bu karı kanser hastası kardeşim, o sebeple kafadan sakat, aman bulaşmayın buna!'' dendi ki adamlara, Allah'tan hastalığım için şifa dilediler verdiğim suyu içerken:) Allah razı olsun, helâli hoş olsun onlara da, sakın yanlış anlaşılmasın, aynı helâllik elbette sebil misâli akmayacaktır benim tarafımdan o bazılarına! Ezcümle; evinizdeki aynaları parlatmayı unutmayın sakın, kendinize yapılmasını istemediğiniz şeyi zinhar başkalarına yapmayın! Ne demek istediğimi daha iyi anlamak isterseniz boomerang kelimesinin sözlük anlamını araştırın. Hadi ben uçtum şimdi, yeniden buluşuncaya kadar insanlığınıza iyi bakın...

Ek not: Yarın Kanal B televizyonunda yayınlanan ''Doğadaki Dostlarımız'' adlı güzel programın ekibi çekim yapmak üzere bizim eve geliyorlar. Burada gerçekleştireceğimiz bu son çekimden sonra zaten artık fazla durmayacağız, akıl ve beden sağlığımız için son derece tehlikeli görüyoruz burada gereğinden fazla oyalanmayı zira. Programın yayın tarihini bilâhare duyuracağım efendim, cümlemizden cümlenize bakî selâmla...

El Especia/ Baharat...

2007-08-06T13:51:00.002+03:00

Baharat mühimdir demiştim daha önce; bana göre yemeğin namusudur diye de eklemiştim. Baharat tek taraflı bir kavram değildir, damakta bıraktığı tat kadar bellekte bıraktığı koku izi, dokunulduğunda parmak uçlarında bıraktığı his ve rengi de anlam katar ona. Bu sebeple baharatın serüveni herhangi bir dükkâna girilip satın alınan birkaçyüz gramlık malzeme olmakla sınırlanamaz. Sadece damağınıza dokunan buruk ve akılda kalıcı lezzetle daraltamazsınız baharatın anlamını, kişisel tarihinizdeki kimi ''an''lara usulca taşır sizi, bulunduğunuz yer ve zamandan alıp hafızanızın derinliklerine uçurur. Bu nedenledir ki; ''alt tarafı baharat...'' deyip geçmek hem haksızlık, hem de hatırı sayılır bir hata olur...

''Hiçbir mutfak birden fazla kadını alacak kadar geniş değildir'' denmişse de; yemek pişirmenin kendine özel ritüeli o kadar paylaşılamayacak birşey değildir, daha doğrusu bu zamana, zemine ve mutfağı paylaşacağınız kişiye göre değişir. Kaldı ki; özel günlerde, ailenin bir araya toplanacağı sofraları kurmanın icabıdır aslında mutfağı paylaşmak. Asıl besteyi tamamlamak üzere eklenmesi gereken o gayet mühim notaya, yani ''bir tutam baharat''a gelene kadar konuşturulması gereken hayli kaabiliyet mevcuttur mutfakta. Ve asla unutulmaması gereken şey de şudur ki; bunu yalnızca kadınlar yapmaz, yemek kotarmanın o çok özel, bereketli zevki sadece kadınlara ait olamaz... Bu tarz bir ezberi bozabilecek nice misâl arasından ben ''Bir Tutam Baharat/Politiki Kouzina'' adlı güzel filmi seçtim sözgelimi, ''A Touch Of Spice'' da denebilir duruma göre, kullanılan dil hariç arada fazla fark bulunmaz...

Bu fotoğraftaki adamlardan biri size gayet aşinâ gelecektir ihtimâl; çalkantılı özel hayatı ile hiç te lüzumu olmadığı halde kendisinden devamlı haberdar edildiğimiz bir oyuncudur bu kişi, yani Tamer Karadağlı. Her ne kadar bu fotoğrafta üzerinde görmeye alıştığınız o mâlum ''taş fırın erkeği'' gömleği yok ise de tamamen çıplak sayılmaz, zira göğsünde mebzûl miktarda ağarmış kıl mevcuttur. Öteki adamla kıyasa kalktığınızda ''surat ifadesi ve kıl miktarı'' farkı ile, bir de kendisini evvelden tanıdığınız için açık ara önde görünebilir amma burada asıl üzerinde durulması icap eden kılsız-tüysüz görünen melankolik bakışlı diğer adamdır, bana göre öyledir tabii, ''size göre''sini bilemem. Bu adam Georges Correface'tir...

''Politiki Kouzina''da çocukluğundan beri yemek pişirmeye meraklı bir adam olan Fanis Lakovidis'i canlandırmaktadır. Yunan asıllı bir aktördür kendisi ama Paris'te doğmuştur, anadili hariç üç dili daha mükemmel konuşması ile bilinir. ''Multi cultural'' bir adam olarak tanımlanır sinema dünyasında, kariyeri gayet sağlamdır. Bu nedenle kendisine teklif edilen roller genellikle birbirine benzemeyen, uç kimliklerdir ve Correface bu farklı rolleri giyinmekte doğrusu hiç te zorlanmamıştır...

Şekilde görüldüğü gibi Küba'lı efsane Che Guevara'yı bile canlandırmışlığı vardır bizim adamın. Ernesto rolünün de üstesinden gelmiş, oyunculuk kariyerine bir başka başarıyı bu sayede eklemiştir. ''Bir Tutam Baharat''ta canlandırdığı karakter kırklı yaşlarında bir astrofizik profesörüdür aslında ama İstanbul'da, yani doğduğu şehirdeki hatıralar peşini hiç bırakmaz. Fanis doğuştan donanımlı bir yemek ustasıdır öte yandan, baharatlarla gezegenler arasındaki bağlantıyı ilk kez dedesi Vassilis Efendi'nin baharatçı dükkânında kurmayı öğrenmiştir ve artık baharatlarla ilişkisi tıpkı gezegenlerle olduğu gibi hiç bitmeyecek, kişisel hikâyesinin sona ereceği yere kadar sürecektir. İstanbul'da başlayan bu serüven Atina'da devam edecek, seyirciyi mutfaktan hiç çıkarmadan oradan oraya, insandan insana, duygudan duyguya başarıyla sürükleyecektir...

Benim gibi; ailesinin bir tarafından kaçınılmaz olarak ''suyun öte yanı''na bağlanmış olan şahıslar, hele ''kentlerin kraliçesi İstanbul'' ile aralarında uzatmalı bir aşk ta varsa bu filmi içlerini titreten bir sevgi ile izleyecek, beş ayrı başlıktan oluşan film bitip ekranda jenerik akmaya başladığında kendilerini tuhaf bir baharat kokusu ile çevrelenmiş hissederek oturdukları yerden kalkmak istemeyeceklerdir. Muhtemelen parmaklarını sık sık burunlarına götürüp koklayacak, hâttâ gecenin bir vakti mutfağa dalıp yemek yapmaya bile kalkacaklardır, buna şaşmamak gerekir. Bu filmde artık çoktan yıkılmış olan o anneanne evlerinin eski tip mutfaklarındaki bütün sesler, kokular ve lezzetler vardır sanki, bu adamın yüzünde de eskiye dair özlediğiniz herşeyin özetini bulursunuz adetâ, koşup boynuna sarılmak, omuzuna yaslanıp kokusunu içinize çekerek ağlamak isteği uyandıran acaip bir çekiciliktir bu, ifadesi müşküldür. Bu adam kapınızı ansızın çalıp yıllar sonra çıkagelsin, size sarılıp uzun süre öylece kalsın istersiniz, hâttâ bir süre ''olur a, belki de çalar'' umuduyla kapı ziline kulak kesilirsiniz...

Ne ki; Georges Correface halen Paris'te yaşamaktadır, ayrıca çok işi vardır, habire film çevirmesi, konferanslar falan vermesi, kimi ödüller alması gerekmektedir, üstelik siz İstanbul'u terkedeli neredeyse bir sene olmuştur, sevmediğiniz, sevemediğiniz bir şehirde öyle ya da böyle, daha bir süre yaşamak zorundasınızdır. O sevmediğiniz, sevemediğiniz şehirde zaman sanki hep aynı ağır ritmde akmaktadır, yaşadığınız anlamsız sitedeki bir o kadar anlamsız inşaat ta dahil, herşey eski tas-eski hamam kıvamındadır ama vaziyetteki yegâne fark artık o eski hamamın suyunun da kesik olmasıdır! Halihazırda tadından yenmeyecek duruma gelmiş olan o şehirde (buna şahtı, şahbaz oldu da denebilir rahatlıkla!) parmaklarınızı baharat kavanozlarına daldırıp koklaya koklaya rutin hayata farklı bir lezzet katmaya uğraşmanız, içine eklenen baharatlardan kimliği değişime uğramış yemekler yapmanız dahi kafî gelmez, nafile gayrettir. Kapınız çalınır tabii, gelen gideniniz çok olur dostlar sağolsun, orası ayrı ama bu adam ve peşine takıp getireceği hatıraları boşuna beklersiniz, çünkü gelmez, gelmeyecektir...

Bu filmi hâlâ izlemediyseniz bulup buluşturup izleyin, sonra mutfağınıza gidip baharat kavanozlarını yoklayın, tükenen ya da eksilen varsa hemen alıp yerine koyun. Ne yemeğiniz, ne de hikâyeniz yavan olmasın, eksik kalmasın, mutlaka tamamlamanın bir yolunu bulun derim. Ben baharatı her zaman önemserim, siz de sakın hafife almayın, sonra da oturup kapının çalmasını bekleyin. Olur da çalarsa, üstelik açtığınız kapının önünde Georges Correface duruyorsa hemen bana da haber verin :)

Murmullo/ Mırıltı...

2007-06-08T13:38:00.002+03:00

Hayâllerimin toprağını eşele, ahşap kalbimi tırmala,
Kımıldasın herşey
Çünkü bir kedi kadar gövdesi var kırılmış ve yorgun heveslerin
Evler kedisiz yetim, sokaklar kedisiz üvey sayılır,
Ben budalasıyım aşkın.
Beni de boynu ıssız kedilerden sayın
Nasılsa ağzım var, dilim yok
Kedilerimin kardeşiyim,
İnceliği ve mahcubiyeti onlardan öğrendim
Beni turnasız türkülerin, beni solgun bir kedinin kalbinde unuttular...

Üzgün Kediler Gazeli/Engin Turgut

Zamanın açık unutulmuş penceresini biraz daha aralayıp usulca süzülürler hayatın dışına günün birinde, mutlaka giderler, kalıcı değildir hiçbiri. Bunu bile bile onları tutkuyla sevmek, sevebilmek insan yüreğimizin sonu belirsiz müebbedi değil midir zaten? Dün biri daha gitti meselâ; senelerdir görmediği sanılan gözleri ışıkla kamaştığında belki son bir defa dönüp ardına baktı, sevdiklerini ve sevenlerini üzeceğini biliyorsa da gitmeliydi, ve gitti, geride üzeri tüylü bir battaniye ve kırık dökük mırıltılar bıraktı. ''Artık ölmeye yattı'' demişti can arkadaşım son konuşmamızda, yıllanmış kedileri Prenses dün yattığı o yerden doğrulup sonsuz bir aydınlığa kalktı. ''Şimdi''si çok zor, biliyorum, çünkü öyle olmalı. İnsan uzun zamanları bölüştüğü nefeslerin yokluğunu öyle kolay kolay unutmamalı. Şimdi artık battaniyeyi silkelemeden, öylece katlamalı, su kabını, yemek kabını, kum kabını toplamalı. Toplamalı evin dört tarafına dağılmış ince, güzel, hazin hatıraları, bir kutuya koyup kapağını sevgiyle kapamalı. Ağlamalı insan şimdi, içinden yükselen acıya karşı koymamalı. Perdeleri çekmeli birkaç gün, Ankara'yı dışarıda bırakmalı. Belki bir zaman içini çekerek, kırgın, üzgün uyumalı. Böyle bir yokluk hâlâ deli-divane sevilen sevgilinin kapıyı çekip çıkışına benzese de, dayanmalı insan, çaresiz bu yoksulluğa da alışmalı. Çünkü giderler, kalıcı değildir hiçbiri. Hem; zamanın penceresi kilit tutmaz ki, dört tarafından çivileyip, sıkılayıp yatsan da sabah uyandığında bir de bakarsın aralık. Perde inceden bir rüzgârla uçuşmakta, içinde varlığının en tuhaf korkularından biriyle koşup bakarsın o köşeye, boş minder hâlâ ılık, battaniye buruşuk, öylece durmakta. Az sonra yağmur indirecektir mutlaka, yanakların ıslanacak, ayak bileğinde eski bir tırmık izi sızlayacaktır. Senin burnunu çekerek kapadığın o son sayfa artık başka ve eskitilmemiş bir hikâyenin
önsözü olacaktır. Perdeleri kapa, başını yastığa koy ve ağla biraz, ve bil ki o çok tanıdık sevgili mırıltı sen unutuşa teslim olmadıkça hep yanında olacaktır...

