Salir afuera/ Dışarı çıkmak...

Evet; bugün dışarı çıktım artık. Sevgili gecea'nın önerisiydi, ''IKEA'ya gidip dolaşalım, geçen gittiğimizde fazla zamanımız yoktu, zaman kaygısı olmadan rahat rahat bakınalım bakalım yeni katalogda ne var, ne yok'' deyince ''tamam'' dedim, ''gidelim''... Gecea, F.D. ve Meltem benden önce gitmişler, orada buluştuk. En fazla ilgimizi çeken bölümler bize göre oldukça dar olan 55- 40 metrekare gibi alanların rahatlıkla yaşanabilecek evler olarak tasarlandığı ''minimal yaşama önerileri'' idi, IKEA durumu daha da abartıp bu sezonda 22 metrekarelik bir alan üzerinde çalışmış. Yatak odası, mutfağı, banyosu, tuvaleti, oturma birimi, yemek bölümü olan, kısaca hiçbirşeyi eksik olmayan bu ufak evler gerçekten ilginç. Düşünüp taşındık biz sığışıp yaşayabilir miyiz acaba böyle bir alanda diye, halihazırdaki eşya kalabalığı ile elbette mümkün değil bu. Böyle bir yaşama biçimine geçmek için herşeyi sıfırlayıp yeniden başlamak gerek, ıvır-zıvıra, hantallığa, kalabalığa yer yok çünkü. CD'lerimiz, filmlerimiz, kitaplar, dergiler, dosyalar, biblolar, lâmbalar, mutfaktaki bin türlü ayrıntı, tas tabak tencere, dolaplar dolusu yorgan, havlu, çarşaf vs., gardropları Merakeş Pazarı'na çeviren kılık-kıyafet, ayakkabı, bavul, çanta derken biz hayatta giremeyiz bu tarz bir evin kapısından! Neredeyse tamamını ihtiyacı olan birilerine vererek çok az eşya ile yetinmeyi öğrenmek gerek. Aslında doğru ve pratik olan da bu, hayatımızı zorlaştırıyor sırf hoşumuza gittiği ya da çok lüzûmlu olduğunu düşünerek aldığımız ama bir-iki kullandıktan sonra dolaplara tıktığımız bütün bu eşya, ayrıntıyla boğuyoruz yaşadığımız mekânları. Bu evlerde öyle görkemli ahşap gümüşlükler, büfeler, geniş koltuk takımları, uzun masalar, koca sandalyeler, yayla gibi yataklar falan yok tabii. Kadife perdeler, ayrı kumaştan güneşlikler, dantelli yatak örtüleri, püsküllü kırlentler, sehpa örtüleri vb. dıngırtılardan da eser yok:) Mercimek kadar banyolara hem duş, hem tuvalet, hem de banyo dolabı sığdırılmış durumda, mutfaklar hakezâ... 150-200 metrekarelik evlere yayılıp yayılıp gene de sığamayan bizim milletimize göre değil bu yaşama alanları anlayacağınız. İsveç'li tasarımcıların ufalta ufalta 22 metrekareye indirdiği evleri şaşkınlıkla dolaşan ''altın günü şişmanı'' hanımlarımız tabii ki akıl erdiremeyerek çıkıyorlardı kapıdan, ''aaa, bu kadarı da olmaz ki ama şekerim, cık cık cık'' diyerek:)

Yeni yıl için mumlar, süsler-püsler vardı bolca, aydınlatma ürünleri hoştu, sonra mutfak gereçleri tabii. Ama biz sevgili gecea ile gene en çok ''çocuk'' bölümünde oyalandık sanırım, oyuncaklar, oyuncak saklama sepetleri, çocuk mobilyaları çok eğlenceliydi. Bir çift bambu perde aldım yemek odası için, açık yeşil renkli ve ferah karpuz kokulu bardak mumlardan bir bana, bir gecea'ya, yazı özledikçe yakıp koklamak iyi gelir diye. Geniş halılar biz ''kedili hayat''çılar için uygun seçenek değil, iki küçük el dokuma kilim, gene yeşil tabii:)

Mutfak için bir ''poşet saklama'' zımbırtısı, delikli, çekip almak kolay olsun diye. Bir plastik sulama kabı, uzun gagalı, açık yeşil. Bir adet askılı saksıda ''rhipsalis cassuta'', sarkan, saçaklı, hoş bir bitki... Üzerine renkli kelebekler dikilmiş tül perdelerle yeşil renkte sinekler nakışlanmış ham keten rengi kumaş perdeler hoştu tabii ama bize göre değil, tırmalanıp parçalanamayacak şeyler gerekli bizim evlere. Fazlası www.IKEA.com.tr de, tasarım ev ürünlerinden hoşlananlar için, gördüğüm kadarı ile meraklısı da çok, epey kalabalıktı. Herşey iyi hoş ta, müşteriye yardımcı olmak üzere ortalıkta dolaşan reyon görevlilerinden başlayarak kasa görevlilerine (aslında özellikle onlara sanırım) kadar çalışanlarını tekrar gözden geçirmesi gerek bence IKEA'nın, eskilerin ''sür'at-i intikal'' dedikleri çabuk kavrama olgusu neredeyse tamamında eksik! Anlatıyorsunuz anlatıyorsunuz, öyle boş boş bakıyorlar yüzünüze, hesaplama hataları, promosyonlu fiyatlar konusunda bilgisizlikleri (biz uyarmak zorunda kaldık bu çiçek promosyonlu fiyattan satılıyor diye) ve daha bir sürü detay var IKEA'yı ''bir daha gitmeyi pek te istemeyeceğiniz bir yer'' yapmaya aday! Satılan malzemeleri ne kadar beğenirseniz beğenin, iş çalışanlarda düğümleniyor ve kesinlikle yeterli değiller. Ayrıca; belki ufak bir ayrıntı ama aradığım bir ürünü sorduğumda düşünüp işin içinden çıkamayan bir reyon sorumlusu hanım kız fena halde ter kokmaktaydı:( Yorucu ve zor bir iş olmasını anlayabilirim ama bu açıklayıcı olmaz böyle bir mağaza sözkonusu olduğunda, dikkat etmek gerek ayrıntılara. Nasıl ki IKEA tasarımcıları ayrıntıdan yola çıkarak bütüne varmakta, değil mi ama?...

Nariz/ Burun...

Bir süredir sorun çıkarıyordu, ben fazla aldırış etmiyordum, pek iyi değildir aramız seneler önceki başarısız ilk ameliyattan bu yana. Ama; giderek zorlaştı vaziyet, geceleri boğulma hissi ile uyanmaya, sabahları sesimi tanıyamamaya, yayınlarda tıkanmaya başlayınca işin ciddîye bindiğini anladım! Artık ''okyanus suyu'' diye bilinen Sterimar, Rhinomer gibi rahatlatıcı spreyler de işe yaramaz olunca tıpış tıpış İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi Kulak Burun Boğaz Ünitesi'nin yolunu tuttum tabii! Önce Doç.Dr.Sn. Yahya Güldiken'in tetkiki, yapılan rhinoskopi ve durumun iç açıcı olmadığı gerçeği. Ardından Sn.Güldiken'in telefonu ile aynı bölümden Doç.Dr.Sn. İsmet Aslan'a yönlendiriliş, muayene, paranasal sinüs tomografisi talebi. Çekildi derhâl, o-hooo, ben nefes aldığımı sanıyormuşum meğer! Ve bugünkü görüşmenin neticesi: arka arkaya yapılan ameliyatlar sonucunda burunda bazı şekil bozuklukları var, doku yıkımı olmaması mucize gibi ama kıkırdak hasarlı, burnu toparlamaya ve nefes kanalını açmaya yetecek kadar yok, kaburga ya da kulak bölgesinden ek kıkırdak alınarak burun desteklenecek, yükseltilerek hava kanalı açılacak, genel anestezili ve oldukça ciddî bir ameliyat yapılacak, bir gece hastanede yatılacak! Hmmm, bu kadarını doğrusu ben de beklemiyordum. Kısaca düşünüp doktorumdan da empati yapmasını rica ettim, benim yerimde, yaşımda ve mesleğimde olsaydı girer miydi bu işe?

''Kesinlikle'' dedi, ''işiniz bir tarafa, daha gençsiniz, nefes almanız gereken yıllar var önünüzde...'' Kaçarı kalmadı, olacağız ameliyatı. Muhtemelen bayramdan sonra, kaburgamdan ya da kulağımdan yeni bir burun çıkarmak üzere masaya yatacağım, üç hafta kadar sonra da inşallah normal nefes almak nasılmış, yeniden hatırlayacağım.

Gogol'ün ''Burun'' adlı eserini yeniden okumak gerek, hâttâ Cyrano de Bergerac'ı, Patrick Süskind'in ''Koku''sunu da! ''Korku Burnu'' yeniden izlenebilir, sıkı filmdi zaten! Burnunuzun kıymetini bilin, ona birşey olunca hatırlamayın varlığını, iyi geçinmeye çalışın zira intikamı acı oluyor sonradan!...

(Sevgili doktorum benim burun mes'elemle meşgûlken ben de fırsattan istifâde çektim fotoğrafları. Bu arada; İsmet Bey'in çalışma masası yanındaki ışıklı panoda görünen benim tomografilerim. İnsan bu sayfaları eline alınca bir tuhaf oluyor doğrusu, ''kafam ne kocamanmış yâhû''dan başlayıp deriden etten sıyrılmış, kurukafa haline bakarak W.Shakespeare'in meşhur ''Hamlet''inden pasajlar okurken yakalayabiliyor kişi kendisini... Oysa sevgili doktorum şöyle bir bakıp ''hmmm'' diyerek asıl konuya girdi, çünkü bu onun ''ne kadar başarıyla yapageldiği dillere destan olmuş'' işi, elbette baktığı açıdan görecek baktığını kişi... Ben ''olmak ya da olmamak'' kısmında gezinirken İsmet Bey çoktan koymuştu teşhisi:))

Lluvia/ Yağmur...

KEDİ TANRI BASTET’İN ÇOCUKLARI

Hayvanlarınız varsa eğer, onların sandığımızdan daha zekî olduklarını zaten biliyorsunuzdur. Fakat bazı hayvanlar olağanüstü işler başarmalarını sağlayan gerçekten şaşırtıcı güçlere sahip. İçgüdü? Sezgi? Psişik algılama? Hiç kimse açıklayamıyor, ama hiç kimse…
Brad&Sherry Hansen Steiger/Hayvanların Gizemli Güçleri

Altı yıl kadar önceydi. Antakya’daki geçici görevim sırasında üşüterek hastalanmış, giderek ağırlaşan hastalığım nedeniyle görevimi zor tamamlayıp İstanbul’a dönmüştüm. Zatüree başlangıcı teşhisi konulmuştu, şiddetli öksürük, gece terlemeleri, sırt ağrıları ile boğuşuyor ve tedavi oluyordum. Berbat bir kış akşamıydı, sulu kar yağıyor ve şiddetle esen poyraz ortalığı kasıp kavuruyordu! Müzik setinin tozunu aldığım bezi salon penceresinden silkelemek üzere camı açtım, tüy bırakmadığı için çok sevdiğim toz bezimi rüzgâr elimden alıp arka bahçeye uçurdu! ‘’Bu korkunç havada bir toz bezini almak için dışarı çıkıp, üstelik oldukça hastayken bir de tekrar ıslanıp daha kötü olma riskini göze almamalıyım, saçmalık olur doğrusu’’ diye düşünerek camı kapadım. Ama; içimden bir ses ‘’paltonu giy, atkını boynuna dola ve çık, hemen çık’’ diyerek zorluyordu beni. Bir süre salonda kararsızca dolaştım, sonra daha fazla karanlık basmadan çıkıp bezimi uçtuğu yerden alarak hemen dönmeye karar verdim. Giyindim, ayağıma kalın çoraplarımı ve botlarımı geçirdim, apartmandan çıkarak arka bahçe duvarının yanına indim. Şansa bakın ki; toz bezi duvarın arkasındaki bitişik bahçeye uçmuştu. Alabilmek için ortalama yükseklikteki duvara tırmanıp öte yana geçmem gerekecekti. Hazır çıkmışken üşenmeyip duvarı geçmeye karar verdim, tırmanıp bitişik bahçeye atladım. Esen poyraz ve şiddetli yağmur yüzümü kırbaçlıyordu. Biraz yamaç olan bahçenin toprakları saatlerdir yağan yağmurda vıcık vıcık çamur olmuştu, buz gibi sular küçük ırmaklar halinde yamaç aşağı akıyordu. Sarı toz bezim çamurlara bulanmış halde, az ötede gözüme ilişti. Oraya doğru giderken çamurlar arasında bir şeyler gördüm, küçük kütleler, üzerlerinden akan suların yolunu kesen ufak tümsekler… Taş sandım önce ama yaklaşıp bakınca bunların henüz doğurulmuş, göbek bağları duran küçücük kedi yavruları olduğunu fark ettim. Üzerlerinden çamurlu sular akmakta olduğundan renkleri seçilmiyordu. Minicik bedenleri çoktan buz kesmişti, ortalığa saçılmış halde bulduğum bu küçük kediciklerin hiçbiri yaşamıyordu ne yazık kiL… Derin bir üzüntü içinde ‘’bari küçük bir çukur açıp gömeyim bu zavallıları, ortada kalmasınlar’’ dedim kendi kendime. Donmuş küçük cesetleri toplayıp elimle çamurlu toprakta bir çukur açtım, ölü kardeşleri yan yana dizdim, beş kardeşin beşincisini de toprağa yatırıp üzerini kapatmaya hazırlanırken incecik, cılız bir ses duydum. Vızıltı gibi, belli belirsiz, zayıf bir çığlık. Çevreme bakındım, acaba buncağızları doğuran anaları yakınlarda bir yerlerde olabilir miydi? Hayır, ortalıkta benden ve küçük ölü bedenlerden başka kimse yoktu? Kazdığım çukura doğru eğilip tekrar dinledim, en son koyduğum parmak kadar çamurlu bedenin ayağı hafifçe kıpırdadı gibi geldi bana, alıp kulağıma yaklaştırdım, evet, bu minik bedenden geliyordu zayıf çığlık! Oysa vücudu kaskatıydı, tamamen çamura bulanmış haldeydi. Diğerlerinde de hayat belirtisi olabilir mi diye yeniden baktım ama yoktu, onlar ölmüştü. Sadece çukura koyduğum son yavruda cılız bir hayat kırıntısı vardı. Yerdeki toz bezini alıp bu minicik bedeni incinmesin diye dikkatle sardım, çukuru alelacele kapadım, paltomun cebine koyduğum ufacık bedenle hemen eve koştum!...