Çünkü mutlaka giderler, kalıcı değildir hiçbiri... Ve çünkü;

Sic transit gloria mundi... (Latince:"İşte dünyanın ihtişamı böyle gelip geçici")

Çocukluk arkadaşım sevgili Baturhan Atabey'lerin can ortağı, sevgili kedileri Prenses'in aydınlık hatırasına sonsuz şükran ve derin saygıyla... Güle güle, bir defa daha...

El diez y ocho de Mayo/ Mayıs'ın 18'i...

2007-05-18T13:26:00.003+03:00

Dünkü katlanılması zor bozkır sıcağının ardından geceyarısı rüzgârın baskınına uğradık; panjurlar çarptı, örtüler, minderler uçtu, ortalık karıştı. Oysa miskin yaz nasıl da serilip uzanmıştı bahçelere, sıcak nefesini üfleyerek yavaşlatıyor, uyuşturuyordu herşeyi, kimsenin canı hiçbirşey yapmak istemiyordu. Bu atalete öfkelenmiş olduğunu sandığım rüzgâr peşine yağmuru da takarak gecenin kapısını tekmeledi ansızın, terli yataklarında öylece uyuklayanlar önce ürperip sağdan sola döndüler. Sonra sırtları üşüdü, uykuları bozuldu, gözlerini açıp keyifsizce baktılar etrafa ve ''ammmannn!'' deyip telâşla fırladılar yataklarından, çıplak ayaklarla camı çerçeveyi kapatmaya koştular. ''Yağmurda ilk kurtarılacak'' şey herkese göre değişirdi kuşkusuz, kimi aceleyle ipteki çamaşırlarını toplar, kimi masanın örtüsünü, sandalyelerin minderlerini kaldırır, bazısı çimenlerin üzerine devrilip bırakılmış bisikleti sundurmanın altına alırken bir diğeri pencerenin pervazında unuttuğu sigara paketi ile çakmağını hatırlardı ama gecenin bir vakti, uyku sersemliği ile yapılacak yegâne şey koşup camı kapatmaktı. Çünkü rüzgâr bu şekilde baskına gelmişse kafası fena atmış demekti, pencereleri çarptırıp camları indirmeden yetişmek gerekti. Yarattığı telâştan gayet memnun olan rüzgâr arkasına dönerek keskin bir ıslık çaldı ve alesta bekleyen yağmura emir verdi: ''ileri!..''

Uykularının eteği rüzgârla başına geçmiş olanlar yalınayak yataklarına döndüler muhtemelen, mülkiyetlerini tabiatın elinden bir kez daha kurtarabilmiş olmanın sahte huzuru içinde battaniyelerine sarınıp yattılar. Ama kaldıkları yerden başlayamadı hiçbiri uykusuna, sağa döndüler, sola döndüler, ışığı açıp saate baktılar, neden sonra içlerindeki o ''sanki dışarıda önemli birşey unutmuşluk?'' hissi içinde yamalı uykulara daldılar. Unutmuşlardı evet, dışarıda muhteşem bir Mayıs yağmuru vardı ve hayattaki bütün ''an''lar gibi o da bir daha asla tekrarlanmayacaktı. Tıpkı o sırada kapı önünde içilen kahvenin dumanının yağmurla yıkanan topraktan yükselen sihirli kokuya bir daha asla aynı şekilde karışmayacağı gibi...Çünkü ''cennet ve cehennem daima andadır ve evren bizim mutlu olmamızı ister.'' (Nil Gün/Çekim Yasası)

Bu eski bir haberin karikatürize yorumu aslında, ama şimdinin gündemine de uygun olduğunu düşünmekteyim. ''Aydın olmak için önce insan olmak lazım. İnsan mukaddesi olandır. İnsan hırlaşmaz, konuşur, maruz kalmaz, seçer. Aydın, kendi kafasıyla düşünen, kendi gönlüyle hisseden kişi. Aydını yapan: uyanık bir şuur, tetikte bir dikkat ve hakikatin bütününü kucaklamaya çalışan bir tecessüs'' demiştir ya üstad Cemil Meriç, ben onun ''nezleye yakalanır gibi ideolojilere yakalanıyoruz, ideolojilere ve kelimelere'' deyişini de hep sevmişimdir. Gayet kolay kışkırtılabilen, mukaddesleri üzerinden siyaset yapılmasına göz yuman, kendine ait bir duruşu, bir fikri olmayan, istenilen kabın şeklini derhal alarak bir kıvılcımla tutuşan topluluklar ''farkındalık''tan o kadar uzak geliyor ki bana, o kadar olur. Bu sebepten; kim ne derse desin ve hakkımda ne düşünürse düşünsün umursamıyor, bazıları ile lüzumsuz polemiklere girmek yerine bahçedeki çimenlere uzanıp kitabımı okuyorum. Arada başımı kaldırıp etrafa bakıyorum da, hiçbirşey tek renkli ve tek sesli değil tabiat dediğimiz o müthiş sistem içinde. Ve ben onun bir parçası olmaktan ötürü çok mutluyum, ve benim bahçemdeki çimenlere herkes+herşey basabilir çünkü çimenler basılmak, üzerinde yatıp yuvarlanmak, keyfini çıkarmak içindir, düzenli aralıklarla biçilip mükemmelen sulandığı halde asla basılmadan, uzaktan seyretmek için değil!.. ''Lûtfen çimenlere basmayınız''cı pek kibar zihniyetin tebası ve bunun sebebini hiç sorgulamadan direkt uygulayıcısı olmuş muhteremler, buyrunuz, buradan geçiniz ama çok rica ederim daha fazla kalmayınız, artık geçip gidiniz!..

Amapola/ Gelincik...

2007-05-15T15:04:00.002+03:00

Okumadan atladığın sayfalar,
Hayatının kırık notlarıdır...
Anılar, şimdi o yorgun sular,
Bu şiirin kanayan rüzgârıdır...
Her ırmak kendi göğüne yaslanır,
Her kuş kendi göğünü gök sanır...
Sahiplenerek yürüdüğün o ömür var ya;
Havada uçuşan gelincik tozlarıdır...

Bülent Özcan/''Gelincik Tozları''
Londra - 11.01.2001

Bahçede kendiliğinden açıvermiş; elma ağacının dibinde bu sabah gördüm. Yaprakları usulca sallayan esinti azıcık daha hızlansa çıt edip kopacak kadar inceydi boynu, parlak, arsız kızıllığı yanında mütevazı ve çekingen edası melodiye bir türlü oturmayan, prozodosi yanlış şarkı sözlerini hatırlatıyordu insana. Biraz da anneanneyi hatırlatıyordu, ''gelincik şerbeti'' tarifini aklında yazılı tutan bütün ölmüş Girit'li kadınları hatırlatıyordu. Bu açılıp saçılmış çiçek halinin akşama kalmayacağını, her bir çeneğin başka bir yöne uçuşup kaybolacağını bilmek acıtıyordu. Koparıp vazoya koyamayacağını, ne yapsan onun bu bir günlük saltanatını daha fazla uzatamayacağını da biliyordun, ne tuhaf... Belki de bu yüzden toplayıp şerbetini yapmayı akıl etmişti o eski kadınlar, bu gelip geçici hikâyeye bir virgül koymak, o ifadesi güç rengi hiç olmazsa birkaç ay saklayabilmek için. Zamanın hoyrat rüzgârından bir avuç gelincik kırmızısı kurtarıp kimbilir kimlerin ve nelerin kırdığı gönüllerini biraz olsun teskin edebilmek için belki...

( Kardeşim, üzerinize kuş sıçmıyorsa, köpek işemiyorsa, sabaha karşı terlemiyorsanız “klimatize” ortamlarınızda, çocukların topları ezmiyorsa şen şakrak; bilin ki sıçtınız! Bittiniz, artık kokunuz da kalmadı, renginiz de… Terletmeyen, 24 saat etkili deodorantlarınızla ozon tabakasının da içine sıçtınız, ter bezlerinizin de… Parfümlerinizle bastırdığınız kokunuz sizindi, sabah akşam sıkındıklarınızla kaç kişilik bir “aynı kokar ordusunun neferi” oldunuz? Sayamıyor musunuz? Bence artık “limited” işaretli ürünlerden kullanın. Ben size daha ne diyeyim?) diyerek pencere ardı çiçeklerine ve o çiçeklerin sahtekâr insanlarına seslenen yazarın bu kırılgan gelincikle alâkası nedir diye düşünmek beyhûde. Zaten bu mevsimde birşeylerin birşeylerle ne kadar uyup uymadığını, ne kadar alâkalı olup olmadığını düşünüyorsanız Mayıs fazla kalmaz ki sizde, çeker gider. Ve haklıdır üstelik, çok ta iyi eder!..

Ruhdolabı kapağı üzeri notlar...

2007-01-26T00:13:00.003+02:00

- Ruhdolabına koyduğun düşüncelerin son kullanma tarihlerine dikkat et, geçmiş olmasın. Etrafta yeterince bayat düşünce dolaşmakta, yanılma. Zehirlenirsin sonra; önce soğuk ter, titreme, ardından eklem ağrısı, ateş, bulantı, kusma, ishal de başlayınca iflâhın kesilir, kolay kolay ayağa kalkamazsın, aman ha...

- İsmail Cem de gitti; yani yüzükten bir taş daha düşüp kayboldu, yitti. Bir daha asla bulunamayacak, yeri çekilmiş bir diş gibi boş kalacak. Bu aylar kötü aylar, sevdiğin kim varsa hep bu aylarda öldü, takvimde hep ardarda ölüm yıldönümleri kayıtlı. Mümkünse takvimden bu uğursuz tarihleri yırtıp at, kışı, hele de Şubat'ı atlat, direkt Nisan'dan başlasın sene, ne farkeder sanki, neticede hepsi insanın uydurmacası değil mi?

- Kendi içinin dehlizlerinde koşarken ayağın takılıp düşer ve başını vurursan, en okkalı tarafından küfürler geçidi de yapsan geçmeyecektir ruhunun acısı, bunu unutma, dikkatli koş, kendi içine düşen ağlamaz, sonra boşuna küfür sallamaz...

- Şoray Uzun'u ve programını niçin sevdiğini düşün ve cevabını hemen bul. Alt tarafı basit bir tandır başında yağlı hamur pişiren beş kendi halinde kadınla yapılan konuşmalar, yarım saat olmuş, mekân aynı mekân, hiç sıkılmamışsın. Niye? Oysa ''Kurtçuklar Vadisi'' adlı dizinin ilk bölümünü izleyip ''gerisini almasam da olur, bu kadarı kafî, teşekkür ederim'' diyerek konuyu kapatmış adamsın sen. Çünkü; ne kadar hakikilik, o kadar başarı. Yalın gerçeklik tutuyor bu işte, kasıntılı, gergin bir öykünmecilik değil. Herif yapıyor işini kardeşim, niye onu görünce ''Deliyürek'' Kenan İmirzalıoğlu biraderimizi gördüğünde olduğu gibi için daralmıyor, az sonra sıkıntıyla kaşınmaya başlamıyorsun? Polat Alemdar hususuna zaten hiç dahil olmayalım. Son yıllarda izlediğin en iyi kotarılmış yerli filmlerden birini, ''Beynelmilel''i de düşün. ''Tavukları döndermişem, hacıyı da çarşıya göndermişem'' türküsüne ayağınla tempo tuttuğunu farkettiğinde şaşırmıştın ya biraz. İşte başarı burada zaten, seyirci hikâyenin içine girmişse iş tamam, ama seyirci olduğunu hiç unutmadan hep dışarıdan bakıyorsa olan bitene, kadrajın dışındaysa geçmiş olsun. Mesele hiç te karmaşık değil aslında. Şoray'ın programını izle, aman kaçırma...

- Modern İran edebiyatının büyük ustalarından sayılan Sâdık Hidâyet'in ''Vejetaryenliğin Yararları'' kitabını herkese tavsiye et. Mehmet Kanar'ın Farsça aslından dilimize çevirdiği kitapta yazarın ''İnsan kan döküyor, zulüm tohumu ekiyor. O halde sonuçta savaş, acı, yıkım ve toplu kıyım biçecek. İnsanlık ilerlemeyecek, huzur bulamayacak, mutluluk, özgürlük ve barış yüzü göremeyecek etobur olduğu sürece...'' dediği tarihin 1927 olduğunu, insanın seyir defterinde halihazırdaki zaman biriminin 2007'yi gösterdiğini dehşetle farket! Dünyanın içinde bulunduğu vaziyeti bir kere daha tahlil et, düşün, taşın, kaşın, ne halt edersen et!..Oku oku yaz, yaz yaz oku, topu at, ipi tut. Cin Ali'yi bacağından yakala, eşek sudan gelinceye kadar döv! Yap birşeyler işte, bana sorma. Zaten canım sıkkın...

- Sıvı arapsabunu kullan, Liva Pastanesi'nde sık sık limonlu ya da çikolatalı-fıstıklı pasta ye, su kesintisine karşı 19 litrelik galonu hep dolu bulundur, dün yaşanan susuzluk kâbusunu unutma, gece 24.00'e kadar kesinti bildirip seni saat 02.00'ye kadar tıssslayan musluklar önünde bekleten, sabah 09.30'da aslında geceyarısı vermesi gereken suyu hâlâ verememiş olan ASKİ isimli cici kuruluşa dair düşüncelerini seslendirme, içinden söyle! Kayseri'de bulunup Türkiye'nin her tarafına ürün gönderebilen ''Nostalji Sofrası''nı millete tavsiye et. İsteyen istediğini sipariş etsin, afiyetle yesin. Sol ayak başparmağının tırnağı niye çorap kaçırıyormuş, hesap sor bakalım, sağ ayakta böyle bir vaka olmadığını, çorapların hep tek taraflı delindiğini anlat, giderek sesini yükselt, bağır çağır, slogan at, huzursuzluk çıkar, ayak tırnakları arası kimlik sorunu yarat, nifak tohumları ek, ortalığı iyice karıştır, sonra kenara çekil seyret...

- Alışmaya çalıştığın sol meme protezinle bir daha konuşmayı dene; ikide bir sağa doğru kaymasın, protezse protezliğini bilsin! Ameliyat olalı dört ay oldu artık, yoksunluğunu bilinçaltına kabûl ettir. Uykunda göğsün yerindeymiş gibi hissettirmesin sana, ''hayalet organ kaşıntısı'' vaziyetine kanma, orada kaşınabilecek birşey yok. Her seferinde bu oyuna gelme, protezini de ''bir daha sağa kayarsan seni bıçakla patlatırım, ona göre!'' diye tehdit edip korkut, istersen ardından ''Orhan Pamuk akıllı olsun, akıllı!..'' diye de bağır, devir böyle şimdi, yükselen değerler böyle emrediyor. Zamana, zemine uy, enayilik etmeeee! Kökü dışarıda, ithal bir silikon proteze haddini bildiremiyorsan topla pılını pırtını Trabzon dolaylarına git, buralarda işin ne lan senin?..

- Sen herkese anlayış gösterirken senden iyisi yok, biraz da sen anlayış beklediğinde etrafında kimseler kalmıyorsa eğer durduğun yeri, bulunduğun noktayı bir daha kontrol et hayat haritası üzerinde, belki kaybolmuşsundur, olamaz mı? Her durumda güçlü olan, her koşulda ayakta duran için çözülmek, dizlerinin üzerine çökmek diye birşey olamaz artık, bunu nasıl atlarsın? Hep yaptığın şeyler bir zaman sonra vazifen olur, aksine davrandığında fena ayıplanırsın, dahası yalnız bırakılırsın. Yürüdüğün yollara ekmek kırıntısı serpme, onları kuşlar yer, sonra yolunu bulamazsın. Eteklerindeki taşları dök o yollara sen en iyisi, böylece kaybolmazsın. Sus; bazen asla susmaktan daha güçlü haykıramazsın. Acılarını da zamanında çek bundan böyle, ''benim ertelenmiş çok acım var, ancak fırsat bulabildim, ne olur anlayın beni'' dediğinde dibine geceyarısı sarhoşlarının kustuğu ve sonra sallana sallana uzaklaştığı bir sokak lâmbası kadar yalnız kalmayı istemiyorsan elbette... Artık şunu sok kafana, sen kendi filminde kendinden başka kimseyi oynatamazsın, tamam mı? Ha şöyle, nihayet, aferin be. SON...

Advertencia/ Uyarı...

2006-10-18T20:29:00.002+03:00

Şşşşşşt, durun bir dakika, size söyleyeceklerim var, aloooo, kime diyoruuum?..

Size ilk söylendiğinde önce şaşırıyorsunuz, hiç te beklediğiniz bir durum olmuyor genellikle, ne kadar konuya vakıf olsanız da...

Şaşkınlık devresi inanamama durumu ile de karışabiliyormuş doktorların söylediğine göre, ''nasıl yani, ben mi, hadi canım siz de, daha neler'' vaziyeti az rastlanır birşey değilmiş.

İşin bundan sonraki kısmında, yani ikna olup inandıktan sonra öfke duyulabiliyormuş tabii, herkese ve herşeye yönelik bir öfke, atlatılması zor olan aşama belki de bu çünkü kişinin bizzat kendine, yakın çevresine ya da kaderine karşı duyduğu öfke ve isyanın sonrası...

Depresyon, evet... ''Evet ama neden ben?'' dönemi. Bu dönemde psikolojik yardım alınması gerekebiliyor. Hastanın yakınları için de epey güç bir aşama bu, çünkü bu tarz depresyon tek başına yaşanan birşey değil genellikle. Tanı sonrası birçok hasta depresyona girerken yakınlarının da benzer duygu bozulmaları yaşadığı sıkça gözleniyor.

Akıbet başa gelmiş; üzülmek, haykırmak, tepinmek, öfkelenmek, inkâr etmek, inanamamak, ağlamak, hata aramak, suçlamak falan sırasıyla yaşanmış bitmiş. Artık durumu sükûnet içinde kabûl ederek gerekeni yapma zamanıdır, buraya kadar hasta kaprisi hakkınızı kullandınız varsayalım, üzgünüm ama bundan sonrası için artık bu duygu durumları hiçbir işinize yaramayacak. Çabuk toparlanın derim.

Peki; bütün bunların hiç yaşanmaması ihtimali yok mu? Elbette var, olmaz olur mu? İyisi mi siz kendi kulağınızı baştan kendiniz çekin ve bilin; kanserin her türü sinsidir ve erken teşhis edilmezse ölüme yol açar. En kolay teşhis edilen kanser türlerinden biri meme kanseridir. Her kadın kendi kendine yapacağı muayene ile şüpheli kitleleri doktorlardan önce farkedebilir ve müdahale edilmesini sağlayabilir. Ayrıca 40 yaş ve üzerindeki kadınlar yılda bir kez mammografi çektirmeli, memelerinde meydana gelen ve alışılmış olmayan değişimlerin üzerinde mutlaka durmalıdır. Ultrasonografi tek başına meme kanseri tanısı için yeterli değildir, bunu aklınızdan çıkarmayın.

Her dört kadından birinde görülme olasılığı olan ve oranı giderek yükselen meme kanserine karşı hem siz tetikte olun, hem de yakınlarınızı ve çevrenizi uyarın. Kadınlarda en yaygın kanser türlerinden birinin meme kanseri olduğunu, her kanser türünde olduğu gibi meme kanserinde de erken teşhisin hayatî önem taşıdığını, teşhis için biopsi, kimi ağrılı tetkikler ve ufak ameliyatlardan asla kaçınılmaması gerektiğini, eğer meme kanserine yakalanmışsanız ''mastektomi'' denen meme çıkarılması ameliyatının hayatınızı kurtarabileceğini ve bunun bir kadının bittiği yer olmadığını, ancak sağlıklıysanız güzel olabileceğinizi sakın unutmayın. Sadece siz öğrenmeyin, çevrenize de öğretin ve uyarın. Sağlıkla...

Testigo/ Tanık...

2006-08-27T02:45:00.002+03:00

''Ben egom değilim; egom yalıtılmış ve yalnızdır. Ben kişiliğim değilim; kişiliğim ilişkilerin bir birleşimidir. Ben değişmez gözlemciyim...''
Derindeki Yara/Deepak Chopra

Gözlüyorum şu sıra; herşeye tanıklık ediyorum. Gece sessizliğinde küvete damlayan suya, uykusunda iç geçiren kedinin soluğuna, giderek kararan gümüş kolyeye, yatağın köşesine çarpıp kırılan ayak tırnağıma, doluyken boşalıveren ve hiç sonu gelmeyecekmiş gibi görünen turuncu-beyaz ilaç kutularına, ahşap basamakların gıcırtısına, duvarda öylece duran tombul sivrisineğe, birden çıkıp perdeleri havalandıran esintiye, içimdeki basıp gitme isteğine... Telefonlar çalıyor durmadan, artık kim aramış diye de bakmıyorum. Hastayım; bu durumun kendine özgü yasaları var. Sıradışılığı gözlüyorum, zamana tanıklık ediyorum. Ve kepenklerin yeniden gümm diye ineceği o zamanı bekliyorum. Narkoz. Karanlık. Zamandan ve zeminden kopuş. Sonrası? Yazara bırakalım, o senaryosunu nasıl biçimleyeceğini bilir. Ben şimdiki zamandayım, tanıklık ediyorum, gözlüyorum. Ve ''mış''lı geçmiş zamanları özlüyorum...

Ayudante/ Yardımcı...