Böyle başlamıştı Yağmur’un hikâyesi… Kazara rüzgâra kapılıp uçan bir toz bezinin peşinden gidilmeseydi, ‘’bu havada çıkılır mı yâhû’’ denip boşverilseydi Yağmur şimdi hayatta olmayacaktı. Küçük bir kâse içine doldurulan ılık suyun içinde bekletildi, ağzına burnuna dolan çamurlar temizlendi, hâlâ kanlı olan göbek bağı dezenfekte edilip kısaltıldı ve ufacık bedenini sarsan bir öksürükle ciğerlerindeki çamurlu suları da çıkaran Yağmur nefes almaya başladı! Gözümün önünde gerçekleşen bu mucizeyi ağlayarak ve dualar ederek izledim. İşin daha da mucizevî olan tarafı şuydu ki; o sırada evimizde iki hafta önce doğum yapmış emzikli kedimiz Bulut vardı, iki haftalarını doldurup irileşmiş kendi yavruları arasına çekinerek eklediğim bu henüz doğmuş bebeciği reddedebilirdi. Uzun süre bu parmak bebeği kokladı, evirip çevirdi ve süt dolu memelerine doğru burnuyla iterek emzirmeye başladı. O Cuma gecesi, yavruların sepeti başında dualarla kondu Yağmur bebeğin ismi, bu inanılmaz hikâyenin kahramanını görebilmek için eve insanlar akın etti. Yağmur özel sevgi titreşimleriyle büyütüldü, Bulut’un sütünün yetmediği zamanlarda biberonlarla, hazır mamalarla emzirildi, bu küçük beyaz adam diğer kardeşlerinin sahip olmadığı bir enerjiyle kuşatılmış olduğu için ölümle hayat arasındaki incecik çizgiyi geçmişti. Büyüdükçe anlaşıldı ki; bir kedi değil de sanki bir oğlan çocuğu ruhuna sahipti. O’nun hikâyesi bana hep ‘’indigo çocukları’’ hatırlatmıştır, olamaz mı, belki?... Hâlâ önüne konan mama tabağından sağ patisiyle çekip alır ve öyle yer yemeğini, insan gibi. Ben bir sebepten üzgünsem, hele de ağlıyorsam anlatılması güç bir hüzün ifadesi kaplar yeşil gözlerini, gelip göğsüme oturur, annesini avutmaya çalışan bir oğlancık gibi beyaz ellerini boynuma uzatır, azarlanıp kızmaya hiç gelemez, küser, öyle kırılgan, öyle duygusaldır… Bu konulara kafa yoran kişilerle oturup tartıştığımızda Yağmur’un insan bedenindeki chakraların dördüncüsü olan ‘’anahata chakra’’ yani ‘’kalp chakra’’sından sorumlu bir ‘’indigo kedi’’ olduğuna karar vermişizdir. Gelip göğsünüze oturur, kollarını boynunuza dolar ve kedilere özgü mırıldanmasıyla vibrasyon yaymaya başlar. Özellikle ben hasta ya da üzgünsem bunu mutlaka yapar. Sessizce mırıldanarak orada oturur ve kesinlikle kendimi daha iyi hissetmemi sağlar…


Hayatıma giren kediler içinde ‘’yedinci chakra’’ yani ‘’tepe chakrası’’ bölgesinde, bu ckahrayı çevreleyen bir taç gibi uyumayı seçen ve şimdi tekamülünün başka bir boyutunda olduğuna inandığım sevgili Heval’imizi ve 13 yıl önce, babamın enfarktüsten ölümünden birkaç hafta evvel çektiğim son fotoğrafında onun kalp chakrası üzerine boylu boyunca uzanarak yatan ve gözlerindeki anlaşılmaz hüzünle adeta ‘’üzgünüm ama öleceksin’’ diyen sevgili Mırka’mızı unutamam.

Antik Mısır’da bir tanrı kimliğiyle, Bastet’le temsil edilen, gizil güçlerine inanılan, mumyalanarak onurlandırılan kediler Orta Çağ’ın karanlık zamanlarında yine insanlar tarafından açıklanamayan tuhaf enerjileri nedeniyle ‘’cadı’’lıkla suçlanmış ve asılarak ya da yakılarak toplu halde öldürülmüşlerdir. Korkunç veba salgınlarının bu katliamlar sonucunda çoğalan fareler tarafından insanlara bulaştırıldığı ve binlerce insanın ölümüne neden olduğu da bilinir. İslâm dini içinde de kedinin özel bir yeri vardır, Peygamber duası almış olduğu için hep dört ayağı üzerine düştüğüne, dokuz canlı olduğuna ve bilerek kedi öldürmenin lânete sebep olacağına inanılır. Kazayla bir kedinin ölümüne neden olan kişinin bu lânetten kurtulabilmesi için mutlaka önemli bir hayır yapması gerektiğine dair inançlar Anadolu’da hâlâ yaşamaktadır. Edebiyat, resim, sinema, heykel gibi sanat dalları içinde de ayrı bir yeri olan kediler ‘’özel’’ olmayı sürdürüyorlar bana kalırsa. Bilmediği her şeyden korkan insan kedinin bırakıldığı yerden kilometrelerce mesafe katederek, bazen yıllar sonra evine dönebilmesini, deprem, sel gibi doğal afetleri önceden haber verebilmesini, hastalık ve hâttâ ölümü bile önceden sezebilmesini korkutucu bularak mı ona ‘’nankör’’ demiştir dersiniz? Ya gelişmiş teknolojilere rağmen hâlâ nasıl ve nereden çıkardıkları bilimsel olarak açıklanamayan mırıltılı vibrasyonları? İnsan bedeninin asla başaramayacağı mükemmellikteki atlayışları? Bedeninizde hastalık olan bölgeden yükselen enerjileri hissedip ya da bazen sadece kapalı olduğu düşündüğüm chakraları açabilmek için belki, bu noktalarda ısrarla oturmaları? Kedilerle ilgili açıklanamamış daha pek çok sır var, eee, ne de olsa onlar ‘’Kedi Tanrı Bastet’’in gizemli çocukları…

(Chi dergisi, Aralık 2005 sayısında yayınlanmıştır...)

La fenõmeno de nariz-vol.2/ Burun olayı-2. bölüm...

Evet, kaldığımız yerden devam edelim. Odaya alındıktan sonraki kendine gelme sürecini kopuk kopuk hatırlıyorum. Doktorlarımın ameliyat sonrası ziyaretleri de aynı şekilde, biraz puslu. Telefonlar çalıyor, sevgili gecea yanıtlayarak durumu bildiriyor, bir taraftan da beni konuşturmaya çalışıyor, tansiyon ölçmek ve tampon değiştirmek için hemşirelerimiz sık sık geliyor ve pencereden görebildiğim kadarıyla kar tipi halinde yağmaya devam ediyordu. Kendine gelme sürecinin hızlandığını gösteren bir belirtiydi ki; ağrım olduğunu söyledim, hemşiremiz gelerek ilk ağrı kesici enjeksiyonu yaptı. Bu aşamada yüzüm henüz trafik kazasından çıkmış gibi değildi. Sadece kan kaybı ve narkozdan dolayı oldukça soluk olduğunu, bir de sol göz altında hafif bir morluk bulunduğunu fotoğraflardan görebiliyorum. Ama dediğim gibi; asıl olay bundan sonra başlıyordu ve her geçen saat yüzümdeki değişiklikler artacak, şişme ve morarmalar beni kısa zamanda tanınmaz hale getirecekti. Bu ''rinoplasti'' ameliyatlarında doğal bir süreç, korkup endişe edecek birşey değil, görüntü beter, evet ama zaten bunun olacağı baştan biliniyor, o nedenle biz de hazırlıklıydık ve fazla şaşırmadık...

Artık telefonda konuşabilecek duruma gelmiştim. Fazla ağrı hissi yoktu ancak burun deliklerimi tamamen kapatan iç tamponlardan ötürü burnumdan soluk alabilmem imkânsızdı. Ağzımdan soluk alıp verdiğim için ağız kuruluğu problemi vardı ve bu ertesi gün öğle saatlerine kadar sürmek zorundaydı. Ameliyatın üzerinden altı-yedi saat geçmeden hastaya yiyecek birşey verilmiyor, azar azar su içebiliyorsunuz. Ameliyat sırasında burun arka boşluğundan genize, oradan da istemsiz olarak mideye akan kan nedeniyle bulantı hissi de olağan. Bende de aynı durum gözlendi, bu süreci ''kan kusup kızılcık şerbeti içtim demek'' nitelemesi ile kısa geçeceğim çünkü görüntü olarak ta, his olarak ta hoş bir durum değil. Ayrıca; kusma refleksi burnu da zorladığından kanama tamponları geçecek ve çenenizden damlayacak kadar çoğalıyor, hemen müdahale edildi ve durum kontrol altına alındı...


Kar altındaki İstanbul'a yavaş yavaş akşam iniyor ve bizim için ''en uzun gece'' başlıyordu. Akşam saatlerinde ılık bir çorba ve gayet hafif bir kompostodan oluşan ''hasta mönüsü'' verildi, açlık hissetmediğim halde yedim çünkü gerekliydi. Tuvalete giderek aynada yüzüme baktım, gördüğüm yüz artık benim değildi tabii. Bu arada; şişme ve morarmayı kontrol altında tutabilmek için sürekli buz torbası kompresi uygulamak gerekiyordu, sabaha dek onar dakika süre ile buz kompresine devam edecektik. Buzdolabımıza da teşekkür borçlu olduğumuzu söylemem gerek:) Sevgili gecea ile sohbet ederek, zaman zaman uykuya dalıp tansiyon ve ateş ölçmek için gelindiğinde uyanarak ve elbette sıkıntım artarak sürüyordu ''en uzun gece''... Sabaha az kaldığını sanarak uyandığım bir ara gecea odanın ışıklarını söndürmüş, pencere önündeki aydınlıkta kitap okuyordu. Saati sordum, henüz 01.25 olduğunu söyledi, sabaha çok vardı daha. Kalkıp biraz dolaştım, sıkıntı hissini aralamak için pencereyi açıp sevgili gecea'nın muhalefetine rağmen başımı azıcık dışarı çıkararak karlı ve ayaz havayı yüzümde duydum. Derin derin nefes alabilmek şimdilik bana uzaktı. Necip Fazıl ustanın ''ne hasta bekler sabahı...'' diye başlayan şiirini hatırladık, tasavvuf üzerine konuştuk, kedi çocuklarımızın kulaklarını çınlattık, geceyarısından sabaha nöbetinde olan sevgili F.D. ile telefonda konuştuk gene de zamanın akışını hızlandırabildik diyemem. Bu ''en uzun gece'' kısa uyku molaları ve arada bastıran ''boğuluyorum'' hissi ile bölüne bölüne nihayet sabaha ulaştı. Kar biz hastaneye adım attığımızdan beri hiç ara vermeden yağmaya devam etmişti, sabahın erken saatlerinde de yoğunluğu sürüyordu...


Kahvaltı geldi, ameliyattan sonra ilk kez çay içtim. Sabah vizitesi için görevli doktor ve hemşireler gelerek rutin kontrolleri yaptılar. Artık Doç.Dr.Sn. Yahya Güldiken'in gelmesini bekleyecektik. Burun içi tamponları o çekecek ve taburcu olup olmayacağıma karar verecekti. Beklerken ikimiz de biraz dalmışız, oldukça sıkıntılı ve uzun bir geceden sonra uykumuz da sabaha ertelenmişti çünkü. Öğleye doğru sevgili doktorumuz geldi, gecea'dan dışarı çıkmasını rica etti ve ameliyatın ağrı verici son kısmı olan ''burun içi tamponlar'' çabucak çekilerek çıkarıldı. Nefes alabildim mi diye merak edenler varsa hemen cevap vereyim; hayır çünkü henüz travma altındaki şiş dokular nefes kanallarını kapatmaya devam ediyordu ve tamponlar çekilince doğal olarak küçük bir kanama da başlamıştı. Burun altı tampon değiştirildi ve Sn.Güldiken bir-iki saat daha hastanede kalmamızın uygun olacağını söyledi. Burnun üzerindeki atel (alçı) ise zaten bir hafta sonra çıkarılacaktı. Şu ana kadarki seyir normaldi, ameliyat başarılı geçmişti...


Bu bir-iki saatlik zaman diliminde ziyaretçilerimizi kabûl ettik. Önce sevgili Taha Akçakaya, sonra Sabahattin Kahraman, ardından da Süha Uner geldiler. Sevgili Sabahattin bizi her zamanki gibi güldürdü, bu arada odayı toparladık, ben üzerimi değiştirdim. Bir yandan da sürekli çalan telefonları cevapladım. Bu zorlu süreçte fikren yanımda olan tüm sevgili dostlarıma teşekkür ederim, eksik olmasınlar.


Sevgili gecea ise yanımdan hiç ayrılmayarak adım adım her aşamayı benimle birlikte yaşadı, fotoğrafladı, zaman defterine kaydetti. O'nun hakkını asla ödeyemem ve hep derim ki ''o olmasaydı'' diye başlayan bir cümle kurabilmem mümkün değildir, olmayacaktır da...


Doktorumuzun ''artık çıkabilirsiniz'' demesi üzerine son hazırlıklarımızı yapıp, rapor ve reçetemizi de aldık ve hastaneden ayrıldık. Son derece profesyonel tutumları ve ilgileri için Özel Ataköy Hastanesi personeline ve elbette değerli doktorlarım Doç.Dr.Sn. İsmet Aslan ve Doç.Dr.Sn. Yahya Güldiken'e çok teşekkür ederim. Kötü hava koşullarında hiç sorun yaşamadan ulaşımımızı organize eden sevgili Kadri Özdener'e, yakın ilgisi için sevgili Adnan Baycar'a ve bu zorlu süreci sıkıntısız atlatmamızda en büyük emeğin sahibi olan, benim için çok değerli ve müstesna özel bir insana ne kadar teşekkür etsem az. Allah varlıklarından mahrum bırakmasın diyorum...


İlaçlarımı da alıp eve döndük. Yoğun kar yağışı nedeniyle sitemiz kara gömülmüş, alt avludaki bahçe şemsiyesi karın ağırlığıyla çökmüş, bütün bitkiler karın altında kalmıştı. Beni oldukça değişmiş halde gören kedi çocuklar tedirgin olarak koltukların altına saklandılar:) Bir süre sonra bu yeni halime alıştılar ve sevinç gösterileri başladı. Çok şükür bu ''burun olayı''nı da atlatmış ve hayırlısı ile evimize dönmüştük...

Evdeki ilk gece yüzüm iyice şişti ve her iki gözüm de kapandı. Birkaç sıkıntılı geceden sonra şimdi artık vaziyet normale dönmeye başladı, morluklar giderek azalıyor, şişlikler düzelme yolunda. Kanama ve sızıntılar tamamen durdu. İlaçlarımı kullanmaya devam ediyorum. Alçımın çıkarılacağı ve derin derin nefes alabileceğim günün gelmesini sabır ve tevekkülle bekliyorum. Eğer ''deviasyon'' sorununuz tespit edilmiş ve ameliyat olmanız gerektiği belirtilmişse lûtfen bunu kulak ardı etmeyin, üzerinde durun, ilerleyen yaşlarda sorunun da sizinle birlikte büyüyeceğini ve ameliyatın daha güçleşeceğini unutmayın. Gerçi; benimki bir ''revizyon'' operasyonu idi, ilk ameliyatım değildi ama artık ''son'' olacağına inanıyorum inşallah. Yaşamak için ''nefes''e ihtiyacımız var, nefes için de ''burun'' lâzım kuşkusuz. Bu nedenle; yüzünüzün ortasında yer alan bu çok özel organa dikkat edin, ona saygı duyun, varlığını yalnızca bir sorunla karşılaştığınızda hatırlamayın derim. ''Dar ağızlı bir şişe içinde yapılan ameliyat'' olarak nitelendirilen ''rinoplasti'' hem hasta, hem de doktor için oldukça zor ama sağlık için gerekiyorsa korkup kaçmak anlamsız. ''Olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi'' kelâmının altını çizerek herkese sağlıklı günler, ferah nefesler diliyorum...