2006-08-05T14:28:00.002+03:00

Yattığım yer neredeyse pencereye bitişik, gün doğumundan akşam alacasına, karanlık geceden şafak sökümüne kadar zamanın tüm renk ve boyutlarını gözleyebiliyorum buradan. Tahliller için servis servis dolaşmadığım zamanlarda ya da diğer koğuşlarda değilsem yatağımdayım. Düşünmek için çok zaman var. Düşünüyorum; düşünürken bazen pencereden giren ışıkla oynuyorum. Akşama doğrulardan birinde kolumu pencereye uzatmışken Michelangelo geldi aklıma,
''Capella Sistina''nın tavanına nakşettiği o muhteşem resmin detayı, ''Hands/Eller'' bölümü. Burada Tanrı'nın benim başparmağıma dokunan parmağı gözle görülemiyor ama orada aslında, bu tür uhrevî meseleler dijitallikten hoşlanmıyor bana kalırsa. Ben uzattığım ele doğru uzanan ve parmak ucuma dokunan o gücü hissediyorum, Vatikan'da, Sistin Şapeli'nde de hissetmiştim. Yanımda kimse yoksa bile O mutlaka var, bunu biliyorum...

İyileşeceğim ve gideceğim. Hastaneden ve Ankara'dan değil yalnızca, meftûnu olduğum kraliçe kentten ve bu ülkeden de gideceğim. İstanbul ile aşkımız sona erdi artık, onu asıl sahiplerine bırakacağım, daha fazla kurtarmaya uğraşamam, beni aşıyor. O devrik kraliçeyi duvar diplerine işeyen, nara atan, sokaklara tüküren, hafta sonları deniz kıyısına sülalece koşup denize sırtını dönerek duman dumana et pişiren, çocuğunu manolyaların dibine çömdürüp çiş-kaka yaptırtan, geride karpuz kabuğu, naylon poşet, pet şişe ve bütün diğer sefil kalıntılarını bırakıp bir sonraki hafta sonuna kadar çekip giden, pencereden, balkondan halı silkeleyen, kendi ürettiği pislik ve rezalete hiç bakmadan kediyi, köpeği, kuşu ve diğer cümle mahlûkatı hayatında istememeyi şehirlilik sanan, askere adam gönderirken ya da düğünlerinde ancak 25 YTL.lik Eminönü altgeçidi işi kuru-sıkısıyla havaya manyak gibi ateş ederek sevincini ifade edebilen, solaryumda kararmayı ve manken insanları ile aynı ton sarıya kafa boyatmayı sosyetiklik sayan, moda olan ne halt varsa alıp, parası yetişmezse ucuz taklidine fit olup sahteliği paçalarından aka aka ortalıkta salınan, tektipleşmeyi, kitabını, filmini buna göre seçmeyi ''trendy''lik zanneden, sûreti ile kafası arasında millerce mesafe olan, jipi, fiyakalı cep telefonu, markalı gömleği-pantalonu, ''cadde'' gürûhunda raconu olan ve fakat kafasının içi tın tın, maneviyatını ne zaman kaybettiğini dahi hatırlamayan, vicdanını nerede düşürdüğünü bilemeyen, merhameti de boku püsürü gibi kanalizasyondan akıp gitmiş, insanlığını da bol soğanlı,isotlu kebap gibi çiğneyip dişlerinin arasından tırnağı ile çıkartmış, genel tuvalette sifon çekmeyen, el yıkamayan, diş fırçalamayı haftada bir yapılması gereken bir şey olarak gören, trafik, yaya, sürücü, kentli, köylü, hasta, doktor, esnaf, sanatçı, sporcu, politikacı, eğitici ve bırakalım bunları evvelâ ''insan'' olma adabından habersiz ''sürü''ye bırakmaktan söz ediyorum yani. Onlar otursun İstanbul'da, havasını onlar solusun, suyunu onlar içsin! İyileşeceğim ve gideceğim, sınırların dışına çıkacağım, hiç aramayacağım, özlemeyeceğim. Nereye gitsem karşıma çıkan bu sarsak, aptal, kimliksiz, niteliksiz insan modeli ve onun yarattığı sistem artık hasta ediyor varlığımı, ''kanser ettiniz ulan beni'' diye bağırsam ne değişir, istesem de kalamam zaten. Şu hep söylenen ''geçmişi sevgiyle bağışla ve serbest bırak'' hikâyesi bu memleket için geçerli değil kardeşim, o huzurun ve iyiliğin hâlâ varolduğu yerler için söylenmiş. Şimdi iyileşmeyi bekliyorum; elimi ışığa doğru uzatıp Tanrı'nın yardımcılığını diliyorum, parmağımın ucuna dokunan o güçle düzelecek herşey, biliyorum. Ne ilaçlar, ne doktorlar, ne de başka hiçbir şey bu kadar ''yardımcı'' olamaz bana içinde bulunduğum şu hâl içinde, fotoğrafta görünmüyor belki ama ben O'na dokunuyorum. Ruhuna rahmet olsun be Michelangelo usta; asla aklına getiremeyeceğin bir yerde, bir hastane odasında iyileşmeyi bekleyen bir hastanın parmak ucundasın işte, ben asıl buna derim evrensellik diye, parçadan bütüne, bütünden kimbilir nereye?..

(*) Yukarıdaki fotoğrafı unutmayın, herşeyi yoluna koyup gitme vakti geldiğinde parmağımın ucunda gidilecek coğrafyanın resmini göreceksiniz. Sevgili ''gecea'' gene göstermiş hünerini, yaptığı kolaja bayıldım:) Eski reklâmlardan birinin sloganı gibi: ''Sağolasın gecea...''

Galera/ Hastane koğuşu...

2006-08-03T21:45:00.002+03:00

Zaman farklı akıyor burada, dışarıdaki kadar hızlı değil, tuhaf bir ritmi var. Gün sabah 06.00'da başlıyor Ankara Numune Hastanesi 2.Cerrahi'de, ''Handan Demiralp, saat 10.00'da ultrasonun var, aç kalacaksın, su içebilirsin'' diyor koğuş görevlisi. Öğle yemeği normal saatte, akşam 17.00'de de akşam yemeği servisi başlıyor. Biraz pilav, salata, yoğurt, çünkü diyet sebze de kıymalıymış bugün, yerine yoğurt veriliyor bana o yüzden. Vejetaryenlik kurallarıma mönü uydurmanın başka yolu yok. Kol damarlarım bitik vaziyette, elden giriliyor artık. Yatağımın yanındaki pencereden Ankara görünüyor, ışıklı, huzurlu. ''Uykunda konuştun bir ara'' diyor koğuş arkadaşım Nilgün, ''öyle mi'' diyorum, ''konuşmuşumdur, işim bu ya benim''. Gülümsüyoruz karşılıklı, susuyoruz sonra. Hastane koğuşunda zaman damlıyor adeta, akmıyor. Geceler uzun mu uzun, altı kalın naylonlu hastane yatağı sıcağı üçe katlıyor, ter basıyor sık sık. Kolonyalı mendil ritüeli var, tekrarlanıyor habire. Yan koğuşta yatan kanserli adamın ''Ankara Misket Havası'' melodili cep telefonu sürekli çalıyor, oynak dijital melodiye adamın hıçkırıkları karışıyor. Herkesin her halükârda sustuğu bir yer var gene de, uyku acıları örtüyor. Gece vizitine kadar uyumalı biraz, ateşim normal, tansiyon fena değil, durum idare eder. İçimde habire dönüp duran aynı ilâhî anons: ''Bu da geçer Yâ Hû, bu da geçer...''

Pasaje/ Geçit...

2006-07-19T21:14:00.002+03:00

Yarısını tuttum
çocuk doktoru
olmamı isteyen anneme
hasta yatağında verdiğim sözün
doktor olamadım ama
çocuk kaldım...

Sunay Akın/ Kaza Süsü

Oysa büyüyor çocuk olan herşey zamanla; büyümek belki de en acımasız, en hoyrat tarafı zamanın. O pek meşhur ''içteki çocuk'' giderek daralan bir alana sıkışıp kalıyor sonunda, ''yapma bakiym'', ''sus, otur'', ''akşam baban gelince görürsün sen'' ler arasında bir avuçluk evcilik alanı kalmış ise ne âlâ. Ve sonra; hastalıklarla tanışıyor büyüyen varlık, belki o zaman kavrıyor hastalık denen şeyin her zaman kızamık şekeri kıvamında, şımarık ve nazlı bir ateşten ibaret olmadığını. Ateşli alınlara dokunan serin ana-baba eli elbette çok daha iyidir diye düşünüyor insan doktorların damarlarına batırıp çıkardığı şırıngalardan. Ve bedeninde olan bitenleri kavrayamadığı, sebebini anlayamadığı zaman dönüyor o masum ve geçici çocukluk hastalıklarındaki haline. Bu defa konu alındaki el ile halledilemiyor lâkin; ''kuşku'' diyorlar, ''ameliyat'' diyorlar, ''hastaneye yatacaksın'' diyorlar adama, ''hadi yaa, o da nedenmiş'' kısmını çabuk geçmek gerekiyor bu kez, hastalık karşısında zaman ''aman'' falan dinlemiyor...
Girne sahilinde bıraktığım ayak izlerimi çoktan silmiş olmalı Akdeniz, haklı tabii, değişmek gerek, hiçbir şey varolduğu ''an''da kalamaz. Ben de değişmek zorundayım, yüklerimden kurtulmak, kendime dert ettiğim ne varsa tek tek gözden geçirmek, belki önceliklerimi değiştirmek, artık kendimi daha çok önemsemek zorundayım. Zaman bana bunu emrediyor şimdi, ''yoksa''ların yok edilme vakti. Kısa bir süre sonra uzanacağım ameliyat masasından beynimi ve varlığımı ağırlaştıran, bana ait olmadığı halde bende varolmakta ısrarlı ve doktorların ''kuşkulu'' dedikleri o şeyden kurtulmuş olarak kalkmayı diliyorum. Bir geçit var önümde, öyle ya da böyle geçmek zorundayım. Elimi tutup ''korkma, yanındayız'' diyen, bana sarılıp enerji ve güç veren, ''neler neler geçti, bu da geçer yâhû'' diyerek hastalığıma meydan okuyacak direnci kazandıran tüm sevgili ''dost''larıma inşallah sağlıkla geri döndüğümde gönlümce teşekkür edebileceğim. Şimdi ne desem boş çünkü. Bir de ''dost'' kılığına girmişlerim var tabii, onlar yüzüme ''ah vah'' edip daha önce yaptıkları gibi yokluğumda ardımdan konuşacaklar. Olsun, hepsini şimdiden affediyorum. Onlar da tekamüllerinin daha üst boyutuna geldiklerinde, zor sınavlardan geçip başka bir noktaya ulaştıklarında anlayacaklar nasılsa, zamana bırakıyorum. Anladım ki; ''kötü''yü silip yok etmek benim harcım değil, hükmedip yargılamak ise hiç değil. Cezayı büyük sistem tayin eder ve mutlaka uygular. ''İyi'' iyiyi, ''kötü'' kötüyü çağırır, bunlar hep birbirini ve benzerini çoğaltır. Şimdi; siz sevgili okuyucularımdan bir isteğim var. Elbette burayı okuyan herkesin eşit derecede ''sevgili'' olmadığının da farkındayım, çünkü düşmanlarım dostlarımdan daha ilgili takip ediyor yazdıklarımı, daha hırsla okuyor onlar, sözüm bu yüzden sadece ''sevgili'' olanlaradır. İçinizde akıp çağlayan, devinip çoğalan ve hep varolduğuna inandığım o ''iyi'' enerjiyi gönderin bana, kiminiz dualarıyla, kiminiz düşünceleriyle, kiminiz sözcükleriyle yapabilir bunu, biliyorum. Bu dar geçitten geçerken ihtiyacım olan tek şey bu. Başka hiçbir şey istemiyorum. ''İyi''yi çoğaltacağınıza, ''iyiliği'' büyüteceğinize inanıyorum. ''Kötü'' var ya; uğraşırken bazen eline bulaşıyor insanın, yıka yıka çıkmıyor. Ben elimi yıkayabildiğimi sanmıştım, meğer becerememişim, ''kötü huylu'' dedi doktorlar. Şimdi benim içimde ''iyi'' ile ''kötü''nün savaşı var. ''İyi''nin kazanmasını isteyenler, biliyorum, yanımdasınız. Diyelim ki ''kötü'' kazandı, olur ya; (bilirsiniz, hayatımızda kötünün iyiye galebe çaldığı zamanlar ve durumlar da yok değildir) o zaman da söz verin bana, kumsaldaki ayak izlerini benim adıma hep saklayacaksınız. Siz benim ne demek istediğimi herhalde anlarsınız. Anlaştık mı?...