La fenõmeno de nariz-vol.1/ Burun olayı-1. bölüm...

24 Ocak 2006 Salı günü kar hızını arttırdı. Ertesi gün yapılması plânlanmış olan ameliyatın hazırlıkları içinde olan bendeniz elbette doktorlarımdan Sn.Yahya Güldiken'i arayarak plânda bir değişiklik olup olmadığını sordum. ''Hayır'' dedi Sn.Güldiken, ''ben bugün ameliyatlarıma girdim, bir değişiklik olacağını sanmam...'' Çantamı hazırladım, uzunca bir süre yıkanamayacağım için banyo yaptım, ertesi sabah saat sekizde yeme-içme işine son verileceği için saatimi kurup yattım. 25 Ocak 2006 Çarşamba sabahı çalan saatle uyanıp derhal pencereye koştum. İstanbul kara gömülmüştü ve adeta ameliyatıma muhalif olan kar ısrarla yağmaya devam ediyordu! Gene de hafif bir kahvaltı yaptım, son kez su içtim, kedi çocukları besledim ve her zor zamanımda yanıbaşımda olan can dostum ''gecea''yı beklemeye koyuldum. Saat 10.20 sularında sırt çantası ve kar botları ile tam teçhizatlı olarak yokuşu tırmanan gecea'yı karşıladım. Hazırlıklarımızı kontrol ettik, saat 11.00'de evden çıkmayı plânlamıştık önceden. 11.00'e doğru Doç. Dr.Sn.Yahya Güldiken telefon etti, kendisinin Ataköy'de oturduğu için hastaneye gitmesinde problem olmayacağını ancak diğer doktorum Sn.İsmet Aslan'ın Ataşehir'deki evinden çıkıp gelmesinin güç olabileceğini söyledi. Ufak çaplı bir şok yaşadıktan sonra çare düşünmeye koyulduk. Bu arada İsmet Bey'i de aradım, ''burada görüş mesafesi 20 metrenin altında, göz gözü görmüyor'' dedi. Kafamızdaki kırkar tilki ile birlikte gecea ve ben salonda dört dönerken canımız hayli sıkılmıştı tabii. Sonra; düşündük ki bizi almaya gelecek olan araçla önce İsmet Bey'in oturduğu Ataşehir'e gidip onu alabilir, oradan aynı araçla hastaneye geçebilirdik. İsmet Bey olmadan ameliyatın gerçekleşmesi mümkün olmadığına göre zaten başka çare de yoktu, şansımızı zorlamaya karar verdik. Doktoru arayıp adresini aldık, kendisini almaya geleceğimizi bildirdik, ''yâ Bismillah'' deyip karlara bata-çıka bizi bekleyen araca doğru yöneldik. Hava gerçekten kötüydü, görüş alanı kısıtlıydı ama çok ta zorlanmadan Ataşehir'e ulaşabildik, doktorumuzun evinin önünden telefon ettik, az sonra aşağı indi ve artık tamamlanmış olan ameliyat ekibi ile birlikte Ataköy Hastanesi'ne doğru yola koyulduk...

Saat 12.00'yi biraz geçe Özel Ataköy Hastanesi önündeydik. Hasta, doktor ve refakatçi olarak araçtan indik, bu serüven boyunca bizi salimen getirip götüren şoför arkadaşımız Adnan Bey ile helâlleşip hastaneye giriş yaptık. Kar hızını iyice arttırmıştı. Geniş mi geniş bir oda gösterildi bize, gecea ile odaya girip eşyamızı yerleştirdik. En sevdiğim renk olan yeşilin her tonu ile döşenmiş odaya bakarak birbirimize gülümsedik:) Doktorumuz da bu arada hazırlıklarını yapmak üzere ameliyathaneye inmişti. Biraz sohbet edip kar altındaki E-5 karayolunu seyrettik, heyecanlı başlayan günümüzün hayırlısıyla sona ermesini diledik. Az sonra Doç.Dr.Sn.Yahya Güldiken de hastaneye geldi, odada kendisi ile görüştük. O da aşağı indikten sonra bir hemşire gelip damar ve parmak ucundan kan örnekleri aldı. Gayet ince olan damarlarıma fazla zorlanmadan ve zorlamadan girebilen hemşiremize teşekkür ettim:) Kan tahlilleri tamamlandıktan sonra iki hastabakıcı gelerek ameliyat önlüğünü giymeme ve sedyeye uzanmama yardım ettiler. Sevgili gecea elinde fotoğraf makinesi ile ''burun olayı''nın her aşamasını görüntülüyordu. Ameliyathane kapısına kadar benimle geldi, orada can dostumla vedalaştım ve gecea kapının ardında kaldı. Artık ameliyat süreci başlamıştı...

Her ameliyathane gibi burası da oldukça soğuktu. Üzerimdeki ince ameliyat gömleği ile üşüyordum ama bu fazla uzun sürmeyecekti nasılsa. Sedyeden ameliyat olacağım masaya aktarıldım, narkoz ekibi ile kısa bir hoşbeşten sonra damarlarımı kontrol edip, kol damarlarım aşırı ince olduğundan sol el üzerinden damar yolu açmaya karar verdiler. Damar yolu açıldı, serum başlarda gitmekte zorlandıysa da bir süre sonra normal gitmeye başladı. Narkozitörümün ''hazır mısınız'' sorusuna ''evet, tabii'' dedim, karşılıklı ''iyi şanslar'' diledik ve narkoz verilmeye başlandı. ''Biraz yakabilir'' sözünün gayet iyi niyetle söylenmiş bir söz olduğunu ilaç damarımda ilerlemeye başlayınca anladım ve sanırım biraz bağırdım da acı hissiyle, ancak bu durum fazla uzamadı ve burnuma kapanan oksijen maskesinin mavi çerçevesi son hatırladığım şey oldu. Ansızın indirilen demir bir kepenk gibi kapandı belleğim ve dipsiz bir karanlığa doğru yuvarlandım...

Kısa ve kopuk kopuk hatırladığım kareler ameliyathanedeydi, yüzüme indirilen hafif tokatlar ve ''Handan Hanım, Handan Hanım, tamam, bitti'' diyen sesleri ayırtedebiliyordum. Korkunç bir mide bulantısı ve kusma hissini daha net hatırlıyorum, ''yuttuğu kanları çıkaracak, böbrek tas getirin'' diyen telâşlı bir sesten sonrası da kayıp şu an belleğimde. Ne kadar zaman geçti bu ikinci bellek kayışından sonra, bilemiyorum. Gözlerimi zar-zor araladığımda gördüğüm sevgili gecea'nın huzur veren güzel yüzü ve mavi gözleriydi. ''Bitti mi Cân'' dedim, ''bitti Cân, çok şükür'' dedi, asıl hikâyenin benim için bundan sonra başlayacağını düşünerek içimi çektim ve herşeyi yeniden hatırlamaya koyuldu hayattan bir süre mola alan belleğim...

Después/ Sonra...

Öncesini biliyorsunuz, sonrası da böyleydi. Şu an vaziyet daha da beter, sol gözüm tamamen kapandı. Bu nedenle; kısa keserek ''ben ameliyat oldum, başarılı geçti, şimdi evimdeyim, dinleniyorum'' diyor ve aynalardan kaçarak başımı yorganın altına sokuyorum izninizle:) Kısa süre sonra; sevgili gecea'nın fotoğraf direktörlüğünü yaptığı ''ameliyat fotoromanı'' ile gene burada buluşmak dileği ile. Arayan soran herkese teşekkür ve sevgiler...

Extasis/ Vecd...