Conversaciõn/ Söyleşi...

2006-06-28T17:44:00.002+03:00

- Eskisinden çok daha fazla çalışmak mecburiyetinde kalıyorum, gerçekleri görmemekte ısrarlı olanlara gerçekleri anlatmam lâzım, bu nedenle sık sık seyahat ediyorum. Emekli olduğumda rahat edeceğimi sandım ama hiç te öyle olmadı...

- ''Megali İdea'' eskisinden çok daha güçlü olarak yaşamaktadır, kimse kendini kandırmasın!..

- Bekir Coşkun'u severek okuyorum. Basın önüne köpeğimle çıkmaktan hiç çekinmedim, niye çekinecekmişim ki? Hayvan sevgisi insan sevgisi ile denktir, birini sevmeyen diğerini zaten sevemez!..

- Kıbrıs'ta tek bir millet yok, iki ayrı halk ve hükümet var. Bu niçin anlaşılmıyor hâlâ? Şaşıyorum...

- Türkiye Kıbrıs'tan çıkarsa Kıbrıs'ta Kıbrıs Türkü azınlık olur ve Kıbrıs Yunan adası haline gelir. O zaman da Türk ordusu bayrağını sancağını dürerek, şehitlerin kemiklerini torbaya koyup Anadolu'ya başı eğik döner!..

- Kıbrıs'ı vermekle Türkiye AB yolunda hiçbir şey kazanmayacaktır...

- Kıbrıs Rumu Yunanistan ile birleşmiş, AB'ni de arkasına alarak Kıbrıs Türkünü kolonize etmek istemektedir. Buna cevap kesinlikle ''HAYIR'' olmalıdır!..

-Tekne ile Türkiye'den gizlice ayrılıp neden Kıbrıs'a gittim? Kaza eseri Rum tarafına çıktığımda neler oldu? Beni niçin tanımadılar? Kimliğimi açıklamak zorunda kaldığımda neler düşündüm? Rumlar beni geri vermeselerdi Kıbrıs'ı bilemem ama bana neler olacağını gayet iyi biliyordum. Rum komutan çeşmeden su içerken elime niçin vurdu ve su içmemi engellemek istedi? Silahımı çekip önce arkadaşlarımı, sonra da kendimi vurabilirdim, neden yapmadım?..

- Benim acılarımı yaşamaya fırsatım olmadı ki, küçük oğlumun cenazesine bile yetişemedim...

-Hâlâ çok okuyor ve fotoğraf çekiyorum. Yorulmadım. İnsanoğlunun çiğ süt emmiş olduğunu ilk nerede ve nasıl öğrendim? Tekir kedime ne oldu?..

Bu heyecanlı röportajın tamamını dinlemek için...

Aguel lugar/ Orası...

2006-06-26T19:24:00.002+03:00

Otomobilimiz bahçe içinde, eski tip, tek katlı şirin bir evin önünde durdu. ''Ne güzel ev'' dedim, ''niye geldik buraya biz?'' Meğer burası çocukluğumdan beri belleğimde duran o meşhur banyo fotoğrafının çekildiği yermiş, yani ''Barbarlık Müzesi''. Odalarında Kuzey Kıbrıs'ta yaşanan olaylara ait sarsıcı fotoğraflar sergileniyor. Eve girdiğinizde burada yaşananları bilmeseniz sakin, huzurlu bir aile evini ziyaret etmekte olduğunuzu sanabilirsiniz. 1963'ün Aralık ayında yaşanan olayın duvarlardaki izleri bozuyor bu genel sükûneti, ev sessiz, sakin. Herhalde o gece kapı tekmelendiğinde de öyleydi, çocuklar uyumaya hazırlanıyordu. Babaları görevdeydi, evde anneleri, komşuları birkaç hanım ve ev sahipleri vardı. Hayatın ritmi onlar için ansızın ve geri dönüşsüz bir şekilde değişti, çünkü orada, o gece öldüler. Ağır yaralı kurtulanlar vardı; mahalleden komşular Işıl Cankan, annesi Ayşe Cankan (2 İrfan Bey Sokak'ta, yani katliam evinin bulunduğu yerde bir bakkal dükkânı işletiyorlarmış hâlâ, görüşme fırsatım olmadı), Növber İbrahimoğlu ve Hasan Yusuf Gudum. Sonuncu kişi uzun süre yaşadı, tuvalette kurşunlanan eşi Ferdiye Gudum'un ve diğer hane halkının öldürülüş hikâyesini bu evi ziyaret edenlere anlattı, o geceyi yaşayan ev sahibi Hasan Yusuf Gudum amca da hayatta değil artık, üç sene evvel vefat etmiş, eceli ile ölmüş. Yedi odalı bu evin bir odasında ikamet etmesine izin verilmiş daha sonra, 1966 senesinde ''Barbarlık Müzesi'' olarak ziyarete açılan evde yani aslında kendi evinde ölümüne dek yaşamış ve gelenlere bizzat rehberlik etmiş Gudum, ben yetişemedim kendisine:(

Fotoğraflarda siyah çerçeve içine alınmış yerler o geceden kalma kurşun delikleri, küvetin ön kısmındaki siyah çerçeveli bölümde ise kırk küsûr yıldan bugüne kalabilmiş kan izleri seçiliyor. Tavanda camla kaplı bir kısım var, öldürülenlerden birinin parçalanan beyninden geriye kalanlarmış çünkü bu banyoya olaydan sonra girenler tavandan kan pıhtıları ve et parçaları sarktığını anlatıyor tarihî belgelerde. Küvet, ortadaki sabunluk ve eski model termosifon aynen muhafaza ediliyor, katliam fotoğrafına dikkatle bakarsanız göreceksiniz. Bu banyonun hemen yanında yer alan küçük tuvalet kısmındaki sifon kurşunlarla parçalanmış, parçaları orada duruyor. Tuvalete saklanan ev sahibinin eşi Ferdiye Gudum burada taranarak öldürülmüş. Hemen yan taraftaki holün sonunda o günden kalan kanlı bornozlar, terlik ve şahsî eşya sergilenmekte. Ferdiye hanımın (bazı kaynaklarda adı Feride olarak geçiyor) ölürken ağzından fırlayan kırık takma dişler ve bir parça siyah saçlı, kanla yapışık kafa derisini görebiliyor ziyaretçiler, muhtemelen o da duvara yapışık bulunmuş...

İngiliz Daily Express gazetesinden Rene McColl ve Daniel McGeachie ile birlikte Ömer Sami Coşar ve belki birkaç kişi daha cesetler henüz oradayken fotoğraf çekmişlerdi. Çok zor koşullarda Kıbrıs dışına çıkarılan bu fotoğrafların ulusal ve uluslararası basında manşette yer alması elbette gecikmedi. Ailesinin yok olduğu kendisine bir türlü söylenemeyen Dr.Binbaşı Nihat İlhan da sonunda kötü haberi aldı, evine girmesine izin verilmedi. Ailesinin cenazelerini uçakla Türkiye'ye götüren İlhan onları son kez, toprağa verilmeden önce gördü. Eşi Mürrüvet hanımın yüzünde kırık bir gülümseme olduğunu, çocuklarının ve eşinin yaralarından olayın üzerinden beş gün geçmiş olmasına rağmen hâlâ kan sızdığını ve buna kıyamayan Dr.İlhan'ın kurşun deliklerini pamukla tıkayıp ailesini eliyle yıkadıktan sonra alınlarından öpüp toprağa verdiğini kendisi ile daha sonra yapılan bir röportajdan öğreniyoruz. Dr.İlhan ailesinin cenazeleri ile oradan ayrıldıktan sonra bir daha ne Kıbrıs'a, ne de Kumsal Mahallesi'ndeki o eve adım atmadı. Ankara'daki evinin bahçesine diktiği dört fidana eşinin ve çocuklarının adını vererek her sabah onlara ''günaydın'' deyip sulamadan günü başlatmadı...

Bana gelince; o banyonun kapısı önünde uzun süre dikilip kaldım. Güç almak için dayandığım duvarda, elimi koyduğum yerin hemen altında bir kurşu deliği bana bakmaktaydı. ''Nedenini sen de bilmiyorsun, değil mi?'' dedim ona, ''nereden bileceksin ki?'' Sustu kurşun deliği, utandı, konuşmadı. Yeşil boyalı duvarlara çarpıp yankılandı karşılıklı suskunluğumuz. Gözlerimi kapadım sıkı sıkı, yeniden açtım sonra, aynıydı banyo, sakin, suskun, dilsiz. Hiç büyümeyecek o çocuklar ve üzerine düşüp kaldıkları anneleri, küvetin kenarından sızan kanlar, kurşun sesleri, barut dumanı, kırık camlar, dökük sıvalar, hiçbiri yoktu artık. Bir Ağustos böceği şarkı söylüyordu evin bahçesinde, açık camlardan içeri doluyordu inatçı, kesintisiz şarkısı. Cehennem sıcağı bir öğle sonrasını yaşıyordu Lefkoşa. O fotoğrafın çekildiği banyoda ben de fotoğraflarımı çektim ve işte, paylaşıyorum buradan. İntikam adına, öç adına hatırlanmasın sadece lûtfen, savaşın anlamsızlığı ve acımasızlığı üzerinde düşünülsün, ders alınsın. Kimbilir, belki birgün?.. Kumsal'daki evden çıktım, güneş gözümü kamaştırdı. Havada limon çiçeği kokusu vardı belli belirsiz, Ağustos böceği şarkısını sürdürmekteydi. O eve hüzünle veda ettim, ''orası''nı ise hiç unutmayacağım kesin...

Bañera/ Küvet...

2006-06-26T00:21:00.002+03:00

''Kanlı Noel'' olarak tarihe geçen seneyi ve Kıbrıs'ta, Kumsal Mahallesi'ndeki evde yaşananları çoğunuz biliyor olmalısınız. Ayrıntıları bilmeyenler belki vardır ama en azından bu fotoğraf kalmıştır belleklerde diye düşünüyorum. İşte ben o banyoya girdim, o küvetin yanına kadar gittim. Boştu küvet, hafif sararmış fayanslarıyla banyonun kapısında donup kalan bana bakıyordu, hiçbirşey konuşmadık, öylece bakıştık karşılıklı. Sonra ben geri geri yürüyerek çıktım o banyodan, belki de aslında çıkamadım, orada kaldım. O ev yani bugünün ''Barbarlık Müzesi'' ve o banyonun bugünkü fotoğrafları çok yakında, ''Tırmık İzi''nde...

''Ateşten Geçen Adam'' ve...

2006-06-22T00:25:00.002+03:00

Kişisel tarihime özel harflerle kaydedilen, benim için çok önemli, çok anlamlı ve çok keyifli bir röportaj yapma fırsatım oldu Lefkoşa'da. Sevgi, hüzün, acı, mutluluk, onur, kırgınlık, merhamet, cesaret, yalnızlık gibi birçok insanî duygu ile nakışlanan, tarih içinde karanlık zamanlardan aydınlığa, aydınlıktan yeniden karanlığa uçan, kimi zaman kilitlenen, kimi zaman ise su misali akan olağanüstü bir söyleşi. Evlât acısından hayvan sevgisine, esir düşmekten müzakere masasını terketmeye kadar geçmişindeki hemen herşeyi ''Kıbrıs davası'' ile yoğurup anlattığı görkemli ve sarsıcı hayat hikâyesi; O'nunla birlikte ''ateşten geçilen günler''e yolculuk, büyük yalanları, diplomatik ayak oyunlarını, kocaman iftiraları, korkunç zûlümleri ve haksızlıkları bu defa O'nun omuzu üzerinden görmek, bir de O'nun tarafından bakmak ''Kıbrıs'a...
Muhteşemdi, fotoğraflar ve röportaj kaydı pek yakında bu sayfada; bekleyin, başka hiçbir yerde bulamayacağınız bu çok özel röportajı paylaşın...

Universi Dominici Gregis/ Tanrının Bütün Kulları...

2006-06-02T23:06:00.002+03:00

Evet; başlık bu kez Lâtince, arada değişiklik iyidir, değil mi ya? Sağlık sorunlarım sebebi ile bir süre yazamadım ama bu düşünmediğim anlamına gelmiyor kuşkusuz. Uzun süren tetkikler beni epey yordu, asıl sorunumun aşırı yorulmaktan kaynaklanıyor olduğu da ortaya çıktı. Demek ki; ben durduğumu sandığım zamanlarda da duramamışım pek, fren sistemini gözden geçirmek gerekiyor sanırım!..

"İnsan vücudu" üzerinde çok daha öncelerden düşünmeye başlamış bir üstadın çizimlerini aldım sayfaya çünkü bu tetkikler sırasında ben de kendi vücuduma anatomik açıdan bakma fırsatı buldum. Her zamanki gibi kafam karıştı tabii, tıpkı Da Vinci gibi...

Kişi herhangi bir rahatsızlıkla karşılaşmadan önce vücudunun içinde neler olup bittiğini pek düşünmez, bu olağanüstü sistemin nasıl işlemekte olduğu üzerine kafa yormaz. Bedeninin farkına varabilmesi için bir rahatsızlık duyması gerekir, hariç zamanlarda o kendisinden bağımsız birşey değilken hasta olduğunda sanki bedeni farklı bir kavrama dönüşür, oradan oraya hoyratça taşıdığı vücudunun artık başka bir anlamı vardır kişi için. Buna odaklanır, merak eder içinde neyin yolunda gitmediğini ve kendi bedeni içinde tuhaf bir yolculuğa çıkar...

Doppler çekimi sırasında kendi damarlarımı ve kan akış sistemimi gördüm. Damarlarımla daha önce bu anlamda bir karşılaşmamız olmamıştı, açıkçası onları pek te aklıma getirdiğimi söyleyemem. Hani varlıklarını bilirdim de, hiç tanışmamıştık. Neyse; insana ilginç geliyor kendi içine bakmak. "Vay be" diyorsun, "demek ben bunları hep sürüklemişim kendimle birlikte, atarı ayrı, topları ayrı kıvıl kıvıl bir ağ varmış meğer içimde!" Oradan oraya belli bir denge ve sıra ile akan kanıma baktım ekranda, altına müzik döşenebilecek bir görüntü doğrusu, sonra otur izle, "pes valla" de, o cinsten bir durum yani. İletken jelin yapış yapışlığı biraz rahatsızlık verse de, serüven gayet heyecanlı idi, hiç sıkılmadım. Hergün çok sıradan bir tavırla sifonu çekip unuttuğum idrarımı kıymetli bir sıvı olarak elimde taşımak, akciğer grafisi sonuçlarıma "anaaaa!" nidası ile bakmak, damarlarımdan çekilen bir tüp kanı sedimantasyon tetkiki için cebime koyup götürmek falan, hem tuhaf, hem de oldukça eğlenceliydi. Sonuç mu? Efendim; fazla yorulmak, oradan oraya zıplamak yok, oturup ayağını uzatacaksın. Fazla ayakta kalmayacak, uzun süre hareketsiz de oturmayacaksın. Damarlarınla iyi geçineceksin, onlara saygı duyacaksın. Kafanı toplayacak, ona buna sıkılmayacaksın. Bir çember çizip ortasına kendini oturtacaksın, biraz bencil olacaksın. Hadi yaaa, nasıl yapılır ki bu, hiç bilmem? Anlaşılan artık öğrenme zamanı gelmiş, el mecbur öğreneceğiz. "Tanrının Bütün Kulları" arasında varolmanın dayanılmaz ağırlığını biraz hafifleteceğiz. Biz dengeyi tutturamamışız, bölünmüşüz, parçalanmışız bir miktar! Da Vinci usta da asıl şifreyi insan vücudunda aramıştı bence, işte o kadar...

La ciudad de angeles/ Melekler şehri...

2006-05-01T00:41:00.002+03:00

Her sokakta, her ''piazza''da, şapellerde, katedrallerde, çeşmelerde, bahçelerde, evlerin, binaların çatısında onlar var. Belli ki çok uzun zamandır oralardalar, lâkin hallerinden hoşnut görünmekteler, bu çok eski Avrupa kentinin evsahipleri de denebilir onlara, onlar Roma'yı süsleyen melekler...

Hani seslenseniz sanki dönüp bakıverecekler, kiminin yüzünde çok eski hüzünler, kiminde belli belirsiz gülümsemeler, bazen tavan resimlerinde rengârenkler, bazen taştan heykeller, hani ansızın karşılarına çıksanız sanki kanat çırpıp uçuverecekler. Onlar Roma'yı bekleyen melekler...

Sizi onlar karşılıyor, dolaştığınız heryerde eşlik ediyor, adeta peşinizi hiç bırakmıyorlar. Hiçbiri ötekine benzemiyor, elleri, duruşları, bakışları farklı. Uzun, çok uzun sürmüş nöbetlerinden memnun öylece bekliyorlar. Yaşlarını hiç umursatmayan bir güzellikleri var, önlerinden akıp giden tarihi, bugünü ve geleceği izliyorlar. Yüzyıllar boyu üzerlerinde biriken bakışlardan rahatsız görünmüyorlar, milyonlarca fotoğrafa konu olmak yormuş değil onları, bulundukları yerden sessizce zamanın kaydını tutuyorlar. Giderken sizi gene onlar uğurluyorlar. Onlar gezginlere Roma'yı anlatıyor, yol gösteriyorlar. Onca çok olmalarına rağmen hiç bıktırmıyorlar üstelik, bu şehirde onlara rastlamak şaşırtıcı bir durum değil, gayet sıradan, gündelik...

Bazılarının sûretini karartmış zaman; ne savaşlar, ne yıkımlar, ne şenlikler görmüşler, yağmurlarla yıkanmış, rüzgârlarla üşümüşler ama terketmemiş hiçbiri yerini. Utandırmadan üzerlerindeki sanatçı elini, vefakâr bir tavırla saklamışlar hep görüp geçirdiklerini. Asıl konunun kenar süsü olmaktan gocunmaksızın hâlâ sürdürüyorlar sabırlı nöbetlerini. Onlar Roma'nın suskun melekleri...

Sözün özü; Roma şehrinde sadece kuşlar değil kanatlı olan, taşa, mermere, madene, resime, sevince, mateme, öfkeye ve ölüme bile kanat takmış neredeyse şehrin tarihinden gelip geçen sanatçılar. Hoyrat zamanın kanatlarını kıramadığı melekler dört bir yanından sıkıca tutarak koruyorlar hâlâ Roma'nın kadim hikâyesini ama gerçek şu ki; öyle her gelen geçene değil, sadece sahiden dinlemek isteyene anlatıyorlar...

Roma'da meydan güvercinlerinin kanat seslerine turunç çiçeği ve espresso kokuları karışırken zamanın ta içinden şehire bakan melekler hiçbir gezginin yabancılığını yüzüne vurmuyorlar. Hani kaybolsanız sanki elinizden tutup sizi varmak istediğiniz yere uçuracaklar. Binlerce yıllık tarihini adeta balmumuyla kaplanmış gibi taptaze korumuş olan bu görkemli kentten yağmur alacalı gökyüzüne melek kanatlarında bir nîda yükseliyor, bu her kulağa dokunmuyor belki ama isteyen duyabiliyor:
''Ti sento, Dio.../Tanrım, seni duyuyorum...''
(Devamı elbette gelecek...)

Yukarıdaki resim Gian Lorenzo Bernini'nin 1600'lü yıllarda yaptığı ''Ecstasy of St.Teresa/Azize Teresa'nın Vecdi'' isimli eserine ait olup, Roma Santa Maria Della Vittoria Bazilikası'nda tarafımdan- ne yazık ki biraz bulanık olarak- çekilmiştir. Flaş kullanmamak adına binbir akrobatik numara yaptım, ancak bu kadar oldu! Ha, bu eser niye önemli, biraz bekleyeceksiniz öğrenmek için, herşeyi bir başlıkta anlatıp bitirecek değilim ya, sabır efendim sabır, yok öyle yağma:)

Mi padre/ Babam...

2006-02-28T16:48:00.002+02:00

Bir yılda dört mevsim olduğunu öğrenmek istemedi
Akşamları önüne koysa da azalan günlerini
Bıkmadı hayatın memuru olarak yaşamaktan
Emekli oluncaya kadar ölümü geciktirdi.

Daha yaşayacaktı ünlemsiz yaşamını tanımasaydı
Ağzından kan boşanan bir çocuk düşmese kucağına...

Veysel ÇOLAK/ Ötesi Yar- ''Arşivlenen Bir Yaşantıdan''
(Ağustos 1985/ DİZE Yayınları)

''Sevgili Handan Demiralp'e; bir insan yüreğinin en duyarlı yanıyla/ 02.02.1994-Dünya'' diyerek imzalamış kitabını şair Veysel Çolak... Kitap basılalı 21 yıl, bana imzalanalı 12 yıl olmuş. Babamı uğurlayalı ise tam 13 yıl bugünün dünya tarihiyle...
Oysa ki; ben o olmadan yaşanamayacağını düşünürdüm hep çocukken. Çocuk aklım bir türlü kabûl edemezdi gün gelip ''baba''ların da ölebileceğini. Onlar hep kalır, ailelerini bir arada tutar, kötülüklerden korur, eve elinde fileyle gelir, mutfağa girip salata yapar, kırılıp bozulan ne varsa onarır, çocukları düşüp yaralanmasın diye bisikleti selesinden çaktırmadan kavrar, bazen kızar köpürür ama hep varolurlar sanırdım. Evli barklı, hâttâ hiç doğuramayacağı çocuğuna hamile, koca kadındım babam öldüğünde; ''kaybettik'' dediklerinde gene inanamadım, belki inanamadığımdandır uzun süre ağlayamadım. Ancak mezarlığa götürürlerken, evimizin önünde son kez durunca cenaze arabası; pencereden bakıp gördüğümde inandım babamın öldüğüne. İşte o zaman bir feryat koptu ciğerimden, arkadaşlarımın kollarına o zaman yığıldım...