''Vecd'' kelimesi ''kendinden geçecek derecede dalgınlık, kendinden geçecek kadar Tanrı sevgisine dalma, yüksek heyecan durumu'' olarak açıklanıyor Mustafa Nihat Özön'ün ''Osmanlıca-Türkçe'' sözlüğünde. İngilizce ''ecstasy'' olan kelime İspanyolcada ''éxtasis'' olarak kullanılıyor. Uyuşturucu piyasasında talebi yüksek olan bir tür hapa da benzer isim verilmekte. Lâkin bu hapı alarak ulvî bir kendinden geçme durumu yaşandığını pek sanmıyorum, o ayrı mes'ele...


İtalyan sanatçı Bernini yaşadığı döneme önemli eserlerle damgasını vurmuş. Öyle ki; Roma'nın hemen her köşesinde onun elinden çıkmış eserlerle karşılaşmanız mümkün. ''Azize Teresa'nın Vecdi'' adlı eseri sergilendikten kısa süre sonra Vatikan'daki ilk yerinden alınarak başka bir yere yerleştirilmişti. Peki neden? Kimileri bu heykelin olağanüstü bir sanat eseri olduğunu düşünse de, Papa VIII.Urban eserin Vatikan için fazla cinsel belirginlik taşıdığı gerekçesi ile onu geri çevirmişti. Heykeli şehirdeki fazla tanınmamış, ücra bir şapele göndermesi bu yüzdendi. Hâttâ bir İngiliz eleştirmen bu eserin bir hristiyan kilisesine yerleştirilebilecek en uygunsuz süsleme olduğunu söyleyerek kınamıştı. Heykelde Azize Teresa sırtüstü yatmış, vücudu ve ayakları tuhaf biçimde kıvrılmış olarak görünmekteydi. Bu azize uykusunda bir meleğin kendisini ziyaret ettiğini açıkladıktan sonra azize ilân edilmiş bir rahibeydi. Ona inanmayan muhalifler bu deneyimin manevî değil, cinsel olduğunu düşünüyorlardı. Elinde altın bir okla Azize Teresa'nın başında duran melek garip bir ifade ile gülümsemekteydi. Arka plânda gene altın rengi ışık huzmeleri bulunmaktaydı. Azize tamamen kumaşlar altında ve başı da örtülü durumdaydı ama kapalı gözleri, yarı açık ağzı ve kıvrılmış bedeni ile çıplak ayakları eserin neredeyse pornografik olarak tanımlanarak kınanmasına sebep olmuştu. Bu yüzden, ilk yerleştirildiği yerden alınıp Santa Maria Della Vittoria'ya taşınmıştı. Bir başka deyişle, Vatikan heykeli ''sanatçının onayı alındığı'' ve daha uygun bir yerde sergilenmesi gerekçesi ile kibarca sınırları dışına çıkarmıştı. Bu Bernini'nin çok ta umurunda olmasa gerekti diye düşünmekteyim; adamın Roma şehrinin en merkezî yerlerinde ve daha da mühimi Vatikan'da dünya kadar eseri var zaten..
Azize Teresa, daha sonra kaleme aldığı kitabında ''meleğin elindeki altın oku yüreğine sapladığını, içini alevler kapladığını, vücudunun her tarafının titrediğini ve bunun tarifi imkânsız bir zevk olduğunu'' anlatmıştı. Konuyu elbette tartışmayacağım, eseri özellikle görmeye gittim ve bana böyle bir izlenim vermedi. Bunun bakış açısına ve niyete göre değişebileceğini düşünüyorum. Santa Maria Della Vittoria içinde yer alan heykel, gayet loş olan kilisede hemen dikkat çekiyor çünkü Bernini arka plândaki altın ışık huzmelerini ve meleğin elindeki altın oku karanlık ortamda eseri aydınlatarak dikkati üzerine çekmesi için tasarlamış ve bunu başarmış.

Bernini enteresan bir adam aslında, çok yetenekli, bakış açısı değişik ve yaşadığı dönem içinde kendisi ile aynı sanatı icra eden başkalarına kıyasla çok daha fazla sayıda eser vermiş. Gerçi, normal çalışma hızı ile hiçbir sanatçının bu kadar eseri hayatına sığdıramayacağı ve Bernini'nin eserlerinin küçük modellerini yaparak yontu işini yardımcılarına bıraktığı da iddia edilmekte. Bir başka ilginç tarafı ''Illuminati'' üyesi olduğu ve eserlerinde buna ilişkin işaretler bulunduğu iddiası. Bilim ve sanatın dinin önüne geçmesini asla istemeyen kiliseye karşı oluşturulmuş bir kardeşlik grubu bu ve çalışmalarını gayet gizli yürütüyor. Dan Brown ''Da Vinci Şifresi'' ile ''Melekler ve Şeytanlar'' adlı eserlerinde bundan sıkça söz ediyor. Dinsel anlatıma hafif yollu cinsel anlatım kattığı iddiaları konusunda kendisine soru sorma şansımız elbette yok, ancak eserlerine bakarak bir sonuç çıkarmamız mümkün. Barok üslûpla çalışmış olan bu sanatçı çoğu eserinde ''abartmış olmak''la eleştirilmiş. Ben beğendim, oldukça etkileyici bir abartısı var o halde Bernini'nin ve içinde yaşadığı döneme göre oldukça da cesur tabii...(Az önce verdiğim linkten sanatçının birçok eserine ulaşmanız mümkün, ayrıntılı bakın derim.)
Evet; işte Roma'nın hemen her tarafında imzasını görebileceğiniz bir ustanın kısa hikâyesi. ''Azize Teresa'nın Vecdi'' beni rahatsız etmediği gibi özellikle yüz ifadelerine hayran kaldığımı belirtmeliyim. Soğuk mermere bu gibi insanî ifadeleri nakışlamak hiç te kolay olmasa gerektir. İsteyen ''aaa, ne ayıp'' desin, isteyen ''mükemmel'' diyerek alkışlasın. Zaten sanat biraz da bu değil midir? Teşekkürler Gian Lorenzo Bernini, bu muhteşem eserleri yaptığın ve hâttâ abarttığın için...

E ben de bir miktar abarttım tabii; Roma'ya gidip te Trevi Çeşmesi'ne para atmadan dönene tuhaf bakıyor olsalar da ben böyle turistik tavırlardan yana değildim açıkçası. Yapmam falan diyordum, bir de baktım ki yapmışım, usûlüne uygun olarak hem de. Bu da Bernini'ye bir selâm oluversin benden, kendimce...

Saludo/ Selâm...

Gittim, gördüm, döndüm...
Roma şehri yerinde duruyor, Papa afiyette, pizzalar, makarnalar leziz,
Michelangelo, Rafaello, Bernini ve diğer üstadlar sizlere selâm söylediler,
yağmurla yıkanan koca Roma da katıldı bu selâma, Napoli ve Pompei de öyle.
Ayıklanması gereken yüzlerce fotoğraf ve yerleşmesi gereken valizler beni
beklemekte. Bu sepepten; bu kısa selâmın ardından bana biraz müsaade.
Bir yere ayrılmayın, dönüşüm muhteşem olacak:)
(Fotoğraf Roma'nın en eski ve en görkemli eserlerinden biri olan
Pantheon önünde çekildi, ayrıntılı Roma turuna katılmak isteyenler
şimdiden yerlerini ayırtsın, ''al gözüm seyreyle'' kısmı çok yakında, bu
sayfada...)

Templo/ Tapınak...