Onu son görüşümde ben hastaydım, ateş içinde, yatakta. Gelip ateşli alnıma dokunmuş ve ''geçecek, önemli birşey değil'' demişti. Bütün mutsuzluklarıma iyi gelmişti bu sözü, o gittikten sonra da kendime hep tekrarladım. Bir daha görmedim ben babamı, bu yüzden hâlâ o son görüşümdeki haliyle alnıma dokunur ve ''geçecek, önemli birşey değil'' der. Ben hâlâ ona inanırım. Bana; içinde bulunduğum durum ne olursa olsun dimdik ayakta durmayı, yenilgiyi kabûl edip boyun eğmemeyi, Allah'tan başkasına yalvarmamayı, savaşmayı o öğretti. Ölümden kılpayı kurtulduğum zaman, hastaneye görmeye geldiğinde de aynı şeyi söylemişti, ''geçecek, önemli birşey değil, çek elini karnından, dik dur!'' Duruyorum babacığım, hâlâ dimdik ayakta duruyorum, herşeye ve herkese rağmen, tam istediğin gibi! 2006 senesi Şubat'ının bu son gününde, çalışma masamın üzerinde gördüm mevsimin ilk uğur böceğini, sana yorup dua ettim, parmağımı uzatıp şarkısını söyledim hem, öyle uçurdum henüz terlik-pabuçsuz minik uğur böceğini:) Ve ne diliyorum hep biliyor musun; beni de seni olduğu gibi apansız bir miokard enfarktüsün alıp götürmesini. Çünkü; ölümün de iyisi, hayırlısı vardır ve yaşadığımız bu ahir zamanda insanın evinde, bir Pazar kahvaltısı sırasında, ağzında lokması ile uçarcasına gitmesi değerli bir armağandır...

Daha konuşacak çok şeyimiz vardı, olmadı. Düşündüğümde ''belki böylesi daha iyi'' dediğim oluyor kendime. Babam dünyanın bu berbat haline tanık olmadı, terörü, doğal afetleri, kıyımları, katliamları, yeni türeyen hastalıkları, medeniyetler çatışmasını, insafsızlığın ve acımasızlığın bu boyutunu görmedi, yaşamak zorunda kalmadı. Benim babamın cep telefonu, laptopu, uydu anteni ve vatandaş kimlik numarası hiç olmadı. O kendi felsefesi içinde kendince yaşamış bir güzel adamdı, içine elma kabuğu kıydığı pipo tütünün hoş kokusu, akşamları yemekten sonra mutlaka içtiği orta şekerli kahvesi, mükemmel elyazısı ile hayata düştüğü notlar ve otoriter sesi hâlâ belleğimde. Son fotoğrafını da ben çekmiştim zaten, göğsünün üzerine boylu boyunca uzanmış bir kedi ile... Kendime aynada her baktığımda biraz daha özlüyorum onu ama biliyorum karşılaşacağız yeniden zamanın bir yerinde ve 13 yıl sonra tekrar diyorum ki: ''hasta la vista mi padre''...

ILUCORIO/ALDATICI...

2005-08-02T02:04:00.002+03:00

Bu gece Goldie Hawn'ın 1991 yılında çevirdiği bir filmi izledim. ''Deceived/Aldanış'' uzun zamandır izlemeyi ertelediğim DVD'ler arasındaydı. Damian Harris'in yönettiği filmde 1945 doğumlu Amerikalı oyuncu ''hafif komedi'' yerine bu kez ''gerilim'' tarzı ile çıktı karşıma. Tesadüf eseri tanışıp aşık olduğu, evlenip bir de çocuk yaptığı adamın aslında herkes tarafından bilinen kimliğinin gerçek olmadığı, ailesinin bile öldü bildiği bu adamın yıllar evvel bir uçak kazasında ölen en yakın arkadaşının yerine geçerek karısını bile uyutmayı başardığı acaip bir öyküye dayalıydı film. Özellikle ikinci fasılda artan gerilim ve bu sahnelerde müzik icra eden senfoni orkestrasının başarısı kayda değerdi. Bunun dışında öyle çok ta iz bırakacak bir film olduğunu söyleyemem... Yönetmen New York'ta kar ve yağmurun egemen olduğu bir kış mevsiminde çekmiş filmi, meteorolojik koşulları da film içinde akıllıca kullanmış. Bu sıcak Ağustos gecesinde bile, izlerken hafifçe ürperiyor ve ''camı kapatayım'' diye düşünüyorsunuz. İnsanın senelerce ''kocam'' diyerek sevdiği, üstelik harika bir evlilik yaşadığı adamın aslında ''o adam'' olmadığı, silik bir ilkgençlik döneminde kendine model aldığı arkadaşının yerine geçerek türlü sahtekârlıklar yapması yanında cinayetler de işlediği ''küt'' diye öğrenilirse ne yapılır? Üstelik; bu adam bir trafik kazası sonucu ölmüş ve karısı da hâlâ yasını tutmakta ise! Evet, öykü oldukça karışık görünüyor ama bu karmaşadan izlenmesi fazla zor olmayan, tempolu bir film kotarmış Harris. En azından soğuk içecek ve çekirdek eşliğinde, kucakta kedi çocuklarla hoş vakit geçirtti bana. Goldie'nin tonu değişmeyen, sarı, fönlü saçları ve sevimli yüzü ile de ''gerilinebiliyormuş'' yani:) Ayrıca; filmin büyük bölümünün geçtiği ev de çok hoştu. Filmde güvercin ve kedi kullanmış yönetmen, her ikisinin de gerilimi arttırmak amaçlı olduğunu ve güvercinlerin kanatlarını ''pat pat'' ederek, kedinin de karanlık koridorda ansızın miyavlayıp ayağa takılarak durumu ''gerdiğini'' söylemek gerekli mi, bilemem:) Hoşgeldin Ağustos...

Çayın Sultanlığı

2005-05-19T22:12:00.002+03:00

Dignidad/Onur Bugün 19 Mayıs Atatürk'ü Anma Gençlik ve Spor Bayramı... ''Onur'' kelimesi aklıma düştü. Uzunköprü'de bir 19 Mayıs yaşadım. Dünya'nın en uzun taş köprüsüne sahip olan Uzunköprü. Yol boyu çeltik ve buğday tarlaları. Uzunköprü'ye yakın bir yerde, bir benzin istasyonunda verilen çay-çorba molası ve benzin istasyonunun mescit olarak yapılmış ancak pek te kullanılmadığı her halinden belli olan küçük odacığında kimbilir ne kadar zamandır hapis kalmış iri bir gece kelebeği... Duvardaki çiviye asılmış tozlu bir başörtüsünün ve yanında asılı duran uzun tespihin üzerinde kanat çırpmaktayken ilişti gözüme. Demir kapıyı ittim ama açılmadı, sonra çay-çorba servisi yapan kadına gidip anahtarı var mı diye sordum, kuvvetli it, açılır, kilitli değil dedi. Kapıyı açıp içeri girdim, toz kokusu, havasız, uzun zamandır girilmemiş belli. Kelebeğe elimi uzattım, parmaklarıma yürüdü hafifçe, kanatlarını çırpmayı bırakmadı. Dışarı çıktık, güneşe, yabanî otlar ve tek-tük gelinciklerin arasına koydum incitmemeye çalışarak, bir ince dala tutundu, kanatlarını çırpmaktan vazgeçmeden. İyi mi ettim, kötü mü? Bilemiyorum, orada bırakıp döndüm. O havasız, tozlu odada beni beklediğine inanmak çok mu romantiklik olur-du?... Kimbilir?

Cân; ''kahve''ye ''krallığı'' uygun gören fikrim, ''çay''a da ''sultan''lığı yakışır buldu, demek ki kahve daha ''alafranga'' bir kavram, ''çay'' ise ''oriental''... Belki bunda, Fransa'da, Paris'te yıllar önce bir sabah kahvaltısında döne döne çay aramış ancak bulamamış oluşumun etkisi vardır, orada kahve-kruasan ikilisi ile kahvaltı ediliyor ya genellikle. Oysa İngiltere'de, Londra'da durum daha farklıydı, kocaman çay dükkânlarında akla-hayâle gelmeyecek kadar çok çeşitte çay satılıyordu. Kokuları, tadları, renkleri, fiatları farklı türlü çeşit çay içinde kayboluyordun... Çay demlemeye ilişkin bir sürü ıvır-zıvır da vardı tabii, zarif fincanlar, çaydanlıklar, süzgeçler, ilginç kaşıklar, limon çatalları, şekerlikler. Çay saklamak için cam, porselen ya da metal kavanozlar, hâttâ çaya dair yazılmış kitaplar, dergiler vs... Ama bütün bunlara rağmen, çay gene de doğuya özgü birşey olmayı sürdürdü kafamda, kahve ve çayı çatıştırmadan, ayrı ayrı sevmek galiba en iyisi. Zaten; çayın da bir ruhu var, sıcak su ile buluşan kara, ince, kıvırcık yaprakların zarifçe gevşeyip açılması sırasında açığa çıkan ruh, suya önce ince damarlar halinde yayılan, sonra tamamını ele geçiren o benzersiz kızıllık, ve tabii koku. Eline aldığın bardak şeffaf ve inceyse hele, o rengi ve kokuyu daha özel yaşatır sana, ve cam çay bardakları içinde dönen metal kaşıkların sesinde herkese göre farklı öyküler saklanabilir... Bırakalım kahve kendi krallığı içinde hüküm sürsün, çay ise ipek örtüler altında, ağır ve azametli bir sultan olarak daldırsın parmak uçlarını sıcak suya, karıştıkları nokta aynı nasıl olsa:)

Dönelim Uzunköprü'ye... Bayraklar, bir örnek giyinmiş, gösterilerini henüz bitirmiş, terli ve heyecanlı yeniyetmeler, gökyüzü kapalı, güneş yok ama hava serin değil. Bir kasabadan umulmayacak kadar modern ve donanımlı kuaför dükkânı, konsere yetişmek için telâşlanan sanatçıların tepesinde birkaç kişi, fön makineleri, fırçalar, firketeler, sprey dumanı, birbirine karışan parfümlerin tuhaf kokusu, makyaj çantaları açık, içindeki malzemeler ortaya dökülmüş. Üstlerinde henüz günlük giysileri olan sanatçıların baş kısmındaki acaip fark, kafalar başka resimlerden kesilip yapıştırılmış gibi şimdilik. Az sonra herkes giyinecek, spor pabuçların, terliklerin yerini yüksek ökçeli, şık, zarif sahne ayakkabıları alacak, kırmızı, vişne rengi boyalı ayak tırnakları ortaya çıkacak. Pullu, tüllü, renk renk giysi buruşmasınlar diye özenle asıldıkları elbise kılıflarından çıkıp asıl askılarına, bedenlere yerleşecek... Telâş, gecikme stresi, çalan telefonlar, ''haydi, çabuk''lar uçuşuyor havada, kuaför aceleyle krepe yapıp kabarttığı saçlarımı toplayıp siyah firketeleri adeta başıma çiviliyor! Bir taraftan ayakkabılarımı giyiyorum, konseri sunacak olan kişi her zaman ''ilk'' ve ''son'' çıkacak olmanın telâşını yaşıyor çünkü, diğerlerinin daha zamanı var. Başıma sıkılan spreyin sert kokusu, gözlerimi kapıyorum kısa bir an için... Aradaki zaman o kadar kısa ki, adeta tekrar açtığımda stadyumdayım, halk bekliyor, tezahüratlar, alkışlar, elimdeki çantayı kulise bırakıp hemen çıkıyorum. Ve; sahne.

Çoğu kişi bilmez ki; bu tarz konserlerin sahnede görülen kısmı aslında çok azıdır, gösteri kısmı yani, kulisleri kimse bilmez, belki merak edenler vardır ama? Tozlu perdeleri olan, genellikle eski birkaç koltuk ya da kanape konmuş, çoğu kez kenarı kırık ya da çatlak bir aynada kendine son kez baktığın tuhaf geçiş noktalarıdır oralar, birkaç saatliğine yaşayacağın, havasını soluyacağın ve ne kadar sefil de olsa, gene kendine ait bir yer olarak göreceğin, içeride kimse yokken kapısı kilitlenen ve herkesin özel eşyasının, çantasının, ıvır-zıvırının kapıdaki bir görevli tarafından korunduğu özel alandır. Sıran gelinceye kadar bekleyeceğin, hava soğuksa ve şanslıysan birkaç teli atmış, bir-ikisi çalışır durumda olan eski bir elektrik sobası ile ısınabileceğin, daha da şanslıysan beklerken bir bardak çay içebileceğin, yoksa şişe suya talim edeceğin, kimsenin duymadığı konuşmalara, dedikodulara ve kimi kez kavgalara tanıklık eden yerlerdir kulisler. İşin bitince geldiğin gibi aceleyle toparlanıp çıktığın, onca koşuşturmadan ve hareketten sonra derin bir sükûn ve yalnızlığa terk ettiğin yerler. Sigara tablalarında birkaç koyu rujlu izmarit, bir köşede boş su şişeleri, buruşuk kağıt mendiller, boşalmış deodorant kutuları, unutulmuş birkaç eşya, saç tokası, saten bir papyon, bazen kaçık çoraplar, teki düşürülmüş küpe, eski bir tarak, sahnede ele tutuşturulan tek çiçekler, yorgun, boynu bükük... Kimse almayı düşünmez onları, kimileri çelenklerden sökülmüş tahta sapları ile, ortadaki masanın üzerine atılı, öylece kalakalır. Kulislerde garip bir hüzün, ince bir yalnızlık, kenarı kırık ya da çatlak aynaların sırrında saklı duran, boyaları akmış, ağlayan palyaço yüzleri vardır, herkes göremez...

Konser iyi geçti, alkışlar, havada uçuşan çiçek yaprakları, artık neredeyse herkeste olan kameralı cep telefonları ile saptanan anlar, hep bir ağızdan eşlik edilen şarkılar, türküler ve millî bir bayramın coşkusu ile sallanan bayraklar arasında geçip-gitti. Son anonsta herkes çıkış kapılarına yönelmiş olur genellikle, öyle oldu. Toparlanan kablolar, mikrofonlar, kılıflarına yerleşen enstrümanlar, aceleyle toplanıp çantalara bu kez gelirkenki gibi özenle değil, öylesine tıkıştırılan eşyalar, etekleri kirlenmiş, kararmış parıltılı elbiseler, dökülen birkaç pul, payet ve kapısı kapatılıp çıkılan kulis odası. Bir sonrakine kadar... Uzunköprü yorgundu, asırlardır üzerinden geçen milyonlarca araç, insan, kolay değil elbette. Ergani nehri atıklarla kirli, köpüklü, akşam alacasında hüzünlü bir şarkı söyler gibi ardımızda kaldı. Gün yavaşça indi çeltik tarlaları üzerinde, otoban önümüz sıra uzadı, uzadı, ayaklarım ağrımış, yorulmuşum, içim geçti, uyumuşum, uyandım; İstanbul... Nice onurlu 19 Mayıs'lara, kutlu olsun bir kez daha.

Kahvenin Krallığı

2005-05-18T03:16:00.002+03:00

Esperanza/umut. Yeni bir gün, kısmen güneşli ama gene rüzgârlı hava, baharın seslerini dinlemeye zaman zaman engel oluyor rüzgâr, kuş cıvıltılarını alıp uzaklara savuruyor sanki... Kahve, masanın üzerinde, her zamanki yerinde, üzerinden ''kahvenin ruhu'' olan hoş kokulu buğu yükseliyor. Hakan geliyor aklıma; birkaç fincan sert, şekersiz, koyu kahve içmeden beynini güncelleyemeyen, günü başlatamayan Hakan:) Kimbilir nerelerdedir şimdi? Kahvenin Krallığı Columbia'da? Belki... O kendi varlığını parçalara bölüp, uzak coğrafyalardaki türlü kadına dağıtmadan, ve onları da bölüp parçalamadan yaşayamaz ki. Kimi için varolmak, bir bütün olarak varolmak değildir, küçük küçük parçalar halinde serpiştirilmek, başka hayatların içine kırıntılarını dağıtmak, böylece çoğaldığını sanmaktır... Ama; kaçınılmaz yazgı odur ki, sonunda kırıntılarını bile toplayamaz olursun, kaybolur hepsi başka hayatlar içinde, çoğalacağına eksilmiş olduğunu anladığında çok geç olur...

Kahvenin ruhu odaya dağılıyor, kediler uyuyor. Uyku onlar için hayatın kenar süsü falan değil, apaçık bir ihtiyaç, uykusuz kalan ya da uykuyu erteleyen kedi belki de yoktur. Bebek kedilere anneleri bir kertenkele avlayıp getirdi bu sabah, getirip yatağın üzerine bırakmış... Oysa karınları aç değil, yedikleri önlerinde, yemediklerini de zaten sokaktakilere veriyorum, gene de çok heyecanlandılar, ilk kez gördükleri, dışarıdaki dünyadan aparılıp zorla getirilmiş bir canlı, tuhaf görünüşlü, kendilerine hiç benzemeyen birşey? Toprağa ilk kez ayak bastıklarında ve güneş gözlerinin içine ilk kez dolduğunda ne hissedecekler? Alt kattaki yatak odasında, yatağın kenarındaki pembe, plastik çamaşır selesi içinde dünyaya geldiler birbuçuk ay önce... O odada büyüdüler, dünyanın pembe plastik çamaşır selesinden ibaret olmadığını kavramaları çok ta zaman almadı ama, bu kez de odayla sınırlı kaldı dünyalarının boyutları. Giderek o da az gelmeye başladı zaten, koridor, banyo, merdivenler, üst kat, mutfak, salon, balkon ve bahçe... Ve ötesini onlar belirleyecek zaten, sonrasına ben nasıl karışabilirim ki? Büyüyorlar, amansızca, korkunç bir hızla, her gün biraz daha, büyüyorlar... Kertenkele ise artık yaşamıyor, hayatı öğretmek adına, av kavramını tanıtmak için tahtaya tebeşirle çizilen bir resimdi belki, ne avcı anne cezalandırılabilir, ne de avın sunulduğu bebek kediler, doğa her zaman kendi şarkısını söyler...

Kahve bardağının altındaki karton altlık beni şimdiki zamandan alıp, yıllar öncesinin Madrid'ine götürüyor, cadde üzerinde bir kahveci dükkânı, Jamaica... Ahşap merdivenler boyunca dizilmiş, büyük, kalın kahve çuvalları. Ve başlarının üzerinde kahvenin ruhu dolaşan insanlar, avuçları içinde sıcak, sert, koyu kahvelerle dolu, büyük fincanlar. Hava çok soğuk, camlar içeriden buğulanmış, dükkânın kapısından girenler önce burunlarını siliyor, sonra kahvenin ruhuna teslim ediyorlar ruhlarını, o zamanlar euro yok, peseta var henüz, güzel, iç ısıtan, dirilten bir kahveyi ucuza içebiliyorsun. Hayata beş dakika ara verip, Kahvenin Krallığı'na giriyorsun, masanın üzerindeki tahta, küçük çanaklarda duran kavrulmuş kahve çekirdeklerinden birini atıyorum ağzıma, çıtır çıtır çiğnedikçe benliğime yayılan tad ve koku beni mutlu ediyor. Dünya üzerinde yaşayan pekçok insanın hissettiği gibi, sonra aklıma Venedik'teki ''askıda kahve'' hikâyesi geliyor, internette halen dolaşıyor. Düşüncenin hızına yetişmek güç, düşünce ışıktan bir kuş, nerelerden nerelere uçuyor...

Çamaşırlar makinede dönüyor, kediler uyuyor, rüzgâr esiyor. Kahvenin son yudumu hayata beş dakika aranın bittiğini işaret ediyor. Kahve bitti ama, ruhu halen odada dolaşıyor...

Tırmık İzi/Comienzo...

2005-05-17T00:33:00.002+03:00

Hayat; bugün de hafifçe çizdi beni, yıllardır yüzümde taşıdığım, hiç kaybolmayan tırmık izi belki zamanla soldu, belirginliği azaldı ama, ruhuma atılan çiziklerin derinliği niyeyse azalmıyor zamanla... Ey Cân, insan burnunun dibinde uzun zamandır yaşanmakta olan ama ayân edilmesi bu denli güç birşeyi ansızın öğrenirse, ne düşünür, ne yapar, bunu ben söyleyemem sana... Hani ufak bir saksıda, çekingen, küçük çiçeklerini yapraklarının altına saklayarak seninle hayatı paylaşan ama hiç konuşamayan bir menekşen vardır, sen konuşursun onunla zaman zaman, dibindeki tabağa usulca su koyar, yapraklarını aralar, solmasın, küsmesin, çiçeklerini esirgemesin istersin ya... Hani onun suskun hali seni incitir, yanında-yöresinde kendine benzer kimsesi olmadığından o derin yalnızlığı içinde gene de yaprak verip çiçek açarak yaşamını sürdürüyor olması gözlerini yaşartır ya... Birşey olmasın diye gözün gibi baktığın ama yalnızlığını azaltamayacağını hep bildiğin o bir saksı menekşenin dibine, senin haberin olmadan birilerinin her gün, azar azar çamaşır suyu dökmesi gibi düşün, sen yaşatmaya çabalarken, koruyup kolladığını sanırken, yanında olmadığın, olamadığın zamanlarda öldürmeye çalışan bir elin varlığını öğrenmek!... Taşımak zordur bunu, yüzümdeki tırmık izinden bilirim. Üstelik; ben o iz ilk günlerdeki kanlı ve çirkin yırtıklığından kurtuldukça ona alışmış, zamanla sabahları uyanıp aynaya baktığımda yerinde duruyor mu diye arar olmuştum, benim bir parçam olmuştu giderek... Ama; buna alışmak mümkün müdür, insan böyle birşeyi aradan uzun zaman geçtikten sonra ''küt'' diye öğrenince, yani çekingen menekşe yavaşça solarken olan-biteni kulağına son sesi ile fısıldadığında ''ya, demek öyle, e ne yapalım, kader böyleymiş, olan olmuş nasılsa'' diyebilir mi, kestiremiyorum şu an. Sahnesi geldiği için, makyajı tamamlanmamış olduğu halde, gecikmenin telâşı ile sahneye çıkmak zorunda olan bir oyuncu gibiyim, belki kafamdaki replikler tamam ama, çok şey eksik...

''Artık dua etmeyeceğim'' diyorsun, belki de haklısın kendince, ama lütfen bana izin ver, senin etmeyeceğin duaları da ben edeyim. Çünkü Cân; ben halen sırtımı dayayarak oturamam bir yere, orada saplı duran gümüş hançerler birbirine değip canımı acıtıyor. Ama aynada her sabah cesaretle bakarım yüzüme, tırmık izim orada mı hâlâ diye... O da ilkten çok canımı acıtmıştı, ama sonra acım geçti, keskin kenarları giderek incelirken izledim onu, şimdi artık yüzüm çok solgun olmadıkça fark edilmiyor bile, ama aradan seneler geçmesine rağmen kaybolmadı, biliyorum, hep orada kalacak, sessizliğe kaza ile, yanlışlıkla atılmış bir imza gibi... Ve ben gene dua edeceğim, kötülüğün silinmeyeceğini bile bile, aptal bir umutla değil ama, bilmiyorum, anla işte. Varolduğunu hep bildiğim ancak hiç karşılaşmadığım birşeydi bu, babamın ölümü de öyleydi. Ancak; bu durumda kimse ölmediği için, kalanlar nasıl bölüşecek bu ağırlığı, hayatın terazisi ne tarafa kayacak, söylemek zor... Zaman sanırım, gene o önümüz sıra koşup ateş kızılı yelelerini savuran ve yüzünü hiç göremeyeceğimiz büyülü at, o koştukça tozlar savrulacak, sonra da tozlar tozlara, küller küllere... dediği gibi filmlerdeki rahiplerin, öyle olacak herhalde. Son sigaram da şimdi bitti...