Roma gezginlerinin görmeden bu kentten ayrılmadığı bir eser daha vardı; 2000 yıldır ayakta duran, gerçekten muhteşem bir tapınak, ''Pantheon''. Roma döneminin tanrılar tapınağı Pantheon, Ortaçağ'da kiliseye çevrilmiş, zamanla da kubbesiyle Roma'nın sembolü haline gelmiş. 2000 yıllık bu anıtsal yapı, Antik Roma'dan kalan en büyük tapınaklardan biri. Pantheon'u (Bütün Tanrıların Tapınağı) Roma'daki bütün kiliselerden farklı kılan kubbeli bir iç yapıya sahip olması. 7. yüzyılda ise bir Hıristiyan Kilisesi olarak vaftiz edilmiş. Klasik haç biçimli kiliselerden farklı yapısıyla haklı bir ilgi görüyor. Piazza Della Rotonda'da pat diye karşınıza çıkıyor, bu kadar eski bir eserin bu şekilde korunabilmiş olmasına gerçekten hayret ediyorsunuz...

''Pantheon'' her zaman kalabalık, içeri girebilmek için sıra beklemeniz gerekiyor. İtalya'nın kurucusu olarak bilinen Vittoria Emanuell'in ve çok genç yaşta ölen büyük sanatçı Rafaello'nun mezarları da bu yapının içinde yer alıyor. En ilgi çeken tarafının kubbesi olduğunu söylemek yanlış olmaz, daha önce de sözünü ettiğim gibi üst kısmı açık kubbe yapısının en ünlü örneği sayılıyor. Bu açık kısımdan içeri yağmur girmediğini iddia edenler varsa da, biz ziyaret ettiğimizde bir yağmur sonrasıydı ve kubbenin tam altına gelen kısım ıslaktı. Üstelik binlerce yıldır tepedeki delikten giren yağmur sularıyla mermer zeminin bu kısmı aşınmıştı. Alttaki fotoğrafta ortasındaki koyu renk halka ile görülen sararmış kısım kubbenin tam altı oluyor...

''Melekler ve Şeytanlar'' isimli Dan Brown kitabında adı geçen Pantheon ve burada bulunan Rafaello Santi'nin mezarı biraz da bu nedenle yoğun ilgi görüyordu sanırım. Michelangelo ve Da Vinci gibi ustaların eserlerinden oldukça etkilenen genç Rafaello onlardan pek te geri kalmamış doğrusu. 38 yaşında hayata veda eden bu büyük sanatçının mezarı insanı hüzünlendirecek kadar mütevazıydı...

Sade bir niş içine yerleştirilmiş basit bir lahit, üzerinde sanatçıya ilişkin bazı yazılar yer alıyor. Camlı bir korunak içinde saklanan lahit üzerinde iki güvercin ve ufak bir çelenk asılı. Hemen yanındaki duvarda sanatçının hayatını anlatan mermer bir kitabe ve kendi büstü duruyor...

Kısa süren ömrüne pekçok eser sığdırabilmiş bu sanatçının en tanınmış eserleri dünyanın ünlü müzelerinde sergileniyor. İtalya dışına da dağılmış yani geride bıraktıkları. Daha ziyade dinî temalı eserleri ile tanınan Rafaello Santi, özellikle ''madonna'' tasvirleri konusunda çok başarılı örneklere imza atmış...

Rafaello'nun yukarıdaki resminin alt kısmında görülen şirin melekler eserin kendisinden daha ünlü. Dünyada en fazla satılan ''puzzle'' yani ''yapboz''ların bu melekler olduğunu, bunların yer aldığı tişört, afiş, kartpostal, kahve kupası, kalem, anahtarlık, çakmak, çanta ve daha akla gelmeyecek bin türlü zımbırtının fena halde ilgi gördüğünü de ekleyeyim. Acaba Rafaello ne düşünürdü bu konuda? :) Turistik melekler... Eserin yalnızca detayı oysa, bütününü bilen azdır.

Pantheon'un görkemli kubbesi altında durup yukarı baktığınızda kendinizin ne kadar küçük, evrenin ise ne kadar büyük olduğunu düşünüyorsunuz elinizde olmadan, size bu hissi veriyor. 2000 yıldır insanlık tarihine tanıklık ettiğini düşünmek ise gerçekten çok heyecan verici. Bu dev tapınağı fotoğraf makinesine sığdırmak ta oldukça güç. O nedenle daha ziyade detayları görüntüledim...
Ana giriş kapısının mermer eşiği binlerce yıldır buraya gelen insanların ayakları altında aşınıp çukurlaşmış. İç kısmında değişiklikler yapılmış olsa da, Pantheon'a dışarıdan bakanlar kilise falan değil, orijinal bir pagan tapınağı görüyor. Zaten oldukça uzun bir süre öyle kullanılmış. Üçgen alınlığı ve sütunları ilk görüşte buranın bir Hristiyan mabedi olduğu fikrini vermekten uzak. Ancak içine girdiğinizde böyle olduğunu anlıyorsunuz. Pantheon'u ziyaret eden kişiler de pek sağa-sola bakmıyor, olağanüstü kubbeyi hissedebilmek için başlar genellikle yukarı dönük...

Gündüz dünyanın pekçok farklı ülkesinden kalkıp gelmiş turistlerle dolu olan tapınak gece bambaşka bir güzelliğe bürünüyor. Elbette geceleri içine giremiyorsunuz ama özel aydınlatılmış Pantheon'u gece görmek te çok özel doğrusu. Roma'ya gidecek olanlara geceleri buraya uğramalarını tavsiye ederim. Zaten Roma'daki hemen her tarihî mekân geceleri de insanları çekiyor çünkü hepsi çok güzel aydınlatılıyor. Sözgelimi ünlü ''Trevi Çeşmesi'' önünde geceleri de en az gündüz olduğu kadar çok sayıda insan bulunuyor...

Bu görkemli yapının içinde bulunan kişilere tuhaf bir sonsuzluk duygusu veren delikli kubbe tarzı Roma'da karşınıza sık sık çıksa da, en olağanüstü olanı Pantheon'dakidir bana kalırsa. Bildiğiniz basit fotoğraf makinelerine sığan bir görüntü değil bu, ben ancak bu kadar görüntüleyebildim. Roma'da gezip gördüklerim arasında Pantheon'dan da çok etkilendim...
Değil mi ki sözünü ettik; bari ''Trevi Çeşmesi''nin gece görüntüsünün de hakkını yemeyelim. Bir su ve ışık masalına dönüşüyor Bernini'nin ünlü eseri, hâttâ diyebilirim ki ben gece görüntüsünü daha fazla sevdim. Bu havuzlu, bol heykelli güzel çeşmeler geceleri daha büyüleyici görünüyor, belki en bilineni Trevi ama Roma'da daha birçok böyle havuzlu çeşme mevcut (buyrun, bu linki tıklayıp bakın, sanırım ikna olacaksınız.) ''Citta de Fontana/Çeşmeler Şehri'' olarak ta adlandırılıyor bu yüzden. Dolaştığınız her yerde tarihî bir çeşmeden su içebileceğiniz, havuz kenarına ilişip yorgun ayaklarınızı dinlendirebileceğiniz bir şehir Roma. Tarih suyun hoş şırıltısına karışıp akıyor adeta, siz de bu sese ve suya uyup akıyorsunuz Roma'da...
(''Benim Güzel Bahçem''in üçüncü bölümü 28 Mayıs 2006 Pazar günü, saat 12.25'te, TRT 1 ekranında. Meraklısına duyurulur...)

Turista/ Turist...

Her ne kadar Roma'ya turla gitmemiş olsak ta, genel nitelemelere göre orada ''turist'' sayılıyorduk. Zaten Roma'nın gezilip görülecek yerlerinde dolanmakta olan insanların önemli çoğunluğu turistlerden oluşuyor. Gerçek Roma'lılar sanırım hoş kafelerde oturup ''gelato'' yer veya kahvelerini içerken önlerinden akıp giden bu kameralı, fotoğraf makineli, heyecanlı tuhaf insan kalabalığına bakanlar oluyor. Kaldı ki; milletin işi gücü var tabii, ufak arabaları ve motorsikletleri ile oradan oraya koşuşuyorlar. Dar sokak aralarında park etmiş arabalara baktığınızda on tanesinden yedisinin Smart olduğunu görüyorsunuz. İstanbul'da gördüğümüz koca arabalar, hele hele jipler falan hiç yok Roma'da, otomobil tercihlerini şehir içi ulaşımı kolay kılacak modellerden yana kullanıyorlar. Büyük çoğunluk ise zaten araba değil, motorsiklet kullanıyor. Bisiklet kullananlar da gördüm. Şehir metrosu kısa mesafeli olmasına rağmen rağbet görüyor ama daha çok otobüs kullanılıyor zannediyorum. Biz tren, otobüs ve metro kullandık, hepsi ucuz, pratik ve rahattı. Roma'nın beyaz taksilerini kullanan turistler de vardı tabii. Yürümeyi tercih edenler için de uygun bir şehir Roma, saatlerce yürüyebiliyorsunuz, yorgunluğunuzu ancak mola verdiğinizde anlıyorsunuz. Şehrin piazza denen meydancıkları yürümekten tabanları ağrımış turistler için keyifli dinlenme alanları. Mutlaka bir havuz ya da çeşme oluyor bu meydanlarda, elinizi yüzünüzü yıkayıp bir kenarda oturarak soluklanabiliyorsunuz...

Kentteki binalar genellikle çok eski, öyle dev apartmanlar, plazalar falan yok. Kimilerinin ahşap pencerelerinin plastik çerçeve ile değiştirilmiş oluşu dışında gözünüzü tırmalayan bir yapıştırma yenilik yok. Mimarî özellikler korunmuş. Arka balkonlarda makaralı sistemle işleyen çamaşır ipleri görülüyor, çamaşırlar hafif esen rüzgârda salına salına kuruyor. Bazen de ansızın bastıran yağmurla ikinci kez yıkandıkları oluyor. Bu arka balkon manzaraları Roma'ya sevimli bir sıcaklık katıyor...
İşte Roma'dan bir sokak görünüşü, genellikle caddelere bağlanan böyle dar sokaklar var...
Burası da Roma'ya giden her turistin uğramadan geçmediği yerlerden biri; ''İspanyol Merdivenleri''. Bahar mevsimi yaşandığından bolca çiçekli ve tabii gayet kalabalık. Roma'nın bu semti tanınmış moda markalarının mağazaları ve emsallerine kıyasla oldukça pahalı olan restoranlar, kafeler, alış veriş merkezleriyle dolu. Bizim paramızla 1000 YTL civarında dolaşan ayakkabılar, çantalar ve feci pahalı kıyafetler var mağaza vitrinlerinde, yani bakıp geçiyorsunuz sadece...
Benim takıldığım Roma evi balkonlarından biri daha, klasik terracota renginde, yeşillikli, huzurlu...
Roma'da yolunuz sık sık çiçekler tarafından kesiliyor. Balkonlarda, sokaklarda, pencere önlerinde hep çiçek var. Kutsal mekânlardaki sunaklarda, vazolar içinde taze çiçekler hiç eksik olmuyor. Bizim otelin lobisindeki büyük cam vazolara her sabah iri sümbülteberler yerleştiriyordu bir kadın görevli, baygın kokuları ile başınızı döndüren bu gibi çiçekler her zaman karşınıza çıkıyor, koparıp zarar veren kimseyi de görmedim doğrusu. Olması gereken de zaten bu. Güller açmaya hazırlanıyordu biz oradayken, Akdeniz yasemenleri ise çoktan açmıştı, narenciye ağaçları altında özellikle durup soluklandık, çiçek kokuları ile ferahladık...
Sayfama bakınıp detayları anlamaya çalışmamış bir vatandaşımız yazmış; ''sen hristiyan olmalısın, bana dinini anlatsana, siz niye İsa'ya inanıyonuz bakiym, çok merak ediyorum'' diyerek dökmüş incilerini, şimdi ben bunu hemen döveyim mi, yoksa yarına erteleyeyim mi? Hani belki az biraz düşünüp kafasına dank edebilir diye! Ulan kardeşim, gidilen ülke İtalya, şehir Roma, bu kadar mı dangalak olunur ya? İki melek, bir azize gördün diye, tövbe tövbe! Ayrıca; eğer sen müslümansan zaten senin de Hz.İsa'yı Allah'ın gönderdiği peygamberlerden biri olarak kabûl edip O'na inanma şartın var, alooo, aç bir bak istersen ha? Valla kusura bakma, Roma'da camii bulup çekemedim resmini, malûm bu şehir katolik inancının başkenti, ''aptala malûm olur'' diye de bir kelâm vardır ama? Hadi gene neyse, ben susayım, çektiğim resimler konuşsun...
Ansızın bastıran yağmurlar en çok parmak arası terlikli, bermudalı şaşkın turistleri vurdu, başta çekinen ayaklar giderek su birikintilerine uydu, şapada şupada yürüdü millet. Şemsiyesi olmayanlar üç ilâ beş Euro arasında satılan dandik şemsiyelerden alıp kısmen yağmurdan korundu. Bu şemsiyeleri köşe başlarında satan esmer vatandaşların başta beş Euro fiyat çekip, sonradan üçe indikleri görüldü, kendi şemsiyesi benim gibi kırılıp kullanılmaz hale gelen turistler mecburen üç Euroya kıyıp şemsiye edindi lâkin ayaklar gene sudaydı tabii:) Vatikan şehrini korumakla görevli özel muhafızlar ki; kendilerine ''İsviçreli Muhafızlar'' denmekte ve bu gayet özel seçilip yetiştirilmiş genç arkadaşlar halen Michelangelo ustanın zamanında kendileri için çizip tasarlamış olduğu üniformaları giymekte, onlar derhal yağmur posizyonu alarak pelerinli yağmurluklarına büründüler. Çocuklar dışında hiçkimse ile fotoğraf çektirmeyen ve gerektiği durumlarda sert tavırları ile bilinen muhafızlara ancak uzaktan bakılabildi, zoom ile fotoğraflarının çekildiğinden yağmur dışında kimsenin haberi olmadı...
Bu turist te Vatikan şehrinin ünlü St.Pietro Meydanı'nda durup düşündü, hristiyanlığı ilk kabûl edenlerden olup Hz.İsa'nın havariliği mertebesine gelen, inancından dönmediği için öldürüldükten sonra aziz ilân edilen ve şimdi bütün inançlı hristiyanların mezarını ziyaret ederek hacı oldukları kutsal kişinin kurbanı olduğu yaman çelişkiyi mi, yoksa şu bizim meşhur Bernini'nin tasarlayıp inşa ettiği muhteşem meydanın eski zamanlardaki halini mi, artık orası bilinmez. Belki biraz da heyecan vardır içinde şaşkın turistimizin, hayranı olduğu usta Michelangelo'nun ''master piece'' olarak nitelenen ''Capella Sistina''sı ve muhteşem ''Pieta'' heykeli aha da bu geride görülen yerdedir ya, az sonra göreceklerine ruhunu hazırlamaktadır, kimbilir? İnsanın çocukluğundan beri ansiklopedi sayfalarından görüp hayran kaldığı eserlere bir nefes payı kadar yaklaşması o kadar da kolay değildir. Arkada görülen dikilitaş St.Petrus'un öldürüldüğü yerdir. Burası insanın içinden ''quo vadis domine?'' sorusunu geçirtir. Devamı? Elbette gelecek. Hikâyemiz meşhur Vatikan ile sürecek. Hele bismillah deyip Papa'nın kapısını tıklatalım bakalım, şu fanî gözlerimiz daha neler neler görecek...